არქივი

კალენდარი

April 2015
M T W T F S S
« Mar    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  

ლევან ბუთხუზის საჯარო ლექცია – ევოლუცია და კრეაციონიზმი: ფუნდამენტური პრინციპების კონფლიქტი

ოთხშაბათს, 22 აპრილს 20:00 საათზე „ლიბცენტრი“ გამართავს  ბიოლოგ ლევან ბუთხუზის საჯარო ლექციას

ევოლუცია და კრეაციონიზმი: ფუნდამენტური პრინციპების კონფლიქტი

დასწრება თავისუფალია.

საკონტაქტო ინფორმაცია:

მისამართი: Conference Hall, რუსთაველის 31, მელიქ აზარიანცის სახლის უკანა მხარე

ვარდების რევოლუციის მოედანი (ველოსიპედის ძეგლის პირდაპირ)

e_mail: liberalismcenter@gmail.com

10405331_10202881475544002_2180788318107653673_n

ასურელი ბავშვები, ქართული მოსახლეობა და საპატრიარქო

ავტორი: დავით აბზიანიძე

იმ მასობრივი გენოციდის უკან, რაც დღესდღეობით ახლო აღმოსავლეთის ქვეყნებში: ლიბანში, კენიაში, ერაყსა თუ სირიაში მიმდინარეობს, ტერორისტული დაჯგუფება ISIS-ი დგას. ისინი ადამიანებს ხოცავენ, ცოცხლად წვავენ, თავებს ჰკვეთენ…

ამ რამდენიმე დღის წინ სოციალურ ქსელებში ბავშვების წამების ამსახველი ვიდეოები. ისინი ამბობენ, რომ დაუწვეს სახლები და ემუქრებათ თავიანთი თანატოლების ბედი – კიდურების მოკვეთა და შემზარავი წამება ტერორისტების მხრიდან.

1 (1)ქართულმა საზოგადოებამ გამოთქვა დიდი სურვილი ასურელი ბავშვების დროებითი შეფარებისა, სანამ აღმოსავლეთში სიტუაცია ჩაწყნარდება და მათ სიცოცხლეს საფრთხე აღარ დაემუქრება. სოციალურ ქსელ „ფეისბუქის“ დახმარებით გაერთიანდა ათასობით ქართველი და მიმდინარე კვირაში, თბილისში, ბათუმსა და რუსთავში დაგეგმილია მშვიდობიანი აქციები ასურელი ბავშვების მიმართ სოლიდარობის გამოსაცხადებლად. ამასთან, ვრცელდება პეტიცია, სადაც რიგითი მოქალაქეები საქართველოს მთავრობას თხოვნით მიმართავენ, რათა ასურელ ქრისტიან ოჯახებს თავშესაფარი მისცენ. პეტიციას ამ დროისათვის 9000-ზე მეტი ხელმოწერა აქვს და ყოველ საათში ასობით მოქალაქე უერთდება მას (თუ თქვენც გსურთ, რომ შეუერთდეთ ამ ადამიანებს, გადადით ბმულზე: http://www.petitions24.com/113880).

ქრისტიანთა მასობრივ ხოცვაზე განცხადება გააკეთა საპატრიარქოს პრეს-მდივანმა, მამა მიქაელ ბოტკოველმა. მისი განცხადებით, ასურელი ქრისტიანებისთვის დახმარების გაწევა საპატრიარქოს პრეროგატივა არ არის.

ამაში ვერ ჩავერევით. დევნა ბევრ ქვეყანაში მიმდინარეობს და ყველას კარი რომ გავუღოთ, ეს შესაძლოა სახელმწიფოსთვის სასურველი არ იყოს. ჩვენს მთავრობას აქვს ალბათ გარკვეული გეგმა. რაც შეეხება იმას, ვაპირებთ თუ არა რაიმე ინიციატივით მივმართოთ საქართველოს მთავრობას, აღნიშნულზე ინფორმაცია არ მაქვს. არ ვიმყოფები საქართველოში და არ ვიცი საპატრიარქოში რაიმე ინიციატივას განიხილავენ თუ არა“ – განუცხადა საინფორმაციო სააგენტო “აქცენტს” ბოტკოველმა. მან დასძინა, რომ საპატრიარქოში არდადეგებია, ის შვებულებაში იმყოფება და საკუთარ პოზიციას ვერ დააფიქსირებს.

 3არ ვიცი, ვერ გეტყვით, არდადეგებია, მე შვებულებაში ვარ და თბილისში არ ვიმყოფები – აღნიშნა ბოტკოველმა „ექსპრესნიუსთან“ ინტერვიუში.

ჩემდა გასაკვირად, მოსახლეობის უმრავლესობა ნეგატიურად შეხვდა ბოტკოველის ამ განცხადებას. გამიკვირდა, რადგან სასულიერო იერარქის მიერ გამოთქმული ნებისმიერი სახის აზრი, ფაქტობრივად, ყოველთვის მოსახლეობის უმეტესობის მხარდაჭერით სრულდებოდა. ის პოლიტიკა, რომელსაც ბოლო ხანებში საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია ატარებს, სრულიად არაჰუმანური და ქრისტიანობის იდეას მოკლებულია. ვთვლი, რომ სასულიერო პირისთვის არანაირ მნიშვნელობას არ უნდა ატარებდეს სახელმწიფოებრიობა და ქვეყნის პოლიტიკა, როცა საქმე თუნდაც ერთი ადამიანის სიცოცხლეს ეხება. ფაშიზმია და სხვა არაფერი იმ ბავშვების მცირედით დახმარებაზე უარის თქმა, რომლებიც უმოწყალოდ იხოცებიან ბოროტი ხელის მიერ. ქრისტიანული მოძღვრების ამომავალი წერტილი არ არის სახელმწიფო, ეთნოსი თუ სხვა რამ, ქრისტიანობისთვის მთავარ ღირებულებას წარმოადგენს ადამიანი და მისი კეთილდღეობა. ამის შეხსენება მიქაელ ბოტკოველისთვის და არამხოლოდ მისთვის, მეტად საჭიროა.

„სოლიდარობა ასურელ ქრისტიანებს“ – კვირას, 19 აპრილს 17:00 საათზე, რუსთაველის გამზირზე, პარლამენტის წინ გაიმართება.

მან კეტები ჩანთაში დურთა, შემდეგ რაც მოხდა, შოკში ჩაგაგდებთ

ავტორი: ნიკა ბახსოლიანი

შემდეგ რაც მოხდა, არც ისე შოკისმომგვრელია…

დასაწყისისთვის მინდა აღვნიშნო, რომ ამ სტატიის დაწერას ჯერ ინგლისურ-ქართული ჟურნალისთვის ვაპირებდი, შემდეგ შემრცხვა და გადავწყვიტე მხოლოდ ქართულად დამეწერა.

როცა სახლიდან ქუჩაში, სამსახურში, სასწავლებელში გავდივართ, ჩვენი ოჯახის ელჩები ვართ. ნებისმიერი ქმედება, ლოგიკურია, სხვა ადამიანებში ჩვენი ოჯახის შესახებ რაღაც წარმოდგენას ქმნის.

ასევეა უცხოეთში წასვლისას, ოღონდ ამჯერად თითოეული ჩვენგანი სამშობლოს ელჩია, რაც არ უნდა ქნათ, ადამიანებს გარკვეული წარმოდგენა უყალიბდებათ ქართველების და საქართველოს შესახებ.

„ნუ მოიპარავთ“ – გერმანელ ბიზნესმენი ისე შეწუხდა, იძულებული გახდა ეს წარწერა ქართულად ეთარგმნა და მაღაზიის ვიტრინაზე გამოეკრა…

Man-Stealing-Foodნება მომეცით, აღვწერო სიტუაცია, რომელსაც არც თუ ისე იშვიათად წააწყდებით საქართველოში:

საქართველოს მოქალაქე -X- რამდენჯერმე სწვევია უცხო ქვეყანას, ბოლოს სულ რამდენიმე კვირის წინ ევროპაში იყო გასტროლებზე, ეროვნული ცეკვების კონკურსზე, საკუთარ კულტურას აზიარებდა უცხოელებს. ახლა -X- ძმაკაცებთან ერთად უზის სუფრას. მეორე სადღეგრძელოა. ყვება თავის ევროპულ ვოიაჟზე – „ბიჭო, პირველ მაღაზიაში ისეთი გოიმი იყო დაცვა, ვერაფერი შენიშნა, მეორეზე კეტები ვდურთე პარკში, მაგრამ დამიჭირეს. პასპორტი მომთხოვეს, დამაბრუნებინეს და გამომიშვეს. აი, მესამეზე და მეოთხეზე უკვე დავამუღამე, კევები და სანთებელა დავითრიე და ისე გავედი, ვითომც არაფერი…“

სუფრის სხვა პატივცემული წევრები ღიმილით უსმენენ მის ბაასს და აღნიშნავენ, რომ ევროპული დაცვის სისტემა უაღრესად ბანძია და არაფრად ვარგა, მესამე მაღაზიაში მოპარული ჯინსი კი ქართველ X-ს განსაცვიფრებლად დააკვდა.

რა არის შემაშფოთებელი? მოდით, ამას პირამიდის ტიპის დიაგრამით წარმოგიდგენთ. პირამიდის წვეროზე წარმოდგენილია პრობლემა, რომელიც ამ სიტუაციურ ამოცანაში ჩემთვის ყველაზე ნაკლებ შემაშფოთებელია, ფუძეში კი – პრობლემა, რომელიც ჩემს გონებაში განგაშის ზარს ტეხს და თავზარს მცემს! შემთხვევითი არ არის ის, რომ მთავარი პრობლემა სწორედ ფუძეშია მოქცეული, სწორედაც ის არის ბაზისი და ყველა დანარჩენის სულის ჩამდგმელი.

სანამ საზოგადოება არ მიხვდება, რომ X-ის „ვაჟკაცობა“ ევროპულ მაღაზიებს 1-ერთეულით აზიანებს, საკუთარსა და ქვეყნის რეპუტაციას კი 100-ით, ამ პრობლემის აღმოფხვრას დიდი გასაქანი ვერ ექნება. თუ ჩვენ არ მივხვდით, რომ X-ის მავნებლობა, უშუალოდ და ინდივიდუალურად ჩვენთვისაა საზიანო, ვიქნებით ასე, ბარბაროსებივით უსასრულოდ.

რიგის სამიტი ახლოვდება, შესაძლოა ევროკავშირთან უვიზო მიმოსვლის საკითხი დადებითად გადაწყდეს. ეს ერთდროულად მახარებს და მაშინებს კიდევაც.

11141560_897932383581238_591908314_o

აბორტის მოტივი – მშობლის გულგრილობა თუ სოციუმის შიში

 ავტორი: ანა დამენია

ერიხ მარია რემარკის ცნობილი რომანის „ტრიუმფალური თაღის“ ეპიზოდური გმირი ბუშე, „პაციენტებისთვის“ მფარველ „ანგელოზად“ წოდებული, 30-იანი წლებში არალეგალური აბორტების კეთებით ირჩენდა თავს, რაც ჩვეულებრივი მოვლენა იყო საფრანგეთში. არასასურველი ორსულობის შეწყვეტას ბევრი ესწრაფვოდა. კლინიკის აკრძალვის ფონზე კი ექიმბაშები ხსნას წარმოადგენდნენ, ამ სახიფათო პრაქტიკას ბევრის სიცოცხლე ეწირებოდა. ბევრი კი ბიოლოგიური შვილის ყოლის უნარს საერთოდ კარგავდა.

ათეული წლების გასვლის, საზოგადოების განვითარების და აკრძალვის მიუხედავად, დღესაც არსებობენ არაკვალიფიცირებული ექიმები, რომლებიც არალეგალურად აკეთებენ აბორტს. ეს ის საკითხია, რომელსაც სახელმწიფო, სამედიცინო და საკანონმდებლო სტრუქტურა ვერ გააკონტროლებს ბოლომდე მანამ, სანამ ქართული საზოგადოება სოციუმის შიშს არ დაძლევს და ქალებს არ მიეცემათ საშუალება ასეთი მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილებები კომპეტენტური სპეციალისტების რჩევის გათვალისწინებით მიიღონ.

აბორტი პრობლემაა მაშინ, როდესაც ახალგაზრდა გოგო მიდის ექიმთან აფექტურ მდგომარეობაში და მას არანაირი ინფორმაცია არ აქვს პროცედურული ნორმების შესახებ და ექიმიც (ექიმბაშიც)  გულგრილად ეკიდება ამ საკითხს.

pregnetპრობლემაა, როდესაც ეს ყველაფერი ვიცით საიდან მოდის და მიუხედავად ამისა, საზოგადოება კატეგორიული წინააღმდეგია ახალგაზრდებისთვის სქესობრივი განათლების მიცემის. თვით ტერმინი „სქესობრივი განათლება“ მიუღებელია ქართული საზოგადოებისთვის. კითხვაზე, უნდა იღებდნენ თუ არა სკოლებში სქესობრივ განათლებას ბევრს აქვს ასეთი პასუხი  – რა საჭიროა, დრო, რომ მოვა ყველაფერს გაიგებენ. სწორედ აქ არის პრობლემა, შემდეგ წარმოქმნილ პრობლემებს „თვითგაგება“ იწვევს.

აბორტის რაოდენობის შემცირებაზე ზრუნვა, უპირველეს ყოვლისა, სექსუალური განათლების სისტემის დანერგვით უნდა დაიწყოს. თავდაცვის საშუალების სწორი და დროული გამოყენება საშუალებას მისცემს ახალგაზრდა გოგოებს თავი დაიცვან არასასურველი ორსულობისგან და სქესობრივი გზით გადამდები სხვადასხვა დაავადებებისგან, რომელიც არანაკლები პრობლემაა, ვიდრე არასასურველი ორსულობა.

ზოგადი დაკვირვებით დარწმუნებული ვარ, რომ საქართველოში აბორტის გადაწყვეტილების მიღების მოტივი არის ეკონომიკური სიდუხჭირე ან სოციუმის შიში – მარტოხელა დედობის შიში, რაც გულისხმობს იმას, რომ ქალს ეშინია გახდეს დედა ქორწინების გარეშე, მას ეშინია საზოგადოების უარყოფითი რეაქციების, იმის, რომ გარიყავენ ახლობლები, მეგობრები. გახდება ჭორიკანა მეზობლების დამცირების ობიექტი. რა პასუხს გასცემს მშობლებს, რომლებსაც, კაცმა არ იცის, რა რეაქცია ექნებათ (უარეს შემთხვევაში სიკვდილი – უკეთეს შემთხვევაში სახლიდან გაგდება). მეორეს მხრივ, შესაძლოა ახალგაზრდას არ ქონდეს იმის მატერიალური შესაძლებლობა, რომ მარტო გაზარდოს ბავშვი, გვერდით არ ჰყავს დამხმარე, რომელიც მასთან ერთად გაიზიარებს ბავშვზე ზრუნვის პასუხისმგებლობას.

აბორტი ქალისთვის არც სასურველი ამბავია და მითუმეტეს არც ოცნება, მაგრამ სწორედ რომ ჩვენი სოციუმის წევრების ქცევა აიძულებს მას საკუთარი სურვილების საწინააღმდეგოდ იმოქმედოს. რომ არა საზოგადოების ამგვარი დამოკიდებულება, მათი ცრუ დოგმებსა და ღირებულებებზე აგებული ცნობიერება, სტატისტიკური მონაცემები ასეთი შემაშფოთებელი არ იქნებოდა. როგორც ცნობილია, საქართველო აბორტის მხრივ მსოფლიოში მოწინავე პოზიციას არ თმობს და კარგი იქნება, პირველ რიგში, საზოგადოებამ გააცნობიეროს, რომ სხვისი ცხოვრების მართვა და განსჯა მის პრეროგატივაში არ შედის.

დღეს მეც კენიელი ვარ

ავტორი: თამუნა გეგიძე

 “Слава Україні “  ცისფერ–ყვითელ ფერებში ჩაძირული სოციალური ქსელები. დროშებში გახვეული უკრიანელი გოგონების, დაზარალებული მოსახლეობის, გადამწვარი მაიდანის  და გულის ფორმაში მოქცეული უკრიანის დროშების ფოტოსურათებმა  ჩემი მთელი სამეგობროს თანადგომა და ემოციები გამოხატა.

 “Je suis Charlie »  ერთი ფრაზის ირგვლივ გაერთიანებულმა მსოფლიომ სიტყვის თავისუფლება დაიცვა. ევროპის ქუჩები  და სოციალური ქსელები შარლის თანამოაზრეების აქტივობამ შთანთქა. „მე ვარ შარლი“ განაცხადა საზოგადოებამ, რომელმაც ექსტირიმისტი მუსლიმების მიერ ფრანგული ჟურნალის შენობაში განხორციელებული ტერაქტი დაგმო. ფრანგი ერის ტკივილი მსოფლიომ იგრძნო.

პარალელურად კი  „ I am Palestinian child, all I want is freedom in my homeland” გაზიარებების ნაკლებობას განიცდის.  აქტუალური ვერ გახდა ღაზას სექტორში დაღუპული ასეულობით ბავშვის და უსახლკაროდ დარჩენილი პალესტინელების პრობლემები. ორ ქვეყანას შორის დაუსრულებელმა ომმა, ახალი ეტაპს მიაღწია და სიტუაცია ორივე მხარეს დაიძაბა. ამ დროს კი სოციალური ქსელები მასობრივმა პარანოიამ არ მოიცვა. რამდენიმე ადამიანმა დაზარალებული ებრაელი ქალის სურათი გააზიარა და აღნიშნა, რომ – ცუდია, როცა ტერორიზმის მსხვერპლი უდანაშაულო ადამიანი ხდება. უცხოურმა გვერდებმა ფეისბუქზე აქტიურად დაიწყეს ანტისემიტური პოსტების გავრცელება.  ჩემმა რამდენიმე facebook მეგობარმა ამაში პრობლემა დაინახა, სავსებით ლოგიკურად. თუმცა, პალესტინელი ბავშვების სიკვდილმა საერთო აღშფოთება ვერ გამოიწვია. ტრაგედია ქვეყანაში ტერორისტების არსებობამ შთანთქა. თითქოს პალესტინაში დაბადებული ბავშვის ბედი წინასწარ გადაწყვეტილია, ქვეყანაში მცხოვრები ტერორისტების გამო.  ბლოგები და ინტერნეტმედია დუმდა.

10394488_10204953844538797_8988567263148463134_n2015 წელი, 2 აპრილი , კენიისა და სომალის საზღვარზე, უნივერსიტეტში ტერორისტები შეიჭრენ და სტუდენტები დახოცეს.  ზუსტი ინფორმაცია არ ვრცელდება. „The New-Yourk Times” ცნობით 147 ადამიანი დაიღუპა. სხვა გამოცემები  დამატებით 200 დაზარალებულის შესახებ საუბრობს. ზუსტად მხოლოდ ის არის ცნობილი, რომ ტერორისტებმა სტუდენტები დახოცეს.  არ აქვს მნიშვნელობა რამდენი, პრობლემა იმაშია, რომ ახლაგაზრდების სიცოცხლე ტერორიზმა იმსხვერპლა. სოციალური ქსელები არ აჭრელებულა.

დღეს, 6 აპრილია ახალი ამბების თვალიერებისას შემთხვევით აღმოვაჩინე “The New-Yourk Times”–ის პოსტი და ქართულ გვერდებზე დავიწყე ძებნა, ინფორმაცია სულ რამდენიმე გვერდზე ვნახე. მეგობრების აქტივობებს გადავხედე და არსად შემეჩეხა პროტესტი, სინანული ან თანადგომა.  უფრო დეტალური ძიებისას აღმოვაჩინე, რომ „ქალთა მოძრაობამ“  6 აპრილს დაღუპულთა ხსოვნის პატივსაცემად,  სოლიდარობის აქცია დაგეგმა. ესე იგი საზოგადოება ფლობს ინფორმაციას, თუმცა სოციალური აქტიობის ბუმი მაინც არ შეინიშნება.  Facebook–ის ღონისძიებაზე, რომელსაც 750 კაცი ესწრება ინფორმაციის ველში წაიკითხავთ ამ ფრაზას : მაშინ, როცა ნებისმიერი მსგავსი ტერაქტი (იმის მიუხედავად, თუ ვინ იყო მისი განმახორციელებელი) ევროპასა ან ამერიკაში ხდება, მედია უფრო აქტიურად აშუქებს მომხდარს და ადამიანები უფრო ფართოდ გამოხატავენ სოლიდარობას. აფრიკის კონტინენტზე მომხდარმა ამ ორმა ტრაგიკულმა შემთხვევამ მოწინავე მედიის ყურადღება ვერ დაიმსახურა.“   ეს სიტყვები ჩემს მთავარ სათქმელს ეხმაურება. როცა უკრაინაში იღუპება ხალხი , რომელიც ჩვენს მეგობარ ერად მიგვაჩნია, ჩვენ განვიცდით. როცა ევროპის ცენტრში ხოცავენ ადამიანებს, მსოფლიო განიცდის, მაგრამ როცა ჩვენთვის უინტერესო ქვეყანაში, სადღაც შორს, იღუპებიან უდანაშაულო ადამიანები, ჩვენ სოლიდარობის გამოხატვის პრობლემას ვაწყდებით.

პრობლემა მხოლოდ ჩვენში არ არის.  ზოგადად მსოფლიო დუმს და მედიაც ნაკლებ ყურადღებას უთმობს „არარეიტინგული საკითხების გაშუქებას“.  არადა, რეიტინგებს ჩვენ ვქმნით. თუ დღეს კენიაში დაღუპული სტუდენტები არ გვაწუხებს , თუ პალესტინელი ბავშვების ბედი უმნიშვნელოა, ხვალ ნუ მოვითხოვთ მსოფლიოს ყურადღებას და თანადგომას თუკი ვინმეს პოლიტიკური აგრესიის ან ტერაქტის მსხვერპლი გავხდებით. პრობლემის აღსაქმელად, სოლიდარობის გამოსახატად არ არის საჭირო მოდურ და აქტუალურ თემებს ვსდიოთ, ვიყოთ შარლი ან ვადიდოთ უკრაინა. საჭიროა პატივი ვცეთ ადამიანების სიცოცხლეს განურჩევლად ერისა, სქესისა თუ რწმენისა. დავგმოთ ძალადობა ყველგან და ვიბრძოლოთ ყველას უფლებების დასაცავად. თუკი ამისთვის საჭიროა ყველამ ერთად ვთქვათ – დღეს მეც კენიელი ვარ , მაშინ ნუღარ დავაყოვნებთ.

ცხოველთა დასაცავად მსვლელობა გაიმართა

10881504_439251322918101_1338532259625977273_n

ავტორი: ნანუკა კაიდარაშვილი

4 აპრილს, თბილისში, „ცხოველთა გადარჩენის სახალხო ფრონტის“-ის ინიციატივით, გაიმართა მსვლელობა ცხოველთა დაცვის მოთხოვნით. აქციის მონაწილეები ქალაქ თბილისის საკრებულოს მიერ  იმ ახალი რეგულაციების მიღებას აპროტესტებდნენ, რომლის მიხედვით, პატრონი ვალდებულია დაარეგისტრიროს შინაური ცხოველი 6 თვის ვადაში და განმეორებითი რეგისტრაცია განახორციელოს ყოველ წელს.

ამგვარი რეგისტრაცია დამატებით ხარჯებთანაა დაკავშირებული, რომელიც პატრონმა უნდა გასწიოს, რაც შეიძლება ცხოველების მიტოვების მიზეზიც გახდეს.

აღსანიშნავია ისიც, რომ ახალი წესი მოითხოვს, მიტოვებული ძაღლების თავშესაფრებში განთავსებას, სადაც 10 დღის ვადაში პატრონის არ გამოჩენის შემთხვევაში მათ ჩაუტარდებათ კანონით დადგენილი სანიტარული ღონისძიებები (სტერილიზაცია; კასტრაცია) და მიენიჭებათ უპატრონო ცხოველის სტატუსი.

„ცხოველთა მოვლა-პატრონობის ახალი პროექტის განხორციელების ინიციატივა საეჭვოდ ემთხვევა 2015 წლის თბილისის ახალგაზრდულ ოლიმპიადას. ვფიქრობთ დადგენილება მიმართულია უპატრონო ცხოველების გაადგურებისაკენ, რაც ოლიმპიადასთან დაკავშირებით ჩამოსული ტურისტებისთვის მეტად კომფორტული გარემოს შექმნას ემსახურება. ჩვენ ვაპროტესტებთ ამ დადგენილებას! ჩვენ არ გვინდა „სისხლიანი ოლიმპიადა“! “-ამბობს აქციის ერთ-ერთი მონაწილე.

მიუხედავად ცუდი ამინდისა, აქციას უამრავი ადამიანი შეუერთდა თავის ოთხფეხა მეგობართან ერთად. მხარდამჭერი მსვლელობა რუსთაველის მეტროდან დაიწყო და საკრებულოს შენობის გავლით პრეზიდენტის რეზიდენციასთან დასრულდა.

პატიმრობა სიკვდილით დასჯის პირისპირ

  ავტორი: იასონ შიშნიაშვილი

ციხე. რა როლი აკისრია მას? რისთვის არის საჭირო ამ ინსტიტუტის არსებობა და რა სარგებლობა მოაქვს საერთოდ? ციხე, თავისი არსით, სასიკვდილო განაჩენის საპირისპირო, უფრო ჰუმანური დასჯის მეთოდია. მაგრამ მოდით, თავიდან განვიხილოთ სიკვდილის დასჯის ფენომენი და საერთოდ რისთვისაა საჭირო ვიღაცის სიცოცხლის ხელყოფა. პასუხი პრიმიტიულად ლოგიკურია – არსებობს დანაშაული, რომლის ჩამდენმაც უნდა აგოს პასუხი თავის ქმედებაზე და სიკვდილით დასჯის შემდგომ, საზოგადოებისთვის მავნე ქმედების ისევ განმეორება იქნება შეუძლებელი.

სიკვდილით დასჯით ჩვენ ვკვეთ ინდივიდს საზოგადოებისგან, როგორც პოტენციურად მავნე არსებას და „პურითა და სანახაობით“ დანაყრებული საზოგადოება (თუ გავიხსენებთ რა სახით ხდებოდა მრავალი საუკუნეების მანძილზე ეს დასჯა) მშვიდად იძინებს იმ ფიქრით, რომ სამყაროდან განიდევნა კიდევ ერთი „დემონი“.

Jason (photo)მაგრამ. მაგრამ, დღეს, როდესაც გარკვეული ქვეყნების საზოგადოებას, და მათ შორის საქარათველოს, აქვს პრეტენზია ცივილიზებულობაზე, რაც თავის მხრივ, დღეს გულისხმობს ადამიანის სიცოცხლის მიმართ უსპეტაკეს დამოკიდებულებას – ჩვენ ვუბრუნდებით ისევ ციხეს, სადაც წესით და რიგით სიცოცხლე დაცულია. ანუ,  ჩვენ ვიღებთ ინსტიტუტს, რომელიც სჯის ადამიანს თავისი ქმედებისთვის,  ან შეიძლება ითქვას, რომ ადამიანი იღებს პასუხისმგებლობას მის მიერ ჩადენილი დანაშაულისთვის და გარკვეული პერიოდი უწევს უარის თქმა თავისუფლებაზე, რითაც იზღუდება ადამიანის ბუნებაში ჩადებული მთავარი ლტოლვა.

თუ ამ ჯაჭვს გავყვებით, ბოლოს, საკმაოდ ზედაპირულად, ზედმეტი ფილოსოფიის გარეშე, თუმცა აშკარა ლოგიკით, შეგვიძლია ჩამოვაყალიბოთ მთავარი თეზა – ჩვენ არ ვკლავთ ადამიანს ე.წ. „შეცდომის“ გამო, ჩვენ დროებით ვზღუდავთ მის თავისუფლებას და x-პერიოდის შემდგომ ისევ ვიღებთ საზოგადოებაში. მაგრამ, იქიდან გამომდინარე, რომ ციხე არის სიკვდილით დასჯის ალტერნატივა, არსებობს საფუძვლიანი სურვილი იმისა, რომ ზემოთხსენებული „შენდობილი“ (ბარბაროსული განაჩენისგან) პატიმარი აღარ ჩაიდენს დანაშაულს და მოსახლეობა მშვიდად დაიძენებს (ოღონდ უკვე „სანახაობის და პურის“ გარეშე) – საპირისპირო შემთხვევაში კი ამ ინსტიტუტის დაფინანსება უბრალო იდიოკრატიაა.

მაგრამ, თუ გავცდებით თეორიულ ჩარჩოებს, რა ხდება რეალურ სამყაროში? საინტერესო იქნება ორი მოდელის შედარება, კერძოდ ქართულის, რომელსაც მე ვეძახი „დასჯა და მხოლოდ დასჯა“ და სკანდინავურის,  „დასჯა და გამოსწორება“ (არ ვიღებ ამ რეიგონის ცალკე ქვეყანას, რადგან ჩრდილოეთ ევროპის ქვეყნებს ბევრი საერთო მახასიათებელი აქვთ, მათ შორის პენიტენციალური სისტემაც)

დავიწყებ ქართული მოდელით (მასთან გვერდით დგას თვით ამერიკულიც, რუსულიც და ა.შ.) როგორც ვახსენე, ეს მოდელი დამყარებულია მხოლოდ დასჯაზე, უხეშად, რომ ვთქვათ, მოკლევადიან „სარგებელზე“, ხოლო გრძელვადიანი განჭვრეტა არ ხდება, რის გამოც ვიღებთ ნეგატიურ შედეგს. ამ შედეგზე სასაუბროდ, თვალსაჩინოებისთვის, კარგი იქნებოდა სტენფროდში, ფილიპ ზიმბარდოს მიერ ჩატარებული ექსპერიმენტის მაგალითად მოყვანა.

ფსიქოლოგიის ფაკულტეტის სარდაფში იყო „გათამაშებული“ ციხე, როდესაც სტუდენტების გარკვეული ნაწილი შედგებოდა პატიმრებისგან, ხოლო დარჩენილი ციხის მცველებისგან. სპეციალურად იყო არჩეული ფსიქოლოგიურად ყველაზე ძლიერი 24 სტუდენტი (ეს ფაქტი საყურადღებოა, თუ გავითვალისწინებთ რა მოხდა შემდგომ). აღსანიშნავია, რომ ზიმბარდომ შექმნა ისეთი გარემო პირობები, რომ მონაწილეებმა განიცადეს დეზორიენტაცია და ახალ რეალობაში გადავიდნენ, სადაც შეიძლება ითქვას, რომ იქცნენ ნამდვილ „მცველებად“ და „პატიმრებად“.  მოკლედ, რომ ვთქვათ, მცველებმა იმ დონემდე მოირგეს თავისი როლი, რომ ყოველ მესამეში გაიღვიძა სადისტურმა მიდრეკილებებმა ( განსაკუთრებით ღამით, როდესაც მათ ეგონათ, რომ კამერები იყო გამორთული), ხოლო რაც მთავარია „პატიმრების“ დიდმა ნაწილმა განიცადა საკმაოდ ძლიერი ემოციური აშლილობა.

ის „სოციალური როლი“, რომელიც ენიჭება პატიმარსა და მცველს  ზემოთხსენებულ მოდელში „დასჯა და მხოლოდ დასჯა“, არანაკლებ ნეგატიური ფინალით სრულდება. საქართველოში ეს ბადებს მრავალ პრობლემას – ციხის სისტემას დაპირისპირებული პატიმრების მიერ შექმნილი „კოალიციები“, რომლებიც რეალურ სამყაროშიც აგრძელებენ არსებობას; ფსიქოლოგიური ტრავმა და ბოლოს რაც მთავარია, საზოგადოებრივ ცხოვრებაში ინტეგრაციის რთული პროცესი, რომლის დროსაც ყველაზე ადვილი გამოსავალია – ისევ დანაშაულის ჩადენა. ეს ინსტიტუტი, როგორც ზიმბარდო, სხვადასხვა „ხერხის“ დახმარებით ქმნის დეზორიენტაციაზე მიმართულ სისტემას, სადაც ადამიანი კარგავს თავის თავს რეალურ სამყაროში.

ზოგადად, ციხის სისტემაში პროგრესულობისკენ წინსვლა ჯერ კიდე 1854 წელს, ირლანდიაში დაიწყო, როდესაც პატიმრის სოციალიზაციის იდეა გაუჩნდა კაპიტან კოფტონს. მაგრამ მაინც, დღეს ყველაზე გამორჩეული სკანდინავური სისტემაა. ზოგადად არსებობს ორი სახის ციხე – დახურული და ღია (რეალურად განსხვავება ცოტაა, თუმცა სახელიდან გამომდინარე ჩანს, რომელი უფრო დაცულია და სად უფრო მეტი კონტროლია). თუ დავივიწყებთ უფრო ნაკლებ თუ მეტ ჩაკეტილობას, სურათი გვეხატება თითქმის ერთნაირი – ბიბლიოთეკები, სპორტ-დარბაზები, ბევრი ციხე მდებარეობს კურორტის დონის ადგილებში – მშვენიერი ბუნებით, პატიმრები მუშაობენ ან დადიან სკოლაში (ორივე შემთხვევაში უხდიან ფულს ), ეუფლებიან რაიმე ხელობას, საკუთარ თავს თვითონ უვლიან (ოთახის დალაგება, ტანსაცმლის რეცხვა – რა თქმა უნდა, სარეცხი მანქანის გამოყენებით) ტანისამოსიც კი „ადამიანური“ აქვთ, ხოლო მომუშავე პერსონალი გადის სპეციალურ კურსებს, სანამ აქ მოხვდება.

ადამიანი ამ დიდ პროცესში (კითხვა, მუშაობა, სწავლა, ვარჯიში) განიცდის ტრანსფორმაციას და სხვადასხვა ღირებულების გადაფასებას, რის შემდგომ ჩვენ ვიღებთ სურათს, როდესაც რეციდივის პროცენტი საკმაოდ მცირეა (ხშირ შემთხვევაში ციხეებში ბრუნდებიან ემიგრანტები). სკანდინავური მოდელისთვის ისიც საკმარისია, რომ ადამიანი თავისუფლებას იზღუდავს (აქ ჩანს ჩრდილოეთ ევროპელების მიერ თავისუფლების განსაკუთრებული დაფასება), მათ მოძებნეს ოქროს შუალედი – როდესაც სიკვდილის დასჯის ჰუმანური ალტერნატივა – რეალურად იქცა ჰუმანურ ალტერნატივად და არა დამახინჯებულ იდეად.

ეს გრძელვადიანი გათვლა უბრალო ეკონომიკური თვალსაზრისითაც კი – გვანახვებს, იმას, რომ დღეს არსებული ქართული მოდელი არის საზოგადოებრივი სუიციდი.

გიორგი ქადაგიძის ლექცია – საქართველოს ეკონომიკის გამოწვევები და პოტენციალი

ხუთშაბათს, 2 აპრილს 19:00 საათზე „ლიბცენტრი“ გამართავს  ეროვნული ბანკის პრეზიდენტის, გიორგი ქადაგიძის საჯარო ლექციას

საქართველოს ეკონომიკის გამოწვევები და პოტენციალი

დასწრება თავისუფალია.

საკონტაქტო ინფორმაცია:

მისამართი: Conference Hall, რუსთაველის 31, მელიქ აზარიანცის სახლის უკანა მხარე

ვარდების რევოლუციის მოედანი (ველოსიპედის ძეგლის პირდაპირ)

e_mail: liberalismcenter@gmail.com

giorgiqadagidze

“იყიდეთ ლიმონი”

ავტორი:ია ჩუბინიძე

როცა ქუჩაში დავხეტიალობ ადამიანებს ვაკვირდები და ვცდილობ იმ დღის განწყობის მიახლოებითი მაჩვენებლის გამოთვლას, შემდეგ კი  ვხვდები, რომ ადამიანებს ყველაზე მეტად ბედნიერების სხივი და ღიმილი აკლიათ. მათი ნაკლებობა განსაკუთრებით იგრძნობა მოწყალების მთხოვნელთა თვალებში, რომელთა რაოდენობა ჩვენს ქუჩებში სულ უფრო და უფრო იზრდება. ასაკი კი ყველანაირია –  ჩვილობიდან ღრმა მოხუცებულობამდე. მათი დანახვისას  სამყარო იმ დროს შენთვისაც ნაცრისფერდება. განსაკუთრებით გულს გტკენს იმ ბავშვების თვალები, რომელთაც ჯერ კიდევ შერჩენიათ ბავშვურის სიხალასე. უყურებ მათ და საკუთარ თავს უსვამ კითხვას თუ რატომ გაიმეტა ისინი ცხოვრება ასე, რატომ არის, რომ ზოგს ყველაფერი დაბადებიდან ეძლევა, ზოგს კი არაფერი, თუ ყველაფერი დამსახურებაზეა დამოკიდებული, მაშინ  ამ პაწაწინა ჩვილმა განა ასეთი რა დააშავა?

ფიქრობ მათ მომავალზე და არ გინდა, შეეგუო იმ აზრს, რომ მათი ცხოვრებაც ისე უაზროდ ჩაივლის, როგორც ბევრი მათი მსგავსისა. მათ შემყურეს გულს გიკლავს იმის ყურება თუ როგორ უვარდებიან ბავშვები მოძარავ მანქანებს და ათასი გულისმომგები სიტყვით ცდილობენ მათ დაყოლიებას ნანატრი ხურდების მოსაპოვებლად, რაზეც ბევრი ზიზღით პასუხობს და ცდილობს მათ მოშორებას.

11106435_849851045088024_1580084265_nალბათ, ბევრ თქვენგანს შეზიზღებია მოწყალების მთხოვნელთა გაუბედურებული და ჭუჭყიანი ხელების მოკარება, აქაოდა არ დავისვაროთო, ალაბთ, ბევრს გაგიკრიტიკებიათ ისინი უზრდელობისთვის, მაგრამ, ალბათ, არც ისე ბევრი ჩვენგანი დაფიქრებულა ხშირად იმაზე, რომ მსგავსი ქმედებები მათი სასტიკი სოცილაური გარემოს შდეგია. როცა ამგვარ ფაქტებს აწყდები, სურვილი გიჩნდება თვალები დახუჭო და გაერიდო იქაურობას. მეც ბევრჯერ მსგავსი მოტივით გადამიხვევია გზიდან.  ხშირად, პატარა ბავშვის დანახვისას, ჩემს წარმოდგენებში იგი მომიწესრიგებია, თმები დამივარცხნია, გამომიწყვია ფერადი ტანსაცმლით, მასთან მითამაშია, მაგრამ ეს რეალურად არასოდეს გამიკეთებია, სწორედ ეს არის პრობლემა. მხოლოდ სურვილი მოქმედებაში მოყვანის გარეშე,  ვერაფერს შეცვლის.

ერთხელ, როცა ჩვეული რიტმით მივუყვებოდი სახლისკენ მიმავალ გზას, ფიქრებიდან ამ ოთხმა სიტყვამ გამომიყვანა: „ გოგონა ლიმონი იყიდე რა“, მისი წკრიალა ხმა და ანთებული თვალები დღემდე არ მავიწყდება, მან ისევ გამიმეორა იგივე, ოღონდ ამჯერად მორცხვობაშეპარული  ხმით, ბოლოს კი მადლობა ისე გადამიხადა, გეგონებოდა ამ სიტყვებს მთელი გული და სული  ამოაყოლაო. მახსოვს ნაყინი მინდოდა,  ვნანობ, რომ ნაყინზე არ დავპატიჟე, მეორე დღეს იქ ამ მიზნით გავიარე, მაგრამ ის უკვე აღარ დამხვდა.

მე არ ვიცი როგორია მისი ცხოვრება, იქნებ ძალაინ მძიმე, რადგან ასეთ დროს, თანაც  სიცივეში, ლიმონებს ყიდიდა, არადა, წესით მას უნდა უვლიდნენ, მის განათლებასა და ბედნიერ მომავალზე ზრუნავდნენ. მისი ასაკის მოწყალების მთხოვნელთა რიცხვი ჩვენს რეალობაში ბევრია, მათი რეალური რაოდენობაც კი არ არის დადგენილი, ზოგიერთ მათაგანს პირადობის დამადასტურებელი დოკუმენტიც კი არ გააჩნია, თითქოს, არც არსებობენ.

მსგავსი ფიქრებით მოცული მივუახლოვდი ჩემი სახლისკენ მიმამვალ ჩიხს, სადაც კუთხეში შევნიშნე მოხუცი ბებო, რომელიც ასევე ლიმონებს ყიდიდა. მისის დანახვისთანავე თავში გამიელვა აზრმა:  ნუთუ ჩემს ლიმონიან გოგონასაც სიცოცხლის ბოლომდე იგივე ელის? ნუთუ ოცნებები მასთან ერთად დაბერდება? ნუთუ მისთვის საოცნებო სამყაროს ხილვა მხოლოდ მის ფანტაზიებში შეეძლება?  ალბათ, შესძულდება ლიმონი, რომელიც ჯერ კიდევ მასავით ხალასია, ყვითელი და პოზიტიურია, მაგრამ დროსთან ერთად ამ ლიმონსაც მისთვის ფერი შეეცვლება და მის აღქმაში დარჩება მხოლოდ სიმჟავე, რომლითაც იგი მუდმივად გაავლებს პარალელებს თავის ცხოვრებასთან, რომელსაც აღარ ექნება ხალასი ფერი და არც კარგი გემო, იქნება მხოლოდ  აუხდენელი ოცნებებითა და მტანჯველი ცხოვრებით გამოწვეული სიმჟავე და ტკვილი.

მე მაინც ვხედავ

ავტორი: მარიამ ჩიბუხაია

კიდევ ერთხელ ვიღვიძებ ამ სამყაროში.

განწყობა – მშვენიერი.

ყურსასმენები

ზურგჩანთა

“ბიტლსები”

და გზას “hey jude-ის” მოსმენით ვადგები.

“hey jude, hey jude” და მეც უბრალოდ კარგ ხასიათზე მივიჩქარი ჩემი, არც მეტი არც ნაკლები კავკასიაში ნომერი პირველი უნივერსიტეტისკენ.

ჩემს მეზობელს კიდევ ერთხელ დაუტოვებია ნაგავი პარკით სადარბაზოს შემოსასვლელთან და მეც კიდევ ერთხელ, ოღონს ამჯერად “ბიტლსებთან” ერთად, მიმაქვს გადასაგდებად.

ურნასთან მისულმა შევამჩნიე, მოხუცი ქალი თავით გადაყურებულიყო და ნაგავს ჯოხით “ათვალიერებდა.” შემნიშნა თუ არა პატარა ნახტომით ჩემ წინ აღმოჩნდა და ინტერესიანი თვალებით დაუწყო ჩემს პარკს ყურება. არ ვიცი, მისი მზერის გამო იყო თუ რამე სხვის, მაგრამ ნაგვის გადასაყრელად ძლივს გადავდგი ნაბიჯი. ნაგვის გადაყრა და მოხუცი ქალის  ურნაზე შემოხტომა ერთი იყო. მაშინ შევნიშნე ურნაზე მარკერით გაკეთებული წარწერაც: ” პური არ ჩაყაროთ, ცალკე დადეთ.” მოხუცი ახლა უკვე ურნაში აგრძელებდა ჩემი მიტანილი პარკის “დათვალიერებას,” მე კი რამდენი ხანი ვიდექი და ვუყურებდი მას, არ ვიცი.

გზა გავაგრძელე.

11051238_823168504385085_1161715747_nაქამდეც ვიცოდი, რომ არსებობდნენ ადამიანები, რომლებიც გადარჩენისთვის საჭმელს ნაგვის ურნაში ეძებდნენ. ვიცოდი, თანაც როგორ, ერთხელ თუ ორჯერ დამიწერია სტატია ქვეყანაში არსებულ სიღარიბესა და გაჭირვებაზე.  დარწმუნებული ვარ, არც თქვენთვისაა ეს სიახლე, მაგრამ აქამდე არ ვიცოდი, რომ ამ რეალობას ასე შევგუებოდი. ალბათ, პირველად არ ეძებდა ეს მოხუცი საჭმელს ამ ურნაში და ალბათ, არც მე ჩამივლია ამ ურნასთან პირველად.

მახსოვს, დედას ქუჩაში პატარა რომ დავყავდი, როგორი გრძნობა მეუფლებოდა მოწყალების სათხოვნელად გამოსული ადამიანების დანახვაზე. მახსოვს ეს გრძნობა დიდობაშიც, მაგრამ რამდენი ხანი გავიდა, რაც ეს გრძნობა არ გამჩენია, არ ვიცი. მიზეზი ქვეყანაში უკეთესი მდგომარეობა რომ არაა, თქვენც კარგად მოგეხსენებათ. და აი ახლა, ურნასთან რომ ვიდექი, ზუსტად ეს გრძნობა დაბრუნებულიყო, მაგრამ ერთი განსხვავებით, ახლა თვალებზე ხელის აფარება აღარ მშველოდა, ვიდექი, ვუყურებდი და ვიცოდი, რომ ვერაფერს ვცვლიდი.

ამ ფიქრებიდან “მარშუტკაში” მოჩხუბარი ქალის ხმამ გამომიყვანა. მაშინ შევამჩნიე,  მუსიკას რომ აღარ ვუსმენდი. ” ფულს არ გადაგიხდი, ხომ ხედავ მოხუცი ქალი ვარ და ძლივს დავდივარ, ერთი საათია გიყვირი გააჩერე-მეთქი.” მძღოლმა, ალბათ, მსგავს ამბებს შეჩვეულმა, არც პასუხი დაუბრუნა და არც მისი ჩასვლის შემდეგ დაუწყია ჩხუბი.

მე მუსიკის მოსმენას ვცდილობ, მაგრამ გუნება-განწყობილების შესაფერისსა თუ გამოსაკეთებელს ვერაფერს ვპოულობ და მცდელობა მცდელობად მრჩება.

მეტროში ჩასული თეკერეის “ამაოების ბაზარს” ვიღებ. ” მათი პარიზში ცხოვრება იოლად და ტკბ…” წიგნს ჩანთაში ვაბრუნებ. არც კითხვა გამომდის.

სასოწარკვეთილებამდე ისღა მაკლდა მეტროს ფანჯარაზე გაკრული რეკლამა შემემჩნია და ეგეც შევამჩნიე. კრედიტის აღებისკენ და საყვარელი ადამიანის გაბედნიერებისკენ რომ მოგვიწოდებდა. წითელი პომადით დაკოცნილი ბიჭის საზე, რომელსაც ხელში ფული უჭირავს უღიმის ჩემ გვერდით მჯდომ ბიჭს, რომელმაც მერამდენედ გადათვალა ოც თეთრიანები, არ ვიცი.

გვერდით მჯდომი ბიჭის გადათვლილი ოც თეთრიანები კი არა, ახლა შევნიშნე რომ არცერთ გაჩერებას არ ჩაუვლია ისე, ვინმე ფულის სათხოვნელად არ შემოსულიყო. ისიც შევამჩნიე, როგორ იდგნენ ვაგონის ბოლოში ბავშვები და როგორ ელოდებოდნენ თავის რიგს მეტროს მგზავრებისთვის ფული რომ ეთხოვათ.

ვდგები და მეტროდან გამოვდივარ.

მარჯანიშვილზე აღმოვჩნდი.

ფეხით წასვლა გადავწყვიტე უნივერსიტეტამდე და ისეთი შეცდომა დავუშვი, ჩემს უკანასკნელ ნერვის ძაფს რომ გაწყვეტდა.

ტროტუარზე გაჩერებულმა მანქანებმა ბავშვობის თამაში გამახსენა, “კლასობანას,” რომ ვეძახდით და რიცხვიდან რიცხვზე ნახტომებს რომ ვაკეთებდით, ოღონდ ამჯერად ნახტომებს მანქანებს შორის სიცარიელეში ვაკეთებდი.

ასეა თუ ისე რუსთაველის გამზირზეც აღმოვჩნდი და სულ ტყუილად გავივლე გულში იმედი, რომ ამჯერად უნივერსიტეტამდე დარჩენილ ათი წუთის გზაზე აღარაფერი გამიფუჭებდა ხასიათს. იმედი-მეთქი და ზუსტად მაშინ შევნიშნე ზურაბ ჟვანიასა და სანდრო გირგვლიანის გაპლაკატებული ცხედრები. მაშინ გავიგე ტერმინის “თვალები შუბლზე ამივიდას” მნიშვნელობა.

ეს იქით იყოს და უკაცრავად ! მაგრამ ჩვენ გვახსენებთ ამ ადამიანების სიკვდილს? ჩვენ ?! გმადლობ, ნუ შეწუხდებით ან თუ შეწუხებაა, ბარემ ქვევრში დამრხრჩვალი რაფალიანცის და მანქანაში მოკლული  კიწმარიშვილის პლაკატებიც გაგეკრათ.

არ ვიცი, მომეშველეთ ვინმე. მითხარით, არ არსებობს ჩვენს ქვეყანაში არანაირი კანონი, რომელიც მორალური, ფსიქოლოგიური გაუპატიურებისგან დაგვიცავს ?

უფს! მოიცა, პლაკატის ქვემოთ წარწერა: “დემოკრატიის ინსტიტუტი.”

ხოდა, თქვენი დემოკრატიის დედაც.

როგორც იქნა, შევაღე კავკასიაში ნომერ პირველი უნივერსიტეტის კარებიც.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 3,046 other followers

%d bloggers like this: