არქივი

კალენდარი

April 2015
M T W T F S S
« Mar    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  

პატიმრობა სიკვდილით დასჯის პირისპირ

  ავტორი: იასონ შიშნიაშვილი

ციხე. რა როლი აკისრია მას? რისთვის არის საჭირო ამ ინსტიტუტის არსებობა და რა სარგებლობა მოაქვს საერთოდ? ციხე, თავისი არსით, სასიკვდილო განაჩენის საპირისპირო, უფრო ჰუმანური დასჯის მეთოდია. მაგრამ მოდით, თავიდან განვიხილოთ სიკვდილის დასჯის ფენომენი და საერთოდ რისთვისაა საჭირო ვიღაცის სიცოცხლის ხელყოფა. პასუხი პრიმიტიულად ლოგიკურია – არსებობს დანაშაული, რომლის ჩამდენმაც უნდა აგოს პასუხი თავის ქმედებაზე და სიკვდილით დასჯის შემდგომ, საზოგადოებისთვის მავნე ქმედების ისევ განმეორება იქნება შეუძლებელი.

სიკვდილით დასჯით ჩვენ ვკვეთ ინდივიდს საზოგადოებისგან, როგორც პოტენციურად მავნე არსებას და „პურითა და სანახაობით“ დანაყრებული საზოგადოება (თუ გავიხსენებთ რა სახით ხდებოდა მრავალი საუკუნეების მანძილზე ეს დასჯა) მშვიდად იძინებს იმ ფიქრით, რომ სამყაროდან განიდევნა კიდევ ერთი „დემონი“.

Jason (photo)მაგრამ. მაგრამ, დღეს, როდესაც გარკვეული ქვეყნების საზოგადოებას, და მათ შორის საქარათველოს, აქვს პრეტენზია ცივილიზებულობაზე, რაც თავის მხრივ, დღეს გულისხმობს ადამიანის სიცოცხლის მიმართ უსპეტაკეს დამოკიდებულებას – ჩვენ ვუბრუნდებით ისევ ციხეს, სადაც წესით და რიგით სიცოცხლე დაცულია. ანუ,  ჩვენ ვიღებთ ინსტიტუტს, რომელიც სჯის ადამიანს თავისი ქმედებისთვის,  ან შეიძლება ითქვას, რომ ადამიანი იღებს პასუხისმგებლობას მის მიერ ჩადენილი დანაშაულისთვის და გარკვეული პერიოდი უწევს უარის თქმა თავისუფლებაზე, რითაც იზღუდება ადამიანის ბუნებაში ჩადებული მთავარი ლტოლვა.

თუ ამ ჯაჭვს გავყვებით, ბოლოს, საკმაოდ ზედაპირულად, ზედმეტი ფილოსოფიის გარეშე, თუმცა აშკარა ლოგიკით, შეგვიძლია ჩამოვაყალიბოთ მთავარი თეზა – ჩვენ არ ვკლავთ ადამიანს ე.წ. „შეცდომის“ გამო, ჩვენ დროებით ვზღუდავთ მის თავისუფლებას და x-პერიოდის შემდგომ ისევ ვიღებთ საზოგადოებაში. მაგრამ, იქიდან გამომდინარე, რომ ციხე არის სიკვდილით დასჯის ალტერნატივა, არსებობს საფუძვლიანი სურვილი იმისა, რომ ზემოთხსენებული „შენდობილი“ (ბარბაროსული განაჩენისგან) პატიმარი აღარ ჩაიდენს დანაშაულს და მოსახლეობა მშვიდად დაიძენებს (ოღონდ უკვე „სანახაობის და პურის“ გარეშე) – საპირისპირო შემთხვევაში კი ამ ინსტიტუტის დაფინანსება უბრალო იდიოკრატიაა.

მაგრამ, თუ გავცდებით თეორიულ ჩარჩოებს, რა ხდება რეალურ სამყაროში? საინტერესო იქნება ორი მოდელის შედარება, კერძოდ ქართულის, რომელსაც მე ვეძახი „დასჯა და მხოლოდ დასჯა“ და სკანდინავურის,  „დასჯა და გამოსწორება“ (არ ვიღებ ამ რეიგონის ცალკე ქვეყანას, რადგან ჩრდილოეთ ევროპის ქვეყნებს ბევრი საერთო მახასიათებელი აქვთ, მათ შორის პენიტენციალური სისტემაც)

დავიწყებ ქართული მოდელით (მასთან გვერდით დგას თვით ამერიკულიც, რუსულიც და ა.შ.) როგორც ვახსენე, ეს მოდელი დამყარებულია მხოლოდ დასჯაზე, უხეშად, რომ ვთქვათ, მოკლევადიან „სარგებელზე“, ხოლო გრძელვადიანი განჭვრეტა არ ხდება, რის გამოც ვიღებთ ნეგატიურ შედეგს. ამ შედეგზე სასაუბროდ, თვალსაჩინოებისთვის, კარგი იქნებოდა სტენფროდში, ფილიპ ზიმბარდოს მიერ ჩატარებული ექსპერიმენტის მაგალითად მოყვანა.

ფსიქოლოგიის ფაკულტეტის სარდაფში იყო „გათამაშებული“ ციხე, როდესაც სტუდენტების გარკვეული ნაწილი შედგებოდა პატიმრებისგან, ხოლო დარჩენილი ციხის მცველებისგან. სპეციალურად იყო არჩეული ფსიქოლოგიურად ყველაზე ძლიერი 24 სტუდენტი (ეს ფაქტი საყურადღებოა, თუ გავითვალისწინებთ რა მოხდა შემდგომ). აღსანიშნავია, რომ ზიმბარდომ შექმნა ისეთი გარემო პირობები, რომ მონაწილეებმა განიცადეს დეზორიენტაცია და ახალ რეალობაში გადავიდნენ, სადაც შეიძლება ითქვას, რომ იქცნენ ნამდვილ „მცველებად“ და „პატიმრებად“.  მოკლედ, რომ ვთქვათ, მცველებმა იმ დონემდე მოირგეს თავისი როლი, რომ ყოველ მესამეში გაიღვიძა სადისტურმა მიდრეკილებებმა ( განსაკუთრებით ღამით, როდესაც მათ ეგონათ, რომ კამერები იყო გამორთული), ხოლო რაც მთავარია „პატიმრების“ დიდმა ნაწილმა განიცადა საკმაოდ ძლიერი ემოციური აშლილობა.

ის „სოციალური როლი“, რომელიც ენიჭება პატიმარსა და მცველს  ზემოთხსენებულ მოდელში „დასჯა და მხოლოდ დასჯა“, არანაკლებ ნეგატიური ფინალით სრულდება. საქართველოში ეს ბადებს მრავალ პრობლემას – ციხის სისტემას დაპირისპირებული პატიმრების მიერ შექმნილი „კოალიციები“, რომლებიც რეალურ სამყაროშიც აგრძელებენ არსებობას; ფსიქოლოგიური ტრავმა და ბოლოს რაც მთავარია, საზოგადოებრივ ცხოვრებაში ინტეგრაციის რთული პროცესი, რომლის დროსაც ყველაზე ადვილი გამოსავალია – ისევ დანაშაულის ჩადენა. ეს ინსტიტუტი, როგორც ზიმბარდო, სხვადასხვა „ხერხის“ დახმარებით ქმნის დეზორიენტაციაზე მიმართულ სისტემას, სადაც ადამიანი კარგავს თავის თავს რეალურ სამყაროში.

ზოგადად, ციხის სისტემაში პროგრესულობისკენ წინსვლა ჯერ კიდე 1854 წელს, ირლანდიაში დაიწყო, როდესაც პატიმრის სოციალიზაციის იდეა გაუჩნდა კაპიტან კოფტონს. მაგრამ მაინც, დღეს ყველაზე გამორჩეული სკანდინავური სისტემაა. ზოგადად არსებობს ორი სახის ციხე – დახურული და ღია (რეალურად განსხვავება ცოტაა, თუმცა სახელიდან გამომდინარე ჩანს, რომელი უფრო დაცულია და სად უფრო მეტი კონტროლია). თუ დავივიწყებთ უფრო ნაკლებ თუ მეტ ჩაკეტილობას, სურათი გვეხატება თითქმის ერთნაირი – ბიბლიოთეკები, სპორტ-დარბაზები, ბევრი ციხე მდებარეობს კურორტის დონის ადგილებში – მშვენიერი ბუნებით, პატიმრები მუშაობენ ან დადიან სკოლაში (ორივე შემთხვევაში უხდიან ფულს ), ეუფლებიან რაიმე ხელობას, საკუთარ თავს თვითონ უვლიან (ოთახის დალაგება, ტანსაცმლის რეცხვა – რა თქმა უნდა, სარეცხი მანქანის გამოყენებით) ტანისამოსიც კი „ადამიანური“ აქვთ, ხოლო მომუშავე პერსონალი გადის სპეციალურ კურსებს, სანამ აქ მოხვდება.

ადამიანი ამ დიდ პროცესში (კითხვა, მუშაობა, სწავლა, ვარჯიში) განიცდის ტრანსფორმაციას და სხვადასხვა ღირებულების გადაფასებას, რის შემდგომ ჩვენ ვიღებთ სურათს, როდესაც რეციდივის პროცენტი საკმაოდ მცირეა (ხშირ შემთხვევაში ციხეებში ბრუნდებიან ემიგრანტები). სკანდინავური მოდელისთვის ისიც საკმარისია, რომ ადამიანი თავისუფლებას იზღუდავს (აქ ჩანს ჩრდილოეთ ევროპელების მიერ თავისუფლების განსაკუთრებული დაფასება), მათ მოძებნეს ოქროს შუალედი – როდესაც სიკვდილის დასჯის ჰუმანური ალტერნატივა – რეალურად იქცა ჰუმანურ ალტერნატივად და არა დამახინჯებულ იდეად.

ეს გრძელვადიანი გათვლა უბრალო ეკონომიკური თვალსაზრისითაც კი – გვანახვებს, იმას, რომ დღეს არსებული ქართული მოდელი არის საზოგადოებრივი სუიციდი.

გიორგი ქადაგიძის ლექცია – საქართველოს ეკონომიკის გამოწვევები და პოტენციალი

ხუთშაბათს, 2 აპრილს 19:00 საათზე „ლიბცენტრი“ გამართავს  ეროვნული ბანკის პრეზიდენტის, გიორგი ქადაგიძის საჯარო ლექციას

საქართველოს ეკონომიკის გამოწვევები და პოტენციალი

დასწრება თავისუფალია.

საკონტაქტო ინფორმაცია:

მისამართი: Conference Hall, რუსთაველის 31, მელიქ აზარიანცის სახლის უკანა მხარე

ვარდების რევოლუციის მოედანი (ველოსიპედის ძეგლის პირდაპირ)

e_mail: liberalismcenter@gmail.com

giorgiqadagidze

“იყიდეთ ლიმონი”

ავტორი:ია ჩუბინიძე

როცა ქუჩაში დავხეტიალობ ადამიანებს ვაკვირდები და ვცდილობ იმ დღის განწყობის მიახლოებითი მაჩვენებლის გამოთვლას, შემდეგ კი  ვხვდები, რომ ადამიანებს ყველაზე მეტად ბედნიერების სხივი და ღიმილი აკლიათ. მათი ნაკლებობა განსაკუთრებით იგრძნობა მოწყალების მთხოვნელთა თვალებში, რომელთა რაოდენობა ჩვენს ქუჩებში სულ უფრო და უფრო იზრდება. ასაკი კი ყველანაირია –  ჩვილობიდან ღრმა მოხუცებულობამდე. მათი დანახვისას  სამყარო იმ დროს შენთვისაც ნაცრისფერდება. განსაკუთრებით გულს გტკენს იმ ბავშვების თვალები, რომელთაც ჯერ კიდევ შერჩენიათ ბავშვურის სიხალასე. უყურებ მათ და საკუთარ თავს უსვამ კითხვას თუ რატომ გაიმეტა ისინი ცხოვრება ასე, რატომ არის, რომ ზოგს ყველაფერი დაბადებიდან ეძლევა, ზოგს კი არაფერი, თუ ყველაფერი დამსახურებაზეა დამოკიდებული, მაშინ  ამ პაწაწინა ჩვილმა განა ასეთი რა დააშავა?

ფიქრობ მათ მომავალზე და არ გინდა, შეეგუო იმ აზრს, რომ მათი ცხოვრებაც ისე უაზროდ ჩაივლის, როგორც ბევრი მათი მსგავსისა. მათ შემყურეს გულს გიკლავს იმის ყურება თუ როგორ უვარდებიან ბავშვები მოძარავ მანქანებს და ათასი გულისმომგები სიტყვით ცდილობენ მათ დაყოლიებას ნანატრი ხურდების მოსაპოვებლად, რაზეც ბევრი ზიზღით პასუხობს და ცდილობს მათ მოშორებას.

11106435_849851045088024_1580084265_nალბათ, ბევრ თქვენგანს შეზიზღებია მოწყალების მთხოვნელთა გაუბედურებული და ჭუჭყიანი ხელების მოკარება, აქაოდა არ დავისვაროთო, ალაბთ, ბევრს გაგიკრიტიკებიათ ისინი უზრდელობისთვის, მაგრამ, ალბათ, არც ისე ბევრი ჩვენგანი დაფიქრებულა ხშირად იმაზე, რომ მსგავსი ქმედებები მათი სასტიკი სოცილაური გარემოს შდეგია. როცა ამგვარ ფაქტებს აწყდები, სურვილი გიჩნდება თვალები დახუჭო და გაერიდო იქაურობას. მეც ბევრჯერ მსგავსი მოტივით გადამიხვევია გზიდან.  ხშირად, პატარა ბავშვის დანახვისას, ჩემს წარმოდგენებში იგი მომიწესრიგებია, თმები დამივარცხნია, გამომიწყვია ფერადი ტანსაცმლით, მასთან მითამაშია, მაგრამ ეს რეალურად არასოდეს გამიკეთებია, სწორედ ეს არის პრობლემა. მხოლოდ სურვილი მოქმედებაში მოყვანის გარეშე,  ვერაფერს შეცვლის.

ერთხელ, როცა ჩვეული რიტმით მივუყვებოდი სახლისკენ მიმავალ გზას, ფიქრებიდან ამ ოთხმა სიტყვამ გამომიყვანა: „ გოგონა ლიმონი იყიდე რა“, მისი წკრიალა ხმა და ანთებული თვალები დღემდე არ მავიწყდება, მან ისევ გამიმეორა იგივე, ოღონდ ამჯერად მორცხვობაშეპარული  ხმით, ბოლოს კი მადლობა ისე გადამიხადა, გეგონებოდა ამ სიტყვებს მთელი გული და სული  ამოაყოლაო. მახსოვს ნაყინი მინდოდა,  ვნანობ, რომ ნაყინზე არ დავპატიჟე, მეორე დღეს იქ ამ მიზნით გავიარე, მაგრამ ის უკვე აღარ დამხვდა.

მე არ ვიცი როგორია მისი ცხოვრება, იქნებ ძალაინ მძიმე, რადგან ასეთ დროს, თანაც  სიცივეში, ლიმონებს ყიდიდა, არადა, წესით მას უნდა უვლიდნენ, მის განათლებასა და ბედნიერ მომავალზე ზრუნავდნენ. მისი ასაკის მოწყალების მთხოვნელთა რიცხვი ჩვენს რეალობაში ბევრია, მათი რეალური რაოდენობაც კი არ არის დადგენილი, ზოგიერთ მათაგანს პირადობის დამადასტურებელი დოკუმენტიც კი არ გააჩნია, თითქოს, არც არსებობენ.

მსგავსი ფიქრებით მოცული მივუახლოვდი ჩემი სახლისკენ მიმამვალ ჩიხს, სადაც კუთხეში შევნიშნე მოხუცი ბებო, რომელიც ასევე ლიმონებს ყიდიდა. მისის დანახვისთანავე თავში გამიელვა აზრმა:  ნუთუ ჩემს ლიმონიან გოგონასაც სიცოცხლის ბოლომდე იგივე ელის? ნუთუ ოცნებები მასთან ერთად დაბერდება? ნუთუ მისთვის საოცნებო სამყაროს ხილვა მხოლოდ მის ფანტაზიებში შეეძლება?  ალბათ, შესძულდება ლიმონი, რომელიც ჯერ კიდევ მასავით ხალასია, ყვითელი და პოზიტიურია, მაგრამ დროსთან ერთად ამ ლიმონსაც მისთვის ფერი შეეცვლება და მის აღქმაში დარჩება მხოლოდ სიმჟავე, რომლითაც იგი მუდმივად გაავლებს პარალელებს თავის ცხოვრებასთან, რომელსაც აღარ ექნება ხალასი ფერი და არც კარგი გემო, იქნება მხოლოდ  აუხდენელი ოცნებებითა და მტანჯველი ცხოვრებით გამოწვეული სიმჟავე და ტკვილი.

მე მაინც ვხედავ

ავტორი: მარიამ ჩიბუხაია

კიდევ ერთხელ ვიღვიძებ ამ სამყაროში.

განწყობა – მშვენიერი.

ყურსასმენები

ზურგჩანთა

“ბიტლსები”

და გზას “hey jude-ის” მოსმენით ვადგები.

“hey jude, hey jude” და მეც უბრალოდ კარგ ხასიათზე მივიჩქარი ჩემი, არც მეტი არც ნაკლები კავკასიაში ნომერი პირველი უნივერსიტეტისკენ.

ჩემს მეზობელს კიდევ ერთხელ დაუტოვებია ნაგავი პარკით სადარბაზოს შემოსასვლელთან და მეც კიდევ ერთხელ, ოღონს ამჯერად “ბიტლსებთან” ერთად, მიმაქვს გადასაგდებად.

ურნასთან მისულმა შევამჩნიე, მოხუცი ქალი თავით გადაყურებულიყო და ნაგავს ჯოხით “ათვალიერებდა.” შემნიშნა თუ არა პატარა ნახტომით ჩემ წინ აღმოჩნდა და ინტერესიანი თვალებით დაუწყო ჩემს პარკს ყურება. არ ვიცი, მისი მზერის გამო იყო თუ რამე სხვის, მაგრამ ნაგვის გადასაყრელად ძლივს გადავდგი ნაბიჯი. ნაგვის გადაყრა და მოხუცი ქალის  ურნაზე შემოხტომა ერთი იყო. მაშინ შევნიშნე ურნაზე მარკერით გაკეთებული წარწერაც: ” პური არ ჩაყაროთ, ცალკე დადეთ.” მოხუცი ახლა უკვე ურნაში აგრძელებდა ჩემი მიტანილი პარკის “დათვალიერებას,” მე კი რამდენი ხანი ვიდექი და ვუყურებდი მას, არ ვიცი.

გზა გავაგრძელე.

11051238_823168504385085_1161715747_nაქამდეც ვიცოდი, რომ არსებობდნენ ადამიანები, რომლებიც გადარჩენისთვის საჭმელს ნაგვის ურნაში ეძებდნენ. ვიცოდი, თანაც როგორ, ერთხელ თუ ორჯერ დამიწერია სტატია ქვეყანაში არსებულ სიღარიბესა და გაჭირვებაზე.  დარწმუნებული ვარ, არც თქვენთვისაა ეს სიახლე, მაგრამ აქამდე არ ვიცოდი, რომ ამ რეალობას ასე შევგუებოდი. ალბათ, პირველად არ ეძებდა ეს მოხუცი საჭმელს ამ ურნაში და ალბათ, არც მე ჩამივლია ამ ურნასთან პირველად.

მახსოვს, დედას ქუჩაში პატარა რომ დავყავდი, როგორი გრძნობა მეუფლებოდა მოწყალების სათხოვნელად გამოსული ადამიანების დანახვაზე. მახსოვს ეს გრძნობა დიდობაშიც, მაგრამ რამდენი ხანი გავიდა, რაც ეს გრძნობა არ გამჩენია, არ ვიცი. მიზეზი ქვეყანაში უკეთესი მდგომარეობა რომ არაა, თქვენც კარგად მოგეხსენებათ. და აი ახლა, ურნასთან რომ ვიდექი, ზუსტად ეს გრძნობა დაბრუნებულიყო, მაგრამ ერთი განსხვავებით, ახლა თვალებზე ხელის აფარება აღარ მშველოდა, ვიდექი, ვუყურებდი და ვიცოდი, რომ ვერაფერს ვცვლიდი.

ამ ფიქრებიდან “მარშუტკაში” მოჩხუბარი ქალის ხმამ გამომიყვანა. მაშინ შევამჩნიე,  მუსიკას რომ აღარ ვუსმენდი. ” ფულს არ გადაგიხდი, ხომ ხედავ მოხუცი ქალი ვარ და ძლივს დავდივარ, ერთი საათია გიყვირი გააჩერე-მეთქი.” მძღოლმა, ალბათ, მსგავს ამბებს შეჩვეულმა, არც პასუხი დაუბრუნა და არც მისი ჩასვლის შემდეგ დაუწყია ჩხუბი.

მე მუსიკის მოსმენას ვცდილობ, მაგრამ გუნება-განწყობილების შესაფერისსა თუ გამოსაკეთებელს ვერაფერს ვპოულობ და მცდელობა მცდელობად მრჩება.

მეტროში ჩასული თეკერეის “ამაოების ბაზარს” ვიღებ. ” მათი პარიზში ცხოვრება იოლად და ტკბ…” წიგნს ჩანთაში ვაბრუნებ. არც კითხვა გამომდის.

სასოწარკვეთილებამდე ისღა მაკლდა მეტროს ფანჯარაზე გაკრული რეკლამა შემემჩნია და ეგეც შევამჩნიე. კრედიტის აღებისკენ და საყვარელი ადამიანის გაბედნიერებისკენ რომ მოგვიწოდებდა. წითელი პომადით დაკოცნილი ბიჭის საზე, რომელსაც ხელში ფული უჭირავს უღიმის ჩემ გვერდით მჯდომ ბიჭს, რომელმაც მერამდენედ გადათვალა ოც თეთრიანები, არ ვიცი.

გვერდით მჯდომი ბიჭის გადათვლილი ოც თეთრიანები კი არა, ახლა შევნიშნე რომ არცერთ გაჩერებას არ ჩაუვლია ისე, ვინმე ფულის სათხოვნელად არ შემოსულიყო. ისიც შევამჩნიე, როგორ იდგნენ ვაგონის ბოლოში ბავშვები და როგორ ელოდებოდნენ თავის რიგს მეტროს მგზავრებისთვის ფული რომ ეთხოვათ.

ვდგები და მეტროდან გამოვდივარ.

მარჯანიშვილზე აღმოვჩნდი.

ფეხით წასვლა გადავწყვიტე უნივერსიტეტამდე და ისეთი შეცდომა დავუშვი, ჩემს უკანასკნელ ნერვის ძაფს რომ გაწყვეტდა.

ტროტუარზე გაჩერებულმა მანქანებმა ბავშვობის თამაში გამახსენა, “კლასობანას,” რომ ვეძახდით და რიცხვიდან რიცხვზე ნახტომებს რომ ვაკეთებდით, ოღონდ ამჯერად ნახტომებს მანქანებს შორის სიცარიელეში ვაკეთებდი.

ასეა თუ ისე რუსთაველის გამზირზეც აღმოვჩნდი და სულ ტყუილად გავივლე გულში იმედი, რომ ამჯერად უნივერსიტეტამდე დარჩენილ ათი წუთის გზაზე აღარაფერი გამიფუჭებდა ხასიათს. იმედი-მეთქი და ზუსტად მაშინ შევნიშნე ზურაბ ჟვანიასა და სანდრო გირგვლიანის გაპლაკატებული ცხედრები. მაშინ გავიგე ტერმინის “თვალები შუბლზე ამივიდას” მნიშვნელობა.

ეს იქით იყოს და უკაცრავად ! მაგრამ ჩვენ გვახსენებთ ამ ადამიანების სიკვდილს? ჩვენ ?! გმადლობ, ნუ შეწუხდებით ან თუ შეწუხებაა, ბარემ ქვევრში დამრხრჩვალი რაფალიანცის და მანქანაში მოკლული  კიწმარიშვილის პლაკატებიც გაგეკრათ.

არ ვიცი, მომეშველეთ ვინმე. მითხარით, არ არსებობს ჩვენს ქვეყანაში არანაირი კანონი, რომელიც მორალური, ფსიქოლოგიური გაუპატიურებისგან დაგვიცავს ?

უფს! მოიცა, პლაკატის ქვემოთ წარწერა: “დემოკრატიის ინსტიტუტი.”

ხოდა, თქვენი დემოკრატიის დედაც.

როგორც იქნა, შევაღე კავკასიაში ნომერ პირველი უნივერსიტეტის კარებიც.

ზურაბ ჭიაბერაშვილის ლექცია – განსხვავებულის ატანა – დემოკრატიის ერთ-ერთი გაკვეთილი

ხუთშაბათს, 26 მარტს 20:00 საათზე „ლიბცენტრი“ გამართავს  ზურაბ ჭიაბერაშვილის საჯარო ლექციას

განსხვავებულის ატანა – დემოკრატიის ერთ-ერთი გაკვეთილი

დასწრება თავისუფალია.

საკონტაქტო ინფორმაცია:

მისამართი: Conference Hall, რუსთაველის 31, მელიქ აზარიანცის სახლის უკანა მხარე

ვარდების რევოლუციის მოედანი (ველოსიპედის ძეგლის პირდაპირ)

e_mail: liberalismcenter@gmail.com

1360763923_zurab_chaiaberashvili_311

დედობა – უფლება თუ მოვალეობა?

ავტორი: ანი ჭურაძე

რამდენიმე წლის წინ მეგობრისგან გავიგე აქციის შესახებ – „ქალი ქარხანა არ არის“. აქციის მონაწილეები  ქალის მთავარ ფუნქციად რეპროდუქციის მიჩნევას აპროტესტებდნენ.  მანამდე ხშირად ნაფიქრ თემას უფრო საფუძვლიანად ჩავუფიქრდი და მივხვდი, რომ ყველა სიკეთესთან ერთად, ძალადობა ქალებზე ამ კუთხითაც ხდება. ჩვენი ქვეყნის საზოგადოებას ერთი უჩვეულო და საკვირველი რამ ახასიათებს – ჩაერიოს ყველაფერში, რაც მისი საქმე არ არის. რა თქმა უნდა, გამონაკლისი არც ქალის არჩევანის თავისუფლებაა. ერევა ყველა, ვისაც არ ეზარება და ისეთ ინტიმურ საკითხშიც, როგორიც შვილის ყოლა- არყოლის უფლებაა.

544092_439852532767363_1977225588_nრა ასაკიდან იწყება ქალის დავალდებულება, რომ საკუთარ მთავარ მოვალეობად დედობა მიიჩნიოს და კარიერა თუ სხვა დანარჩენი საქმე – მეორეხარისხოვანად? თუ უშვილოა, მანდ მთავრდება ყველაფერი. თითქოს იგი უფუნქციო ხდება. თუმცა იგივე საზოგადოება ქალს არ ავალდებულებს, რომ იყოს წარმატებული, იზრუნოს ქვეყნის განვითარებაზე და ა.შ. იგი  ქალის მაქსიმუმს დედობაში ხედავს და ავიწყდება, რომ დედობა არჩევანია, ქალობისგან განსხვავებით.

ხშირად გამიგია „ჭეშმარიტი“ ქართველებისგან, ყანწით ხელში ნათქვამი სიტყვები, რომ „ისედაც ცოტანი ვართ და თითოეული მანდილოსნის მოვალეობაა, რომ ერი გაამრავლოს.“ ამ სიტყვებით კი ნათლად უსვამენ ხაზს იმ გარემოებას, რომ დედობა მოვალეობაა და არა უფლება. მე კი პირიქით მიმაჩნია. დედობა არის უფლება, რომელიც გააჩნია ქალს და ამ უფლების გამოყენებაში საზოგადოების ჩარევა, პირდაპირი თუ ირიბი გზით, დაუშვებელია.

მაგრამ რატომ ავალდებულებენ მათ და მცირე ასაკიდან რატომ აკისრებენ მოვალეობებს? ბაღის პერიოდიდან არა, მაგრამ სკოლიდან უკვე კარგად მახსოვს, რომ არაერთი ნაწარმოების გავლისას, ის ქალი იყო უფრო „მაგარი“, რომელმაც მეტი შვილი აჩუქა თავის ქვეყანას და თუ სამშობლოს შესწირა ისინი, საერთოდ გმირად რაცხავდნენ. ეჭვიც არ მეპარება, მასწავლებელი პრიორიტეტის მინიჭებისას, ვერც ხვდება, რომ შეიძლება დიდი გავლენა მოახდინოს მისმა შეფასებამ მოსწავლის ფსიქოლოგიაზე, და მოსაზრება, რომ რაც მეტი შვილი გყავს, მით უფრო „მაგარი“ ხარ , ღრმად ჩაიბეჭდოს ბავშვის ქვეცნობიერში.

არადა, რომ ვუფიქრდები, შუშანიკმა 4 შვილი გააჩინა, ოთარაანთ ქვრივმა კი ერთი, მაგრამ ჩემთვის ეს უკანასკნელი უფრო მისაბაძია, რადგან შვილის გამო უფრო მეტი მან გააკეთა და ღირსეულ დედობასთან ერთად, ძლიერიც იყო და შვილის გაზრდის გარდა სხვა საკუთარი საქმეებიც ჰქონდა. ანუ გამოდის, რომ რაოდენობა არ ყოფილა მთავარი, თუმცა, ეს კიდევ სხვა საკითხია..

იმავე პრობლემის წინაშე ქვეყანა მე-19 საუკუნეშიც იდგა, რაც ნათლად ჩანს ილია ჭავჭავაძის პუბლიცისტური წერილიდან: „დედათა საქმის გამო“, სადაც ავტორი უწმინდეს დანიშნულებად დედობას არ მიიჩნევს და ადამიანობას თვლის მის მთავარ „მოვალეობად“ :

„ამ წერილში არ არის ის უკბილო საყვედური და უქმი ჩივილი, რომ აი, თქვე გულქვაო კაცებო, რატომ თქვენს უფლებას ჩვენც არ გაგვინაწილებთო? რატომ იმისთანა თავისუფლებას ჩვენც არ გვაძლევთ, რომელიც თქვენ ასე ტკბილად გატარებინებთ თქვენს სიცოცხლესაო და სხვა ამისთანა? არც ის უთავბოლო ფრაზებია იმაზედ თუ, — დედაკაცს ქვეყანაზედ მარტო სამი „უწმინდაესი, უსამღვთოესი დანიშნულება“ აქვსო: დედობა, ცოლობა და დობა, თითქო ყველაზედ უწინარეს იგი იმავე ადამიანად არ იყოს გაჩენილი, როგორც მამაკაცი და, მაშასადამე, მინამ დედობას, ცოლობას, დობას იკისრებდეს, ყველაზედ უწინარეს იგივე ადამიანობა არ მოეთხოვებოდეს, როგორც მამაკაცს. დედობა, ცოლობა და დობა დიდი საქმე არ არის. ეს ზოგი ბუნების საქმეა, ზოგი გარემოებისა. საქმე კაი დედაკაცობაა, კაი ადამიანობაა, ანუ, უკეთ ვსთქვათ, კაი კაცობაა და მერე დედობა, მამობა, ქმრობა, ცოლობა და სხვა, კაცს დედობის, ქმრობის და სხვა ამისთანის გარდა კიდევ სხვა ბევრი მოვალეობა აწევს საზოგადოებისა და ქვეყნის წინაშე და ყველაზედ უწინარეს ამ მოვალეობას უნდა გაუძღვეს, მამაკაცია, თუ დედაკაცი“

ძალიან კარგია, როცა ადამიანი ბევრ შვილს აჩენს, აქვს მათი მოვლის შესაძლებლობა და ზრუნავს ქვეყნის გამრავლებაზეც, მაგრამ ეს უნდა იყოს მისი პირადი არჩევანი და არ უნდა გადაწყვიტოს შვილის ყოლა იმიტომ, რომ მეზობელმა „ჟუჟუნამ“ შეაქოს. ადრეული ასაკიდან კი ტვინში იმის ჩაბეჭდვა, რომ ქალი დედობით ფასობს და მას დაბადებიდან აკისრია მოვალეობა, ღირსეული შთამომავალი დაუტოვოს ქვეყანას, არის ჩვეულებრივი ძალადობა. ერთადერთი მოვალეობა კი, რაც ადამიანს გააჩნია არის ის, რომ არ დაივიწყოს, სად მთავრდება მისი თავისუფლება და სად იწყება სხვისი და ასევე არ წაართვას  არჩევანის თავისუფლება სხვა ადამიანს. როგორც რობერტ ნეფი ამბობს:

„საკუთარი ბედის განკარგვის შესაძლებლობა ბევრად უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე სხვისი ბედის განკარგვაში თანამონაწილეობა.“

„ნაციონალურმა მოძრაობამ“ მთავრობის გადადგომის მოთხოვნით აქცია გამართა

ავტორი: ლილე მიქაძე

21 მარტს, თავისუფლების მოედანზე“ნაციონალური მოძრაობის“ მიერ ორგანიზებული საპროტესტო აქცია გაიმართა.

აქციის მონაწილეების მთავარი მოთხოვნა მთავრობის გადადგომა იყო. როგორც საპარლამენტო უმცირესობის წევრმა, გიგი წერეთელმა თქვა, მათი პროტესტის ძირითადი მიზეზი ეკონომიკური კრიზისით გამოწვეული პრობლემებია და მოთხოვნას ხელისუფლების გადადგომის შესახებ საფუძვლიანი და დროულია.  მისი თქმით, ისინი ვერ ხედავენ ხელისუფლების რესურს არსებული სიტუაციის გამოსასწორებლად და საზოგადოებას გარკვეულ ნაბიჯებს სთავაზობენ, რომლის საშუალებითაც მთავრობას უფრო სწრაფად შეცვლიან.

“მე მგონია, რომ აქციის მიზეზებს დიდი განმარტება არ სჭირდება. ეს არის სერიოზული ეკონომიკური კრიზისი. ჩვენ ვხედავთ, რომ გაღარიბდა ბევრი ოჯახი, გაიზარდა ფასები, შემცირდა სამუშაო ადგილები. ეს არის საწინააღმდეგო იმ დაპირებებისა, რომელსაც იძლეოდა მმართველი გუნდი, პირადად ივანიშვილი და ბუნებრივია რომ ხალხს აქვს უკმაყოფილება. რა თქმა უნდა, იქნება მოქმედება რეგიონებშიც, მოქმედება პარლამენტშიც“ – უთხრა “ლიბცენტრს” გიგი წერეთელმა.

აქციის მონაწილეები, თავდაპირველად „ვარდების რევოლუციის“ მოედანსა და ბარათაშვილის ქუჩაზე შეიკრიბნენ და ორგანიზატორებთან ერთად თავისუფლების მოედნისაკენ დაიძრნენ, სადაც ხალხს „ნაციონალური მოძრაობის“ ლიდერებმა მიმართეს, მათ შორის იყო ექსპრეზიდენტი, მიხეილ სააკაშვილი, რომელიც აქციას ბრიუსელიდან ჩაერთო. შეკრების მონაწილეებმა გასაბერი ზვიგენები გაუშვეს და მთავრობისთვის ბოლო გაფრთხილების ნიშნად წითელი ბარათები აწიეს. აქცია, რომელსაც ორგანიზატორების ინფორმაციით, 50 000-მდე ადამიანი დაესწრო, კანცელარიის შენობასთან 19:00 საათზე დასრულდა.

„მეგობრები არ ითვლიან ქრომოსომებს“

DSC_5051ავტორები: თამუნა გეგიძე, ნანუკა კაიდარაშვილი

„მეგობრები არ ითვლიან ქრომოსომებს“ – ამ დევიზით სოციალური კამპანია საქართველოში  13 მარტიდან დაიწყო და 21 მარტს დასრულდა.

„ბავშვთა და ახალგაზრდობის ეროვნული ცენტრისა“ და კავშირი „ჩვენი ბავშვების“ ორგანიზებით, ვაკის პარკიდან თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტამდე მსვლელობა მოეწყო  ფერადი წინდებით, მხარდასაჭერი ლოზუნგებითა და საინფორმაციო ბუკლეტებით. მსვლელობას დაუნის სინდრომის მქონე ბავშვები და მათი მშობლები შეუერთდნენ

სოციალური კამპანიის ფარგლებში  ქვეყნის მაშტაბით რამდენიმე ქალაქში საინფორმაციო სახის  შეხვედრა გაიმართა. კამპანიაში აქტიურად მონაწილეობდნენ აღმასრულებელი და საკანონმდებლო ხელისუფლების წარმომდგენლები.

21 მარტი დაუნის სინდრომის საერთაშორისო დღედ 2011 წელს  გაერთიანებული ერების ორგანიზაციამ დააწესა. მსოფლიო მაშტაბით ამ დღეს სხვადასხვა სოციალური კამპანია იგეგმება, რომელთა მიზანი საზოგადოებრივი ცნობიერების ამაღლება და დაუნის სინდრომის მქონე პირების  საზოგადოებრივ ცხოვრებაში აქტიური ჩართვაა.

რატომ არ ვენდობით საჯარო სექტორს?

ავტორი: თედო სანიკიძე

ქართულ საჯარო სექტორზე საუბრისას უმეტეს ჩვენგანს პირველად  ალბათ  „ნაკურთხი პრემიები“ და „მირონცხებული დანამატები“ ახსენდება. ადამიანები არაცნობიერად ამგვარ უპასუხისმგებლო და მომხვეჭელურ ფაქტებს მთლიან სექტორზე ანზოგადებენ ხოლმე, რაც კიდევ უფრო აკნინებს ამ ინსტიტუტისადმი ნდობასა და მის ავტორიტეტს საზოგადოების თვალში.

საჯარო სექტორის მიმართ უნდობლობის ასახსნელად რამდენიმე ფაქტორი გამოდგება.

ერთი ესა იმ ადამიანთა შესაბამისი განათლება და გამოცდილებაა, რომლებიც თანამდებობებს იკავებენ. მიუხედავად იმისა, რომ „დიპლომი“ ყველას აქვს, მაინც დგას კვალიფიკაციის პრობლემა მთელ რიგ დაწესებულებებში (განსაკუთრებით ადგილობრივ თვითმმართველობებში). რა უშლის ამ სფეროს მოხელეებს ხელს იმაში, რომ გამოცდილება დააგროვონ? – პასუხი მარტივია –  არასტაბილური სამუშაო.  იმის მოლოდინი, რომ მოხელე მომავალი არჩევნების შემდეგ დიდი ალბათობით „საკუთარი განცხადების საფუძველზე“ დატოვებს თანამდებობას,  სამუშაო ადგილების არასაიმედოობა და არასტაბილურობის განცდაა ერთ-ერთი მიზეზი იმისა, რაც ამცირებს ინსტიტუციურ ცოდნას და ხელს უშლის ამგვარი გამოცდილების დაგროვებას ქვეყანაში. ეს კი მთელ საზოგადოებას ბუმერანგივით უბრუნდება არაპროფესიონალი კადრების მიერ ჩადენილი „გმირობების“ სახით.

ამავდროულად შეინიშნება იმის ტენდენცია, რომ „ახალი მთავრობა“ დამლაგებლიდან დაწყებული დეპარტამენტების უფროსებით დამთავრებული, თითქმის ყველას ცვლის,  მიზეზი მრავალგვარია – „რეორგანიზაცია“, „პირადი განცხადება“, „სამართლიანობის აღდგენა“, თუ სხვა. თუმცა თითქმის არ მსმენია, ვინმე დაბალი კვალიფიკაციის ან არაეფექტური ქმედებებისათვის გაეთავისუფლებინოთ.

საჯარო ადმინისტრირება და პოლიტიკა ერთმანეთშია არეული, არადა წესით ადმინისტრირება პოლიტიკის სეფროს მიღმა უნდა იყოს.

„ადმინისტრაციული საკითხები პოლიტიკური საკითხები არა არის. მიუხედავად იმისა, რომ პოლიტიკა უსახავს მიზნებს ადმინისტრაციას, ეს უკანასკნელი არ უნდა დაზარალდეს მისივე ოფისებით მანიპულირების გამო“ (Wilson, 1887, გვ. 210).

ეს ნიშნავს იმას, გადაწყვეტილებებს პოლიტიკოსები იღებენ, მათი შესრულება კი პოლიტიკურად ნეიტრალურ, პროფესიულ  ბიუროკრატიას ევალება.

სწორედ ინსტიტუტების ერთმანეთში აღრევის გამო, ყოველი არჩევნების შემდგომ, არჩეული თუ დანიშნული თანამდებობის პირები იწყებენ საჯარო სამსახურებში „საკუთარი გუნდის“ მოყვანას და თითქოს ეს ასეც უნდა იყოსო, საზოგადოების დიდ ნაწილს ეს ჩვეულებრივ ამბად მიაჩნია. თუმცა, აქ  პარადოქსული ისაა, რომ იმათაც კი, რომლებსაც ითხოვენ სამსახურის დაწყებიდან მოყოლებული აქვთ განცდა, რომ პოლიტიკური პარტიის ან ხელმძღვანელის შეცვლის შემთხვევაში მათ დიდი ალბათობით „წასვლა“ მოუწევთ და გარკვეულწილად ამ ფაქტს წინასწარ არიან შეუებულები.

ამ საკითხის მოსაგვარებლად საჭიროა, რომ ერთხელ და სამუდამოდ დამკვიდრდეს ერთიანი სტანდარტი, რომლის მიხედვითაც მოხდება პროფესიონალი კადრების მოზიდვის ღონისძიებების გატარება, შემდგომ კი  მათთვის სტაბილური სამუშაო გარემოს უზრუნველყოფა და ეს წესები გავრცელდება ყველა სტრუქტურაზე. აქ ალბათ პირველი, რაც გვახსენდება საჯარო სამსახურის ბიუროა, რომელიც ადამიანური რესურსების მართვის კოორდინირებაზე პასუხისმგებელი ორგანოა, თუმცა ის ბევრს ვერაფერს აკეთებს, რადგან ყოველი უწყება საკუთარ საკადრო პოლიტიკას თავად განსაზღვრავს. ამ პრობლემის გადაჭირს ერთერთი გზა შესაძლოა ამ ორგანოს უფლებამოსილების გაფართოება იყოს, აგრეთვე სხვადასხვა სტრუქტურების საკადრო პოლიტიკის შემუშავების პროცესში მეტი ჩართულობისა და მისი შესრულების კონტროლის შესაძლებლობის მიცემა.

მეორე ფაქტორი საჯარო სექტორში მიმდინარე პროცესებისადმი  საზოგადოების პოლიტიკური კულტურის დონე და გულგრილობაა.

საჯარო მოხელეებიც ჩვენი საზოგადოების ნაწილი და ანარეკლია, ისინიც იმ დამოკიდებულებებისა და დამკვიდრებული „ტრადიციების“ უნებლიე დამცველებად და შემსრულებლებად გვევლინებიან. ერთნი „ყავის სმისა და ჭორაობის ტრადიციის“ მიმდევარნი არიან, მეორენი „სანამ თანამდებობა გაქვს, რაც შეიძლება ბევრი იშოვე“, მესამენი „კი მინდა რამე გავაკეთო, მაგრამ ზემოდან არ მაძლევენ საშუალებას“  სხვები კი „თვის ბოლოს ხელფასის მიღებისთვის დადიან“ ანაც „ნათესავები უფრო სანდოა და მხოლოდ ისინი უნდა დაასაქმო“ მიდგომას მისდევენ.

ამ მანკიერების შემცირებას უფრო გრძელვადიანი და რთული პროცესი დასჭირდება, ვიდრე ერთიანი საკადრო პოლიტიკის შემუშავებასა და გატარებას, რამეთუ აქ საქმე ადამიანთა დამოკიდებულებებსა და სტერეოტიპებთან გვაქვს, რაც ასე მარტივად არ იცვლაბა (ზოგჯერ საერთოდ არა). შესაძლოა, ამას თაობათა ცვლამ უშველოს და სხვა გარემოსა და რეალობაში დაბადებულმა თაობამ უკეთ გაართვას თავი. თუმცა თუ დღესვე არ გადაიდგა ნაბიჯები გაჯანსაღებისკენ „სხვა რეალობა“ უბრალოდ  არ დადგება და მომავალი თაობაც იმავე მოჯადოებულ წრეზე გააგრძელებს სვლას.

office-1სწორედ საზოგადოებაში დამკვიდრებული შეხედულებები, პოლიტიკური კულურის არცთუ მაღალი დონე და მანკიერი პოლიტიკური სისტემაა იმის მიზეზი, რაც აფერხებს საჯარო სექტორის განვითარებასა და მდგრად ინსტიტუტად ჩამოყალიბებას, რაც  წარმატებული სახელმწიფოს შექმნის უმნიშვნელოვანესი წინაპირობაა.

ბულინგი – „ქუჩის სკოლის“ გაკვეთილები

ავტორი: ნათია ზუბიაშვილი

ბულინგი – სიტყვა, რომლის მნიშვნელობა  ბევრმა შესაძლოა არც კი იცის. თუმცა, მისი კონტექსტი ახსნის შემდეგ ყველასთვის გასაგები და ცხადი ხდება. ტერმინი „ბულინგი“ განიმარტება, როგორც ფიზიკური ან ფსიქოლოგიური ძალადობა განხორციელებული ბავშვის მიმართ თანაკლასელთა ან სხვა ჯგუფის მიერ. მოკლედ, ჩვენს ენაზე რომ ვთქვათ, „ქუჩის სკოლა“, რომელიც, ნებით თუ უნებურად, ყველას გავლილი გვაქვს.

არავისთვის იქნება, ალბათ, უცხო ფრაზები – „5 ლარს ვაგროვებთ, ბიჭებს თავანი გვაქვს“, „ხო იცი, არ მიყვარს გოგოს ფულს რომ ვთხოვ, პროსტა მართლა ძაან მჭირდება“ და სხვა მრავალი. გოგონებზე აქცენტს შეგნებულად ვაკეთებ, რადგანაც ძირითადად ჰგონიათ ხოლმე, რომ ბულინგის მსხვერპლი მხოლოდ ბიჭები არიან და ეს ძალადობა, უმეტესად, ფიზიკური ზიანით გამოიხატება. არადა, როგორც უკვე აღვნიშნე, მსხვერპლი, შესაძლოა, ნებისმიერი ჩვენგანი გამხდარიყო.

corporal2ჩემს სკოლაში, მაგალითად, „ქუჩის ინსტიტუტი“ ნამდვილ მაფიოზურ კლანად იყო ჩამოყალიბებული. ვიღაც „გლავნს“ ფული სჭირდებოდა და იერარქიული პრინციპით მოქმედი პატარ-პატარა ჯგუფები თითქმის ყველა კლასში იყვნენ თავანის შეგროვების პროცესში ჩართულნი. ჩემნაირი გოგონები და ბიჭები კი იძულებით, სირცხვილით, სიყვარულითა თუ უბრალოდ იმ მიზეზით, რომ ხელის არ გაწვდენა ასეთ სიტუაციაში „ტეხავდა“, ხშირად ვხდებოდით გაუცნობიერებელი მსხვერპლნი. არც თუ იშვიათად თავანის ჩაბარების პროცესი სირთულეებს აწყდებოდა და სკოლის გვერდით ე.წ. ”არკაში“ ჩხუბი, ცემა-ტყეპა, გინება და ერთმანეთის შემთხვევით თუ საგანგებოდ დაჭრა-დასახიჩრებაც კი აღარავის უკვირდა. გამოუვალ მდგომარეობას ისიც ემატებოდა, რომ შიშით ხმას ვერავინ ვიღებდით მიუხადავდ იმისა, რომ ყველამ ყველაფერი ძალიან კარგად ვიცოდით. მოკლედ, „ძველი ბიჭური“ თავის დამკვიდრების პრინციპი ქართულ მენტალობაში იმდენად ღრმად არის გამჯდარი, რომ თავს დღეს, ჩვენს თანამედროვე რეალობაშიც საკმაოდ ხშირად და მცირეწლოვან ასაკშიც კი იჩენს ხოლმე.

ეს ამბავი კიდევ ერთხელ გამახსენა „რუსთავი 2“-ზე გასულმა სერიალმა „ჩემი ცოლის დაქალები“. ბოლო სერიები სწორედ სკოლაში ბულინგს ეხებოდა.  ვხედავთ მსხვერპლს, რომელსაც მატერიალურად და ფსიქოლოგიურად დააზიანებენ უფროსკლასელები. ეს მსხვერპლი კი სულ ცოტა ხანში თავად ხდება მოძალადე და ის აგრესია, რომელიც შინაგანად დაუგროვდა და უფროსკლასელებთან ვერ გამოხატა შიშისა თუ გაუბედაობის გამო, გადააქვს საკუთარ თანაკლასელზე, რომელიც იმ სიტუაციაში სხვებთან შედარებით სუსტად მოეჩვენება.

რას აკეთებენ ასეთ დროს მშობლები და მასწავლებლები, რომელთა გადაწყვეტილებები, რეალურად, მსგავს შემთხვევებში ყველაზე მნიშვნელოვანია ხოლმე? ნაცვლად იმისა, რომ გაიაზრონ სიტუაციის სირთულე და პრობლემის გადაჭრის გზებზე მშვიდად და ერთსულოვნად იმსჯელონ, ყველა მხოლოდ საკუთარ თავზე ფიქრობს – მასწავლებლები ადანაშაულებენ ბავშვს, რომელიც რეალურად მსხვერპლია; დირექცია თავს მხოლოდ იმით იმშვიდებს, რომ უბედური შემთხვევა არ მოხდა და ყველაფერი, ასე თუ ისე, მშვიდობიანად, „ციხის გარეშე“ დასრულდა. პარადოქსულია ის ფრაზა, რომელსაც დირექტორი სერიალში ამბობს – „ისედაც ამდენი პრობლემა მაქვს სკოლაში და ეს ბავშვებიღა მაკლდნენო“.

მაყურებელი, ალბათ, მხოლოდ იმას ფიქრობს, რა შეიძლება სკოლაში ამაზე დიდი პრობლემა იყოს; ერთი დაზარალებულის დედა კი მდგომარეობას უფრო მეტად ამწვავებს და წარმოაჩენს სწორედ ისეთი გაუწონასწორებელი მშობლის მაგალითს, რომელსაც ნერვული სისტემა მთლად მწყობრში ისედაც არ აქვს, პრობლემები ოჯახში ნამდვილად არ აკლია, რაც ბავშვისთვის შეიძლება ძალიან ცუდი მაგალითი იყოს და სწორედ ამან უბიძგოს მომავალში ძალადობისკენ; მეორე ბავშვის დაბნეული მშობლები კი, ასე თუ ისე, ყველაზე მეტად ცდილობენ პრობლემის მოგვარებასა და სიტუაციაში გარკვევას, თუმცა ერთი მეორისათვის უყურადღებობის დაბრალებით ავიწყდებათ შვილი – ამ ქაოსის ყველაზე დიდი მსხვერპლი.

ბავშვი კი, რომელსაც არ ჰყოფნის არც ძალა, არც ცხოვრებისეული გამოცდილება და ცოდნა, თუ როგორ უნდა დააღწიოს ამ ყველაფერს თავი – იკეტება საკუთარ პრობლემასთან ერთად, ცდილობს გაექცეს რეალობას და იმედი მშობლებისა, რომლებიც მხარში უნდა ედგნენ, შიშად გადაექცევა, კიდევ უფრო არ დასაჯონ იმის გამო, რაც რეალურად მისი ბრალი საერთოდ არაა.

ზოგმა კი ამ ყველაფერში, შესაძლოა, საკუთარი თავიც კი ამოიცნოს. დღესდღეობით მიუხედავად სკოლებში მიმდინარე გარკვეული ცვლილებებისა, ქუჩური მენტალიტეტის აღმოფხვრა და მისი ზეგავლენის შემცირება მოზარდებზე მაინც საკმაოდ რთულია. ბულინგი, რომელიც უწყინარი ხუმრობიდან დროთა განმავლობაში ძალიან საშიშ საფრთხედ შეიძლება მოგვევლინოს, არაერთი ბავშვისთვის კვლავ ყოველდღიურობის ნაწილია. ის „ქუჩის სკოლის“ გაკვეთილები კი, რომელთა გახსენება ამ წუთას მე ღიმილს მგვრის, საკმაოდ ბევრი ახალგაზრდისათვის ტრაგიკულად დასრულებულა.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 3,042 other followers

%d bloggers like this: