არქივი

კალენდარი

August 2015
M T W T F S S
« Jun    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

მე, შენ , ის

ავტორი: თამარ გეგიძე

ორიოდ სიტყვით აღგიწერთ ქართველი სტუდენტების ბედს.

მე ვსტაჟიორობ,

შენ სტაჟიორობ,

ის სტაჟიორობს,

ჩვენ სამუშაო გამოცდილება არ გვაქვს.

მოთხოვნები მაღალია, კრიტერიუმები – რთული, სწავლა – არაეფექტური, დასაქმება -თითქმის შეუძლებელი.

გამოცდილება აუცილებელია, გამოცდილების მიღების შანსი უტოლდება ნულს.

პრაქტიკა მნიშვნელოვანია , პრაქტიკული კურსები ნაკლებია.

სტაჟირება სამუშაო გამოცდილებად არ ითვლება, ანაზღაურებადი სტაჟირება ლამის ლეგენდად იქცა,  სტაჟირებაში თანხის გადახდა მოდური ტენდენციაა.

მე ვსწავლობ,

შენ სწავლობ,

ის სწავლობს,

განათლება გვაქვს, რეალიზების შანსი – თითქმის არა.

მე დიპლომი მაქვს,

შენ დიპლომი გაქვს,

მას დიპლომი აქვს,

ჩვენ ტაქსისტები და დალაქები ვართ. ანეგდოტად ქცეული მწარე რეალობა, მხოლოდ საბჭოთა კავშირში განათლებამიღებულ ორდიპლომიან ტაქსისტებს კი არა, უკვე ჩვენც გვიკაკუნებს კარზე.

მე ნაცნობი მყავს,

შენ ნაცნობი გყავს,

მას ნაცნობი არ ჰყავს და უმუშევარი რჩება.

ნეპოტიზმი, როგორც დასაქმების პირველი იმედი და მტერი.

მე უსაფროდ ვარ,

შენ უსაფრთხოდ ხარ,

ის დაზღვეული არ არის.

სამსახურეობრივი მოვალეობის შესრულების დროს უამრავი ადამიანი ზარალდება და იღუპება.

მე უმუშევარი ვარ,

შენ უმუშევარი ხარ,

ის უმუშევარია.

ქვეყანაში კი დასაქამების ინდექსი იზრდება.

umushev_done_

ჩემი ჰომოფობი მეგობრები და ტრანსგენდერი მეზობლები ანუ კარი გავაღე და რაც შემდეგ მოხდა გამაოცა

ავტორი: თამარ გეგიძე

ტაბლოიდების შესაფერისი სათაური გამოვაცხვე. გამოდის მიზანსაც მივაღწიე და შენ +1 მნახველი ხარ ბლოგზე , მაგრამ თუ ჩემსავით პრეტენზიული ხარ, მაშინ მასალასაც ჩაკირკიტებას დაუწყებ და მანამ არ გააგდებ კითხვას სანამ  რამე საინტერესოს არ აღმოაჩენ.

ჰომოფობი და ტრანსგენდერი შუაღამის ოთხ საათზე გამოჩნდნენ, ჩემი სახლის კართან  ყვირილით, ხმაურით და გინებით. მოვლენების განვითარება ტიპური 17 მაისია. აქეთ შეზარხოშებული, ქართულად აღგზნებული მამრი და იქეთ არანაკლებ ალკოჰოლმიღებული თავისუფლებისთვის მებრძოლი ტრანსგენდერი. შუაში კი მე, ვითომ “სუსტი სქესის” „არწარმომადგენელი” ძლიერი ქალი, რომელსაც არც კუნთში მყოფნის ძალა და არც ხმის იოგები სიტუაციის გასაკონტროლებლად. ჩემი განწირული ხმით წარმოთქმული ხვეწნა-მუდარა და დამშვიდებისკენ მოწოდება ქანქარას მეთოდით ნაწილდება გარშემომყოფებთან, მაგრამ შედეგი მხოლოდ ექოა , რომელსაც ლიფტის ღრმული მიბრუნებს. მხატვრულობა იქეთ იყოს და არც ისე კარგია ღამის ოთხ საათზე მოდერატორის როლის თამაში ორ დაპირისპირებულ საზოგადოებას შორის, თან ისე რომ პატრულის გამოძახებას ერიდო, რადგან გულის სიღრმეში ეს პრობლემის მოგვარების კი არა დაძაბვის საშუალება გგონია.  შეურაცხყოფელმა ფრაზებმა იტრიალა, იტრიალა და საბოლოოდ ერთი მხარე ლიფტით დაეშვა ქვემოთ, მეორე კი აცრემლებული თვალებით და დაჩაგრული სახით ჩემს სამზარეულოს შეეკედლა.

LGBT-confოთხი მეგობარი გაოგნებული, გაფართოეული თვალებით  ვსხედვართ სამზარეულოში და ვისმენთ ჩვენი სტუმრის მიერ შეურაცხყოფილი ტრანსგენდერი მეზობლის პრეტენზიებს. გადამწყვეტ მნიშვნელობას ამ წინადადებაში ჩვენი სტუმარი ატარებს, ვინაიდან „დაზარალებული“ პასუხს ჩვენგან მოითხოვს და დამნაშავედ ჩვენ გვთვლის სხვის ჰომოფობიურ დამოკიდებულებაში. რა თქმა უნდა, თავს დამნაშავედ ვგრძნობთ, უმისამართოდ ვიხდით ბოდიშებს და ვცდილობთ ავუხსნათ , რომ ჩვენ ვემიჯნებით მსგავს დამოკიდებულებას. მაგრამ ჩვენი სტუმარი სასტიკ უარზეა და მონოტონურად იმეორებს ფრაზას, რომ ის ჩვენგან გრძნობს თავს შეურაცხყოფილად. კრიტიკის და ბოდიშების ეპიზოდმაც ჩაიარა და საბოლოდ სახლის კარიც დავკეტეთ დარცხვენილი სახით, მაგრამ ვერსად გავექეცით კითხვებს, რომელმაც ერთ დიდ ნაკადად გადაწყვიტა შემოჭრა.

რატომ ვიხდიდით ბოდიშებს? – იმიტომ, რომ ჩვენი სახლიდან გასულმა სტუმარმა დაუშვა შეცდომა და მიაყენა შეურაცხყოფა ტრანსგენდერ ადამიანს. რატომ გვადანაშაულებდნენ ჩვენ? – იმიტომ, რომ ჰომოფობი ადამიანი ჩვენთან იყო სტუმრად. რატომ გვლანძღავდნენ ჩვენ? – იმიტომ, რომ ჰომოფობი მეგობარი გვყავდა. რატომ ელოდნენ ჩვენგან ბოდიშს? – იმიტომ, რომ ჰომოფობია ცუდია და უნდა დავგმოთ. პასუხების ერთნაირობა, ჩემი ტავტოლოგიასთან მეგობრობის კი არა, იმ რეალობის პრობლემაა, რომელშიც ამ თემის წარმომადგენლები ცხოვრობენ.  ბოლოს კითხვაც: რა არის თანასწორობა ? მდგომარეობა, როდესაც ნებისმიერი ადამიანის უფლებები სასწორის პინებზე თანაბარ მაჩვენებელთანაა. მაგრამ, ჩემი ტრანსგენდერი მეზობლის გუშინდელმა მცდელობამ საკუთარი უფლებები დაეცვა, შელახა ჩემი ყველა უფლება და ამ შემთხვევაში მას მიანიჭა უპირატესი მდგომარეობა ესარგებლა სიტუაციით, რაც გააკეთა კიდეც.

საკმაოდ მოდურად იქცა ლგბტ თემის საკითხით აპელირება. ზოგიერთი წარმომადგენელი უკვე თავს დაჩაგრულად კი არ მიიჩნევს, მოვალედ გთვლის მის უფლებას პატივი სცე, რაც სავსებით სამართლიანია. მაგრამ  პასუხად ზევიდან გიყურებს, უკეთესად თვლის თავს და საკუთარი წილი პასუხისმგებლობა ავიწყდება. მართალია, ჩემს ტრანსგენდერ მეზობელს, ჩემმა ჰომოფობმა სტუმრებმა შეურაცხყოფა მიაყენეს, მაგრამ რა შუაში ვიყავი მე, რომ ღამის ოთხ საათზე მომიწია საწოლიდან წამოხტომა, ნაჩქარევად პიჟამოს გამოცვლა და შეშლილი სახით სადარბაზოში გარბენა იმიტომ, რომ დაზარალებული ჩემს კარს ანგრევდა და პატრულის ეკიპაჟიც ჩემს მისამართზე გამოიძახა. რა შუაში ვიყავი მე, რომ დილის ექვსამდე საკუთარი სახლის სამზარეულოში ჩემკენ წამოსული დამამცირებელი შეფასებები მესმინა. არადა დამცირების ჩაყლაპვა მოგვიწია, იმიტომ რომ ცრემლიანი ტრანსგენდერის ისტორია ჩემს სიამაყეზე მნიშვნელოვანი იყო. რა დავაშავე მე , რომ  მხოლოდ 6 საათზე მომცემოდა შანსი წყნარად შევსულიყავი საძინებელში და თან გამოცდამდე საათები მეთვალა, და გადამეწყვიტა ღირდა თუ არა ამ დროს დაძინება.

მე ბრალი მიმიძღოდა ჰომოფობიის ხელშეწყობაში, რაც ნიშნავს იმას რომ ამ აზროვნების ადამიანი ჩემი სახლიდან გავიდა ანუ მე ჰომოფობთან მეგობრობაში დამადანაშაულეს, რამაც ავტომატურად მაქცია ჰომოფობად.

მიუხედავად იმისა, რომ საწოლს გათენებისას მივუსწარი და საშინლად დაღლილს ერთი სული მქონდა დამეძინა, ვერსად გავექეცი დოჩანაშვილის პატარა გარდამავალ წამს. სწორედ ამ პატარა წამში, როცა ეჭქვეშ ვაყენებდი ჩემს ლიბერალურ დამოკიდებულებებს და თავს ჰომოფობიაში ვიდანაშაულებდი, იმიტომ რომ „დაჩაგრულებმა დამადანაშაულეს“ აღმოვაჩინე, რომ ფსიქოლოგიური ძალადობის მსხვერპლი აღმოვჩნდი მე, აი იმ უმრავლესობის წარმომადგენელი რომელიც ამ უმცირესობის დასაცავად მუდმივ კონფლიქტში ერთვება ხოლმე, შედეგად მივიღე დასკვნა – შენ ჰომოფობი ხარ. მე ჰომოფობი ვყოფილვარ, იმიტომ რომ ლგბტ თემის წარმომადგენლმა ჩათვალა ასე. კარის გაღების შემდეგ ყველაზე მეტად სწორედ ამ ფაქტმა გამაოცა.

როცა დიაგნოზამდე ნახევარი საათია

ავტორი: მაიკო ჭანტურიძე

არაფერია იმაზე საზიზღარი სანახავი, ვიდრე ზურგზე გადმობრუნებული შავი, პრიალა და წებოვანი ტარაკანი, რომელიც ფეხებს უმწეოდ აფართხალებს და გადმობრუნებას ცდილობს. სწორედ ამას ვგრძნობდი, როცა მაგნიტურ-რეზონანსული ტომოგრაფიის აპარატში გამომკეტეს. კაცმა რომ თქვას, ამასაც აქვს ერთი პლუსი – ეს ის ერთადერთი ადგილია, სადაც ნახევარი საათი გაუნძრევლად, თვალებდახუჭული უნდა იწვე. ადამიანები გვერდით არ გყავს, ვიღაცების ლაქლაქისა და მანქანების ხმაურის ნაცვლად უნდა უსმინო ხმას, რომელიც საშინლად მაგონებს იმას, მამაჩემის დაპობილი კუნძები რომ გამოსცემდა, ოღონდ ინტენსიურს.

დგდგდგდგდგდგდგდგდგდ

11658999_1057495904262344_263780657_oმარტო ხარ რაღაც ხვრელში, რომელსაც აპარატს ეძახიან და შენი თავი, ისევე, როგორც შენი გონება და ფანტაზია შენ გეკუთვნის. აქ არც მოძრაობის წესების დაცვაზე ფიქრობ, არც ნაგვის დაყრაზე, არც მოდურად ჩაცმაზე, არც სამომავლო გეგმებს აწყობ ზუსტად და ზედმიწევნით. აქ არ ფიქრობ ხალხზე, რომლების გარეთ დერეფანში ბოლთას სცემენ, საკუთარ რიგს ელოდებიან და იმას დარდობენ, ასეთი ძვირადღირებული კვლევებისთვის ფული ვის ესესხონ. ეს ერთადერთი ადგილია, სადაც შეგიძლია „შენ“ იყო. უსმინო ამ საშინელ ხმას და წარმოიდგინო, რაც გინდა. მე განვლილ ცხოვრებაზე ვფიქრობ ხოლმე. სულ მგონია, რომ ლარნაკი შემომატყდა და ახლა მისი ნაწილების შეკოწიწებას ამაოდ ვცდილობ. ვფიქრობ, რომ ერთი სკოლაში დავკარგე, ერთი ძველ შეყვარებულთან დამრჩა, ერთი – მეგობართან, ზოგი კი უფრო შორეულ ბავშვობაში დამემტვრა. ახლა ამ ლარნაკის აღდგენა ჩემი გვირილების ჩასაწყობად შეუძლებელია.

ტომოგრაფიის აპარატი უკეთესს რომ ვერ ინატრებს კაცი, აი, ისეთი ადგილია სიკვდილზე ფიქრისთვის. სანამ შენ გაშოლტილი იქ უდარდელად წევხარ, შესაძლოა, გარეთ ექიმები გაოგნებულები არიან იმ უცხო სხეულის სიდიდით, შენს ტვინში რომ ხედავენ და უკვე დღეებს ითვლიან თითებზე. მაინც რა ბედი ეწიათ მათ, ვინც ამ არცთუ კომფორტულ აპარატში ჩემამდე შესვეს? ნეტავ, რამე თუ აღმოუჩენიათ სასიკვდილო?! ნეტავ, სასწულების თუ მჯერა? პირველი სასწაული 5 წლის ასაკში ვნახე. მაშინ ვერავინ დამარწმუნებდა, რომ სასაცილო კოსტიუმში გამოწყობილ, სახემოხატულ კლოუნს ხურდები ჩემი ცხვირიდან არ ჩამოუყრია. მაგრამ ღმერთი ასეთ მდაბიო ტრიუკების ჩატარებას აქ არ იკადრებს. ცხოვრების ბოლო დღეები როგორ გაატარეს? რაზე ფიქრობდნენ სიკვიდლის წინ? ან, ცოცხლები არიან კი, ისევ?

დგდგდგდგდგდგდგდგდგდგ

არ ჩერდება აპარატი და როგორც ვატყობ, არც ჩემი გული აპირებს ბაგა-ბუგის შეწყვეტას. თვალების გახელა მინდა, მაგრამ ისეთი სასიამოვნოა ფხიზლად ძილი, ჩემს სამყაროში სინათლის შემოშვებას ვერ ვრისკავ. ხელში პულტი მიჭირავს. თითის ოდნავი შეხებაც საკმარისია იმისთვის, რომ ყველაფერი დამთავრდეს და რეალობას დავუბრუნდე. ისევ დავიწყო ფიქრი იმ ხალხზე, მოუთმენლობისგან, ალბათ, მეასედ რომ ჰკითხეს ექიმს, ჩემი რიგი როდის მოვაო. მე კი ვფიქრობ, შენი დროც მოვა-მეთქი, მაგრამ არც პასუხის გაცემა შემიძლია და არც იმას ჩემი მოსმენა. ეს აპარატი ერთადერთი ადგილია, სადაც ლაპარაკს აზრი არ აქვს, მაინც არავის ესმის შენი. არც საკუთარ თავს. ნეტავ, რა მოხდებოდა, ასეთი პულტი ცხოვრებასაც რომ ჰქონდეს? ადამიანებს ერთმანეთს შევაყვარებდით? ქუჩაში ცოლ-ქმარი ლანძღვა-გინებით კი არა, ღიმილიანი სახეებით გაივლიდნენ? ერთხელ, ჩემს მასწავლებელს ვკითხე, შეყვარებული თუ ხართ-მეთქი. გაიცინა, რას ამბობ, მე გათხოვილი ვარო. ნეტავ, პულტი რომ გვქონდეს, ამ ფრაზას აღარავინ იტყოდა, არასდროს?

დგდგდგდგდგდგდგდგდგდ

არ ცხრებიან დაკუნთული კაცები ჩემს ყურებთან და ასინქრონში აპობენ შეშას. ზოგი ნაჯახს ხმარობს, ზოგი კი, ურჩი კუნძების დასამარცხებლად უროს იქნევს გამალებით. აი, კლუბში მუშაობასაც ჰქონია რაღაც დადებითი. ყველაფერს რიტმში და მუსიკაში აღვიქვამ უკვე. ნეტავ, რამდენი ხანი გავიდა, რაც გაუნძრევლად ვწევარ? რა უცნაურია ცხოვრება საათის და დროის გარეშე. უკვე აპარატის ირგვლის დაკიდებულ დამდნარ და უისრებო საათებს ვხედავ. მერე მახსენდება, რომ თვალები დახუჭული მაქვს.

ყველაფერი სისულელეა. მხოლოდ მარტოობაა ჭეშმარიტი. კი, ბატონო, მოვაჩვენოთ საკუთარი თავები, რომ ბედნიერებისგან აღარ ვართ. კარგი მეგობრები, კარგი პარტნიორი, კარგი ოჯახი, კარგი გარეგნობა, კარგი ფოტოები “ინსტაგრამზე” და ბედნიერი სტატუსები “ფეისბუკზე” კარგია, მაგრამ ყველას ბოლო მაინც მარტოობაა. აი, 2 კარის იქით მეგობრები მელოდებიან, მაგრამ ხომ მაინც მარტო ვარ ახლა?! შეშის დაპობის ხმა, რომლის მსგავსის გამოცემაში დიჯეიები ბლომად ფულს ხვეტავენ, აღარ ისმის. ვიღაც ფეხზე მექაჩება. აბა, როგორი იყო? – მეკითხება ძალიან სიმპათიური და უბეჭდობით თუ ვიმსჯელებთ, უცოლო ექიმი. თქვენ მარტო ხართ?- ვეკითხები. ააა?! – დაბნეული მპასუხობს და ლოყაზე პატარა წერტილი ეჩუტება.

ჰო, მართლა, ჯერ არ ვკვდები

მოჯადოებული წრე

ავტორი: თედო სანიკიძე

ქართულ რეალობაში დამკვიდრდა ტენდენცია, რომ მოსახლეობის თვალში ყოველი ახალი ხელისუფლება წინაზე უკეთესია (არჩევნების პირველი პერიოდების განმავლობაში მაინც), თუმცა მალე აღმოჩნდება, რომ ახალიც ძველისგან დიდად არ განსხვავდება მისი ქმედებებითა თუ უმოქმედობით და უკვე მომავალი ხელისუფლება ხდება მათ თვალში ახლანდელზე უკეთესი და სანატრელი, რომელიც ქვეყანას ააყვავებს, სიღარიბეს დაამარცხებს  და ქვეყანას გააბრწყინებს. თუმცა მომავალი ხელისუფლებაც წინამორბედთა მსგავსი აღმოჩნდება და დაუსრულებლად ვტრიალებთ ამ მოჯადოებულ წრეზე.

ეს რაც შეეხებოდა მოსახლეობას, თუ ხელისუფალთა მოსაზრებებზე გადავალთ აქ საქმე პირიქითაა, აქ არსებობს ერთადერთი საუკეთესო ვარიანტი. ეს ვარიანტი კი ყოველთვის მმართველი ძალაა, ხელისუფალთა აზრით, მხოლოდ ისინი არიან საუკეთესონი, რომლებმაც „თავგანწირულად“ დაამარცხეს წინა რეჟიმი და ქვეყანა იხსნეს უდიდესი განსაცდელისაგან. ეს მიდგომა ჰქონდა ყველა წინა ხელისუფალს და დღევანდელებიც არ არღვევენ წინამორბედთა ტრადიციას.

ასევე ხდება საჯარო სამსახურების უმეტესობაშიც, საჯარო მოხელეებიც ტენდენციურობას იჩენენ და ავიწყდებათ, რომ გუშინაც (წინა მთავრობების დროს) აქ მუშაობდნენ (ყოველ შემთხვევაში ის მცირე ნაწილი, რომლებიც არჩევნების შემდგომ ნათესაობის ან პოლიტიკური კუთვნილების გამო არ დანიშნულან) და მაშინაც კარგად გრძნობდნენ თავს.

ასეთ დროს იკვეთება პრობლემა, რომელიც არა რომელიმე ცალკეულ პარტიას ან საჯარო მოხელეს უკავშირდება, არამედ ამაში მთელი სისტემაა ჩაფლული და ერთგვარ ტრადიციად იქცა, რომელსაც ჯერჯერობით არ არღვევენ.

აქ პრობლემა იმაშია, რომ ამ მიდგომის გამო, ყოველი „ახალი“ მთავრობა, ადგილობრივი ხელისუფალი თუ პარლამენტში უმრავლესობის მფლობელნი თავის მართლებას წინამორბედების სიცუდეზე აპელირებით ცდილობენ, ეს თავიდან ჭრის სამხრეთული მღელვარე მენტალობის საზოგადოებაში და ხალხს ერთგვარ მალამოდ ედებათ გულზე. თუმცა, მას შემდეგ, რაც ეს მღელვარება გადაივლის, საზოგადოებას მოთხოვნები ამ ახალი, „უკეთესი“ ხელისუფლისაკენ მიიმართება. აქაც ტრადიციულ პრობლემას ვაწყდებით, საქმე ისაა, რომ ახალმოსულნი იმდენად გაერთნენ წარსულზე აპელირებითა და იმის მტკიცებით, რომ დღეს ყველაფერი გაცილებით უკეთესადაა, რომ ნაწილობრივ ეს თავადაც დაიჯერეს და გაუჩნდათ განცდა, რომ სამოთხეში ვცხოვრობთ (ყოველ შემთხვევაში მმართველ პოზიციებზე მყოფთა საუბრებში ეს აშკარად იკვეთება).

აქვე აღსანიშნავია ის მნიშვნელოვანი გარემოებაც, რომ თუ საზოგადოების პოლიტიკურად ნეიტრალური წევრები დაიწყებენ კითხვების დასმას მათი საქმიანობის შესახებ, პასუხად მიიღებენ, რომ ისინი ან შეგზავნილები არიან, ან წარსულის „საშინელი“ პარტიების ინტერესებს გამოხატავენ, ან სატანისტები არიან, ანაც უბრალო დილეტანტი ინტრიგნები (ეს მეთოდი უებარი საშუალებაა არასასურველ კითხვაზე პასუხის არგასაცემად). არადა, ამ დროს ეს ადამიანები ამის ნაცვლად უბრალოდ საკუთარ კითხვაზე ადეკვატურ პასუხს ითხოვენ.

რა შეიძლება იყოს გამოსავალი ამ მოჯადოებული წრიდან რომელზეც უკვე მერამდენედ მივდივართ? – რთული სათქმელია, თუმცა ყოველი დიდი მოგზაურობა ერთი პატარა ნაბიჯით იწყება და ჩვენმა ქვეყანამაც ამ კუთხით ეს ნაბიჯი სასწრაფოდ უნდა გადადგას. კარგი იქნება, თუ მოქალაქეთა უმრავლესობა შეძლებს თავისი წილი პასუხისმგებლობის აღებას ნებისმიერ ქმედებაზე, რაშიც მონაწილეობა მიუღია, ეს კი სახელმწიფო მმართველობის რგოლებზეც აისახება. იქაც ხომ ადამიანები მუშაობენ, სწორედ პასუხისმგებლობის ვერაღებისა და სხვაზე გადაბრალების ინსტინქტია ამ ყოველივეს ფუნდამენტი. აგრეთვე პოლიტიკური კულტურის ამაღლების საკითხიც მნიშვნელოვანია საზოგადოებაში, რამეთუ ყველამ იცოდეს, რომ, ყველაფერ იმაზე, რაც დღეს ქვეყანაში ხდება დიდწილად არსებული ხელისუფალნი არიან პასუხისმგებელნი და „დამნაშავეების“ ძებნა არც წარსულში, არც „შემოგზავნილ დილეტანტ ინტრიგნებში“ და არც ზეცაში არ უნდა დავიწყოთ.

advokati_ადვოკატი7_

ჟურნალისტური ეთიკის ქარტია იწვევს სტუდენტებს პროექტში მონაწილეობის მისაღებად

საქართველოს ჟურნალისტური ეთიკის ქარტია იწვევს სტუდენტებს პროექტში  „ლიბერალიზმის სასწავლო ცენტრი“ მონაწილეობის მისაღებად

შერჩეული 20 აპლიკანტი ექვსი თვის განმავლობაში მოისმენს საჯარო ლექციებს ადამიანის უფლებებზე, სამოქალაქო საზოგადოებაზე, ლიბერალიზმსა და დემოკრატიასთან დაკავშირებულ საკითხებზე, მონაწილეობას მიიღებენ დისკუსიებში, მოიძიებენ ინფორმაციას სადისკუსიოდ შერჩეულ თემებზე და არგუმენტირებულად დაასაბუთებენ საკუთარ პოზიციას, გარდა ამისა, მოამზადებენ გამოკითხვებს, შექმნიან ჟურნალისტურ მასალებს, დაწერენ პოსტებს სხვადასხვა თემაზე, რაც განთავსდება ცენტრის ბლოგზე https://liberalizmi.wordpress.com/.

კანდიდატი უნდა იყოს ბაკალავრიატის ნებისმიერი ფაკულტეტის სტუდენტი ან დამამთავრებელი კლასის მოსწავლე.

პროექტში მონაწილეობა უფასოა და აქტივობები 2015 წლის სექტემბრიდან დაიწყება.

მსურველებმა უნდა გამოაგზავნონ CV და სამოტივაციო წერილი ელექტრონულ მისამართზე liberalismcenter@gmail.com. სათაურის ველში გთხოვთ, მიუთითეთ პროექტის დასახელება.

სამოტივაციო წერილი არ უნდა აღემატებოდეს 300 სიტყვას.

განაცხადის შეტანის ბოლო ვადა:  2015 წლის 22 ივლისის 18:00 საათი

CV და სამოტივაციო ცალკ-ცალკე ფასდება ქულებით. იმ აპლიკანტებთან, რომლებიც მაქსიმალური ქულის ნახევარს მაინც დააგროვებენ, გაიმართება გასაუბრება. 

გასაუბრებისას ყურადღება მიექცევა რამდენიმე კომპონენტს, რომელიც ასევე ცალკ-ცალკე ქულებით შეფასდება. საბოლოოდ პროექტის მონაწილეები ჯამური ქულებით შედგენილი რეიტინგის მიხედვით შეირჩევა.

***

ლიბერალიზმის სასწავლო ცენტრი საქართველოს ჟურნალისტური ეთიკის ქარტიის პროექტია, რომელიც 2013 წლის თებერვლიდანხორციელდება. პროექტში მონაწილეობა უკვე მიიღო 100-ზე მეტმა მა სტუდენტმა. მათ მიერ შექმნილი მასალები იტვირთებოდა ბლოგზე,ჩატარდა არაერთი საჯარო ლექცია, ასევე მომზადდა გადაცემა LibTime, რომელთა ნახვა შესაძლებელია ცენტრის YouTube Channel-ზე http://www.youtube.com/user/liberalismcentre.

საკონტაქტო ინფორმაცია:

მისამართი: თბილისი, შიო მღვიმელის 6ა

ტელეფონი: 298 22 51

BLOG: liberalizmi.wordpress.com

e_mail: liberalismcenter@gmail.com

Youtube: http://www.youtube.com/user/liberalismcentre

Facebook: https://www.facebook.com/liberalism.center?ref_type=bookmark

twitter: @Libcenter

10665677_345408262302408_3041974994009037196_n

მე, შენ, ჩვენ ერთად – თბილისისთვის

ავტორი: თამუნა გეგიძე

16.06.2015 2:41 გაწვიმდა . ეს წინადადება განსაკუთრებულ მნიშვნელობას ვერ შეიძენდა, რომ არა 13 ივნისს განვითარებული საბედისწერო მოვლენები.

წვიმა, თავსხმა წვიმა. მდინარე ადიდებული და აბობოქრებული. სანიაღვრე არხები – გაჭედილი. გზები პარალიზებული. მოსახლეობა დაზარალებული.

გარდაცვლილები. პანიკა, შიში, ტალახი , წყალი.

წყალს გაყოლილი სიცოცხლე, ზოოპარკი, გზა.

თავდადება, თავგანწირვა, გმირები. პოლიტიკოსები, მაშველები, რიგითი მოქალაქეები, ზრდასრულები, ახალგაზრდები, მოხუცები წელამდე ტალახში სიცოცხლისთვის.

გათენდა ყველაზე გრელი ღამე. გათენდა დაკარგულ მოქალაქეებთან, ქუჩაში გამოქცეულ ცხოველებთან და დაზიანებულ ქალაქთან ერთად. ისევ შიში და პანიკა.

ფოტო: თამუნა გეგიძე

ფოტო: თამუნა გეგიძე

საძიებო პროცესები, გადაკეტილი გზები. უშინაარსო და უადგილო განცხადებები, შეფარული პოლიტიკური ომი, არადეკვატური შეფასებები, ქუჩაში მოხეტიალე ცხოველები , ტყვიები ტრანკვილიზატორის ნაცვლად, შეშინებული და გაღიზიანებული მოსახლეობა.

საპირწონედ კი  ასეულობით, ათასობით მოხალისე, ახალგაზრდები, ბავშვები, ზრდასრულები და მოხუცებულებიც კი,  ხელში ტანსაცმლითა და საჭმლით სავსე პარკებით ქალაქს მხარდაჭერის ტალღად მოეფინენ, იმედი და ძალა შემოიტანეს. ნიჩბები , ბოტები, ხელთათმანები , ტალახი და საოცარი ერთსულოვნება. კომპანიები, ბიზნესმენები, სასწავლებლები, ბანკები და საკმაოდ დიდი რაოდენობის თანხის, ლამის უწყვეტი ნაკადი დაზარალებულთა ფონდში.

ყველა ერთად სიცოცხლისთვის, ერთად მხარდაჭერისთვის, ერთად ქალაქისთვის – ასეთი მდგომარეობაა დღეს ჩვენს დედაქალაქში. ქალაქში, რომელსაც მსოფლიო უდგას გვერდით. ჩვენი ახალგაზრდების თავდადებამ დღეს ისე შეკრა ერი, როგორც არასდროს.

დღეს დაინგრა სტერეოტიპები – ამ თაობას არაფერი ეშველება. დღეს დამტკიცდა, რომ სუსტი სქესი არ არსებობს. დამტკიცდა, რომ პატრიოტიზმს წარმომავლობა და კანის ფერი არ განსაზღვრას, ქართველობას არ განსაზღვრას. დამტკიცდა, რომ მიუხედავად წარმომავლობისა, რელიგიური თუ ეთნიკური მიკუთვნებულობისა, მიუხედავად შეხედულებათა სხვაობისა, ჩვენი მოქალაქეობრივი პასუხისმგებლობა და ჰუმანურობა ის მთავარი ფაქტორია, რომელიც ქალაქს გადაარჩენს, ფეხზე დააყენებს და ყველაფერს გააკეთებს შესაძლებლობის ფარგლებში, რომ დაზარალებულებს დაეხმაროს.

დღეს ჩვენ ერთად ვართ, ბევრნი ვართ და ყველას ერთნაირად გვიცემს გული ჩვენი მოქალაქეებისთვის. ეს არის პატრიოტიზმი, ამიტომაც გვეშველება, აუცილებლად გვეშველება!

ვაჭრობა ქრისტესთან

23-8 ავტორი: შაკო ჩიხლაძე  

ბევრი სისხლი

ოქრო, ვერცხლი, ხო, ვერცხლი ის ვერცხლი, რაზეც ის გაყიდეს

ჯიპები, შავი ჯიპები – იმდროინდელი ბედაურები, არადა თვითონ სახედრით შევიდა იერუსალიმში

სასწაულის მოლოდინი – ყველგან მისი ძიება, არადა ჯვარზე გაკრულმა ხელი არ გაანძრია,რომ რწმენის თავისუფლება არ დაეკარგა ადამის მოდგმას

ვაჭრობა მასთან ყველგან და ყველაფერში – არადა ხელი დაავლო კეტს და გაყარა ვაჭრები მან ტაძრიდან

თან ისეთი ვაჭრობა, აი კორუფციული გარიგება, ქრთამები(მსუყე ქრთამები) ბონუსებად რომ უნდა დაგვხვდეს იქ სამსჯავროზე

და მაინც რატომ გავხადეთ ქრისტე მოვაჭრე? მოვაჭრე ჩვენი ყოფიერებით? პატიოსან ვაჭრობას კიდევ ვინ დაეძებს, კორუმპირებულად ვაქციეთ და ჩვენი საზოგადოების დაუშრეტელ ფანტაზიებზეა დამოკიდებული ქრთამის ფერი, წონა ზომა და ფასი

რიტორიკული შეკითხვების კასკადი იქით იყოს და ფაქტია, რომ დღესდღეობით კორუფციული გარიგებით ჩვენი საზოგადოება საკმაოდ წინ წავიდა, წინ წავიდა და გადაუსწრო ბევრ ისეთ ფაქტს, რაც ბნელი შუა საუკუნეების მანძილზე ხდებოდა ევროპაში.

რატომ ოქრო-ვერცხლი?

მსხვერპლშეწირვა ეგ არახალი ფაქტია ადამიანის აზროვნებაში. მსგავსი შემთხვევები თითქმის ყველა ისტორიულ რელიგიურ მიმდინარეობას ახასიათებს, სხვაგანაც ქრთამავენ ბუდას, შივას, ამატერასუს, მაგრამ ეგ რა შეღავათი ჩვენი საზოგადოებისთვის?

ასეთი რთული სოციალური და ეკონომიკური პრობლემების ჟამს მოქალაქეების დიდი ნაწილი, რომელსაც ან ეზარება იმ რიტუალებისა თუ სხვა წესების შესრულება, რაც ქრისტიანულ წმინდა წიგნებშია გადმოცემული, ან დრო არ აქვს გადაწყვეტს, რომ შეიძლება უფრო მარტივად გავიდეს ფონს და იწყება საჩუქრების უხვი ნაკადი მონასტრებისადმი, კონკრეტულად სასულიერო პირებისადმი და აშ. რომლის მიზეზი, ზემოთაც ვთქვი, ბონუსებია სამსჯავროზე.

რატომ სასწაულის მოლოდინი?

“თუ მესია ხარ, იხსენი შენი თავი და ჩვენც გადაგვარჩინე” დაახლოებით ასეთი სიტყვებით მიმართა ავაზაკმა ქრისტეს ჯვარცმისას, რა იყო მისი ქმედება?

თავისუფლება, რწმენისა და არჩევანის, დადგა და მიიღო მან თავისი განაჩენი, თუმცაღა მისი ეს ნაბიჯი, რასაც ავაზაკი ითხოვდა, ალბათ, ყველაფერს გაცილებით გაამარტივებდა,

ჩვენ კი  რწმენაშერყეულები გაფაციცებით ვაშტერდებით ცეცხლს ან სხვა ტიპის ხელშესახებ ფაქტებს, რათა დავრწმუნდეთ, რომ არსებობს ის და ღირს მისთვის ქრთამის მიცემა, თორემ ხომ ჩაგვეყარა ყველაფერი წყალში

სამწუხაროდ მე არ ვიცი რა არის სამყაროს შემოქმედის მიზანი, მაგრამ მეეჭვება მას სურვილი ჰქონოდა თავისი შექმნილთან სავაჭრო ურთიერთობებით დაკავებულიყო, მით უფრო – გარიგებებით – თუ შეუსრულებს სურვილს, სამაგიეროდ მიიღებს შესაწირს უხვად და ეს გრძელდება დაუსრულებლად ჩვენს გონებაში.

დღეები გადის, რიტუალები ტარდება, გარიგებები იდება, ვეჭვდებით, მერე ცეცხლი ინთება და ისევ ვიწამებთ მას. ხოლო ქუჩაში მოხუცი ბებო ისევ ხელგაწვდენილი ითხოვს პურის ფულს, მაგრამ ხსნის გზა ხომ მასზე არ გადის და ხომ ჯობია უფრო გავლენიან ლობისტებს მიეცეს პრადო, ჩაგვიწყობს ალბათ სამსჯავროზე.

„აქტივისტი ბავშვები“

ავტორი: თამუნა გეგიძე

5-6 წლის ბიჭი,  მაისურზე მისი საყვარელი სუპერგმირის გვერდით იწეპებს სარეკლამო ფურცელს, რომლის შინაარსიც დიდი ალბათობით არ ესმის.  ბიჭის მამა კი ამ პროცესს სიამაყით და ბედნიერი სახით უყურებს. სარეკლამო ფურცელი მარიხუანას დეკრიმინალიზაციის მხარდაჭერისკენ მოუწოდებს საზოგადოებას.

catsარადა “ლიბცენტრის” მიერ ჩატარებულმა გამოკითხვამ ცხადად აჩვენა ის, რომ  საზოგადოების სრულწლოვანი წარმომადგენლების დიდ ნაწილი დეკრიმინალიზაციას და ლეგალიზაციას ერთმანეთისგან ვერ ანსხვავებს. მით უფრო პატარა ბავშვს,  რომელიც სუპერგმირების ყურებით კარგი და კეთილი სამყაროს შესახებ იქმნის წარმოდგენას.

პატარა ბავშვები ამგვარი სტიკერებითა და ატრიბუტიკით მარიხუანას დეკრიმინალიზაციის მხარდასაჭერ აქციაზე იყვნენ.

მიუხედავად იმისა, რომ 2 მაისის აქცია ფოტოგრაფებისთვის ნამდვილი სამოთხე იყო, განსხვავებული ადამაინების და საინტერესო , ცოცხალი კადრების ასახვის თვალსაზრისით, ობიექტივების უმეტესობა მაინც აქციის არასრულწლოვანმა მონაწილებმა მიიქციეს.  ამ კადრებმა დიდი აურზაური გამოიწვია. რამდენიმე მედიასაშუალებამ ბავშვების სურათები სახის დაუფარავად გაავრცელა, რასაც კრიტიკა მოყვა.

ბავშვთა საკითხების გაშუქება ის ფაქიზი საკითხია, რომელსაც მედია განსაკუთრებული სიფრთხილით უნდა მიუდგეს, ამ შემთხვევაში ასე არ მოხდა. პლანის ფოთლებით შემკულ ბენდენაში გახვეული ბავშვის სურათებმა კარგი რეიტინგი დადო, ცხადია. მაგრამ რა ვუყოთ იმ მედიასაშუალებებს, რომელსაც კეთილი მიზანი ამოძრავებდათ და უბრალოდ რეალობა აღწერეს, ან ამ კადრების გავრცელებით იმის ხაზგასმა სცადეს რომ აქციაზე ბავშვები პროპაგანდისთვის გამოიყენეს და მათ უფლებები დაირღვა?  არგუმენტი, ისევე როგორც კონტრარგუმენტი ძალიან ბევრია, მაგრამ სიმართლე ერთია- არც მშობლებმა და არც მედიასააგენტოებმა ბავშვების უფლებებზე არ იზრუნეს.

როგორც ამ პროცესის მონაწილე გულახდილად ვიტყვი, ჩემი ობიექტივიც მეტწილად ბავშვებისკენ იყო მიმართული. მიზეზი მარტივია- უჩვეულო და საინტერესოა 4 დან 7 წლამდე ასაკის ბავშვის ხილვა მარიხუანას დეკრიმინალიზაციის მხარდასაჭერ აქციაზე.  კადრების აღებამდე მშობლებისგან ვიღებდი გადაღების ნებართვას, წინააღმდეგობის ნაცვლად კი ბედნიერი და ამაყი სახეები მეჩეხებოდა რომლებიც, ბავშვებს პოზიორობისკენ მოუწოდებდნენ.  შევლახე თუ არა ბავშვის უფლებები მე, დამწყებმა ჟურნალისტმა, რომელმაც ჩავთვალე რომ ასეთი კადრის აღება საინტერესო იქნებოდა და თან მრავალმხრივი ფოტორეპორტაჟი გამომივიდოდა? ფაქტია, რომ კი. არადა მასწავლიდნენ,რომ ბავშვის გადაღება მშობლის თანხმობით შეიძლება. მაგრამ იმასაც მასწავლიდნენ, რომ თუ მშობელი ვერ აცნობიერებს  სიმძიმეს და მნიშვნელობას, სიტუაციით არაკეთილსინდისიერად სარგებლობა არ შეიძლება. ამ ფაქტების გათვლისწინებით გულახდილად შემაწუხა კითხვამ : რატომ ვერ აცნობიერებს მშობელი, რომ მარიხუანას დეკრიმინალიზაციის მხარდასაჭერ აქციაზე  არაფერი ესაქმება ბავშვს? 5 წლის ბავშვის გონება ვერც ნარკოტიკებს განსხვავებას და ვერც ტერმინის სწორად გაგებას შეძლებს, ვერც იმას მიხვდება რატომ უკეთია პლანის ფოთლებით შემკული ბენდენა, ახურავს ასეთივე ქუდი, ან უჭირავს ხელში ბანერი, რომელზე არსებული წარწერის წაკითხვაც კი არ შეუძლია.

როცა ზრდასრული ადამიანი იღებს გადაწყვეტილებას, რომ მას უნდა ცხოვრება ქვეყანაში, სადაც „ძველმოდური გადმონაშთები“  არ იარსებებს და ადამიანების უფლებები არ შეილახება, მაშინ მან ისიც უნდა გააცნობიეროს რომ სხვისი უფლება არ შელახოს. მიუხედავად იმისა, რამდენად მოსწონდათ და უხაროდათ აქციის სხვა მონაწილეებს „აქტივისტი ბავშვების“ ხილვა და როგორ ეამაყებოდათ მათი ყურადღების ცენტრში ყოფნა მშობლებს, ბავშვების პროპაგანდისთვის გამოყენებას ვერცერთი რეიტინგი ვერ გაამართლებს. მივცეთ შანსი არასრულწლოვანს გაიზარდოს და თავად გადაწყვიტოს დეკრიმინალიზაციის მხარდასაჭერ ბანერს დაიჭერს ხელში თუ პირიქით. მისი ხმით სარგებლობის უფლება არავის აქვს, არც მშობელს, რომელიც სრულწლოვანებამდე მის ბედს განაგებს.

ბავშვთა დაცვის საერთაშორისო ილუზია

 ავტორი: მარიამ მენაბდე    

იმ საღამოს ტროტუარზე ჩამომჯდარი პატარა გოგონამ ხურდა ხომ არ გექნებათო, მობუზულმა მთხოვა. ჯიბეები მოვიჩხრიკე და   ხომ არ გცივათქო ვკითხე,  ამაყი და  გადაღლილი თვალებით მანიშნა :  „მერე რა რომ მცივა, განა ეს რა მოსატანიაო.“  შემრცხვა,  2 მაისური რომ მეცვა, ნათელი ბავშვობიდან რომ მოვდიოდი და ჩემი ცხოვრება ამ ბავშვის 7-8 წლის ცხოვრებასთან შედარებით დრამებისგან რომ იყო გაფილტრული. იმ დღეს ყურსასმენებით იდეალურ სამაყაროში რომ მოვაბიჯებდი, ილუზიები ერთმა მზერამ დამიმსხვრია.

დღეს ბავშვთა დაცვის საერთაშორისო დღეა.

beggarდღეს შვილებზე გადაყოლილი დედები ბავშვებს ზეიმებზე დაატარებენ, ტკბილეულობას არ აკლებენ, სითბოსა და ყურადღებას ჩუქნიან. ქუჩაში მყოფი ბავშვები კი ზრდასრულები დაიბადნენ, მათ ბავშვობა არ ჰქონიათ.  მათ არავინ არაფერს ულოცავს, ისინი პატარობიდან შეეჩვივნენ ცხოვრებისეულ სიმკაცრეს, როცა ბევრი ჩვენგანი მხოლოდ ზრდასრულ ასაკში წავაწყდით მას; ისინი პატარობიდანვე შრომობენ, როცა ბევრი ჩვენგანი მუშაობას თაკილობს, ისინი არ ტირიან, როდესაც  სცივათ. ისინი ქუჩის ბავშვები არიან და ნაჩუქარი ხურდა ფულით თამაშობენ,  ჩვენ კი სახლის ბავშვები ვართ, მილიონი თოჯინა რომ გადაგვიყრია მობეზრებისას. ჩვენთვის მშობლებს ყველაფერი ემეტებათ, მათთვის კი ბუნებამ მხოლოდ ძლიერი იმუნიტეტი გაიმეტა, ისინი დანაკლისის გრძნობასაც კი მოკლებულნი არიან, რადგან არასდროს არაფერი ჰქონიათ, მისი არქონა რომ იგრძნონ.

როდესაც ცხოვრება ნაუცბათევ და დაუგეგმავ ცვლილებებს დაგვატეხს ხოლმე თავს, ყველა  ჩვენებურად ვპასუხობთ მას: ზოგი უშრეტ ოპტიმიზმს გამოვიჩენთ, ზოგი სისხლში გამჯდარ პესიმიზმს,ზოგიც ბასრი ირონიით  მიიღებს გამოწვევას. ხოდა მეც დავფიქრდი,  ნეტა როგორ უპასუხებს ცხოვრებისეულ გამოწვევებს ის პატარა ქერათმიანი გოგონა, რომელიც გუშინ საღამოს მოწყალებას ითხოვდა.საკმარისად ძლიერი აღმოჩნდება იმისთვის,  რომ გაუძლოს ყველა  განსაცდელს, თუ ზედმეტ გმირობას მოვითხოვთ მისგან ?  იქნებ ეს მისი საუკეთესო წლებია და წინ უარესი რამ ელის. თუ თავი მშვიდად რომ ვიგრძნოთ, ყველაფრის ჰოლივუდური სცენარით განვითარებას ვამჯობინებთ ?

ბავშვობაში მჯეროდა, რომ ფრთები ამომეზრდებოდა და ავფრინდებოდი, ჩემთან ერთად ამის ჩემს მშობლებსაც სჯეროდათ. დღეს კი სხვის წატეხილ ფრთებს და მიწაზე დანარცხებულ ბავშურ სახეს რომ ვუყურებ, გული მიმძიმს, რომ ამ პოსტის დაწერის მეტი ვერაფერი მოვიმოქმედე.

გილოცავთ ბავშვთა დაცვის დღეს !

იმედია, საკუთარი გონების  უსიამოვნო ფიქრებისგან  დაცვის ნაცვლად, ოდესმე იმ ბავშვების  დაცვასაც მოვკიდებთ ხელს, ვისაც ეს სასიცოცხლოდ ესაჭიროებათ.

საქართველოს დამოუკიდებლობის დღე სხვადასხვა ღონისძიებით აღინიშნა

 DSC_0980
ავტორი: ია ჩუბინიძე

2015 წლის 26 მაისს, საქართველოს დამოუკიდებლობის დღის აღსანიშნავად სხვადასხვა ღონისძიებები გაიმართა.  თბილისში მოვლენების  ეპიც  ენტრს თავისუფლებისა და რუსთაველის მიმდებარე ტერიტორია წარმოადგენდა.

დღის ერთ-ერთი მთავარი მოვლენა  შეიარაღებული ძალების საბრძოლო მომზადების ცენტრის 200 წარმომადგენლის მიერ ფიცის საზეიმოდ დადება იყო. დამოუკიდებლობის დღე ახალწვეულებს საქართველოს პრეზიდენტმა მიულოცა და შეკრებილ საზოგადოებას სიტყვით მიმართა.

ცერემონიის შემდგომ  თავისუფლების მოედანს სხვადასხვა ტიპის თვითმფრინავებმა გადაუფრინეს. საფრენი აპარატებიდან მისალოცი ბარათები გადმოყარეს და ამ ფორმით მიულოცეს დღევანდელი დღე შეკრებილ საზოგადოებას.

წელს პირველად, 51-ე და 12-ე ბატალიონის გარდა, საზეიმო ღონისძიებაში მონაწილეობას იღებდა 74 ამერიკელი სამხედრო, რომლებმაც მონაწილეობა ქართულ-ამერიკულ წვრთნებში მიიღეს. რუსთაველის ტერიტორიაზე თავადაცვის სამინისტროს სსიპ სახელმწიფო სამხედრო-სამეცნიერო ცენტრ „დელტას“ მიერ წარმოებული საბრძოლო ტექნიკა და აღჭურვილობა იყო გამოფენილი.

რაც შეეხება დანარჩენ ღონისძიებებს, რუსთაველისა და თავისუფლების ტერიტორიაზე ყველა სამთავრობო უწყების წარმომადგენელმა საკუთარი დაგეგმილი პროექტები წარადგინა. მოეწყო სხვადასხვა ნივთების გამოფენა-გაყიდვა და პერფომანს-მსვლელობაც,  რომლის ფარგლებში, საზოგადოების წინაშე სხვადასხვა ტიპის კოსტუმებში გამოწყობილი მსახიობები წარსდგნენ და 1918-21 წლების პერიოდი გააცოცხლეს. გარდა ამისა,  ზეიმისთვის გამოყოფილი ტერიტორიის სხვადსხვა ნაწილში წარმოდგენილი იყო მინი სცენები და მაყურებელს მრავალფეროვან რეპერტუარსა და ცეკვებს სთავაზობდნენ. დღის მეორე ნახევრისთვის დაგეგემილია კონცერტი, რომელშიც მონაწილეობას ცნობილი ქართველი მომღერლები მიიღებენ. დამოუკიდებლობის დღისადმი მიძღვნილ ღონისძიებებს სხვადასხვა ასაკის ადამიანები ესწრებოდნენ, განსაკუთრებული აქტიურობით ბავშვები გამოირჩეოდნენ, ღონისძიებაში მონაწილეობას იღებდნენ უცხოელებიც.

საზეიმო ღონისძიებებს პრემიერ-მინისიტრი და მინისტრთა კაბინეტის დანარჩენი წევრებიც დაესწრნენ.
DSC_0942

DSC_1009

DSC_1230

გვიპოვეთ Facebook-ზე

Follow me on Twitter

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 3,063 other followers

%d bloggers like this: