არქივი

კალენდარი

October 2014
M T W T F S S
« Sep    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

უმუშევრობის უსაშველო პრობლემა

2248090560ავტორი: ბელა არუთინოვი

საქართველოში უმუშევრობა ერთ-ერთ მთავარ პრობლემად დღემდე რჩება. ამის შესახებ ბევრი მოსაზრება არსებობს, მაგრამ არის ერთი მნიშვნელოვანი საკითხი – დისბალანსი მოთხოვნა მიწოდებას შორის, ანუ კონკრეტული დარგის სპეციალისტებზე მოთხოვნა ბევრად ნაკლებია, ვიდრე ამ სპეციალობის მქონე ადამიანთა რაოდენობა. სტუდენტების უმრავლესობა პრესტიჟულ პროფესიებს ირჩევს, და შესაბამისად, სხვა ფაკულტეტები უყურადღებოდ რჩება. საბოლოოდ, უნივერსიტეტების მიერ გამოშვებული კურსდამთავრებულთათვის, ხშირ შემთხვევაში, სასურველი სამსახურის შოვნა რთულია, რადგან ვაკანტური ადგილები  გადატვირთულია ან მოთხოვნა სხვა დანარჩენ პროფესიებზე საკმაოდ დაბალია.

კომპეტენცია ხშირად დამსაქმებლის კრიტერიუმებს ვერ აკმაყოფილებს. განათლების ხარისხისათვის რამდენიმე საკითხია მნიშვნელოვანი: სასწავლო პროდუქტი, რომელსაც სთავაზობს უმაღლესი სასწავლებელი, მომხმარებლის მოთხოვნა, თუ რა სახის მოთხოვნა აქვს და შეთავაზებულიდან რა ხარისხის პროდუქტს ირჩევს. შეიძლება ითქვას, რომ სტუდენტები იღებენ იმაზე დაბალ განათლებას, ვიდრე ამას სთავაზობენ.

დასაქმების პრობლემის მიზეზი რამდენიმე საკითხია: პირველი – ორგანიზაციები არასაკმარისი ფინანსური რესურსების გამო ცდილობენ ერთ თანამშრომელს შეასრულებინონ სხვადასხვა ტიპის სამუშაო. ამას ემატება უმაღლეს დამთავრებულთა არასაკმარისი კვალიფიკაცია.

აუცილებლად ხაზგასასმელია მენტალობის თემა. ის ამ საკითხშიც გარკვეულ როლს თამაშობს. ასე მაგალითად, ხშირად აბიტურიენტი ორიენტირებულია არა განათლების მიღებაზე, არამედ იმაზე, რომ დაეუფლოს პროფესიას და შემდგომ ჰქონდეს ხელფასი, რომელიმე პრესტიჟულ დაწესებულებაში. აბიტურიენტთა უმრავლესობა ირჩევს მენეჯმენტს, იურიდიულს და სხვა მათი აზრით ფასეულ ფაკულტეტს. სამწუხაროდ პროფესიები, როგორებიცაა ინჟინერი, ტექნიკოსი, ენერგეტიკოსი და სხვა ნაკლები პოპულარობით სარგებლობს, თუმცა ბაზარზე მათი მოთხოვნაა.

ჩვენთან ყველა რომელიმე უნივერსიტეტში მოხვედრა პრობლემა აღარ არის და  შედეგად ვიღებთ დიპლომირებულ სპაციალისტთა არაადეკვატურად დიდ ნაკადს. უმაღლესი განათლების სისტემის გაფართოების ეს ტენდენცია ეფუძნება იდეას, რომ მეტი განათლება სარგებლის მომტანია როგორც ეკონომიკური,  ისე სოციალური თვალსაზრისით.

სტუდენტები განათლების მისაღებად დიდი რაოდენობით ფულს იხდიან, მაგრამ უმაღლესი სასწავლებლების ნაწილი მხოლოდ თეორიული ცოდნის მიცემას ახერხებს.

საქართველოს სტატისტიკური ეროვნული სამსახურის ინფორმაციით, 2013 წელს აბიტურიენტთა რაოდენობა უპრეცედენტო იყო და 42 ათასს შეადგენდა.

უმაღლესი განათლებისა და სამუშაო ბაზრის ურთიერთმიმართების შესახებ ინფორმაცია საქართველოში დღეისათვის ძალიან მწირია. ამ დეფიციტს პირველ რიგში განაპირობებს ის, რომ ეროვნულ დონეზე არ არსებობს სისტემური მიდგომა ბაზრისა და განათლების სისტემის ურთიერთკავშირის ანალიზისათვის.

კურსდამთავრებულთა და სტუდენტთა დასაქმებისა და შემოსავლების შესახებ მონაცემები სისტემურად არც უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულებების დონეზე გროვდება.  მიუხედავად იმისა, რომ პროგრამული აკრედიტაციის სტანდარტი ავალდებულებს უმაღლეს საგანმანათლებლო დაწესებულებებს, მოარგონ პროგრამები ბაზრის მოთხოვნებს, სტანდარტის შესაბამისი პუნქტების შესრულების ინდიკატორები და გადამოწმების წყაროები ბუნდოვანია, არარის საკმარისად დეტალიზირებული თვითშეფასებისა და გარე შეფასების ინსტრუმენტები და, შესაბამისად, არ იძლევა ამ კუთხით მდგომარეობის სრულად და ობიექტურად შეფასების შესაძლებლობას ცალკეული პროგრამების, ისევე როგორც მთლიანად უმაღლესი სასწავლებლის დონეზე.

ამ პრობლემის ერთ-ერთი გადამწყვეტი ფაქტორი შეიძლება იყოს – სრულყოფილი ინფორმაციული ბაზის შექმნა სამუშაო ბაზარზე არსებული სრული სურათის დასანახად და, შესაბამისად, მიღებულ ინფორმაციაზე დაყრდნობით დადგინდეს, თუ რა სფერო საჭიროებს მეტ კადრს.

ცალმხრივი კონფლიქტები

trust__believe__peace__by_emilyjade00-d2zzbwvავტორი:თამთა ჭრიკიშვილი

ქართველები, ძირითადად, მაქსიმალისტები ვართ. ხშირად გავიგონებთ აზრს, რომ ჩვენზე მაგარი ამ ქვეყნად არავინაა, რომ ყველაზე გამორჩეული და უნიკალური ერი ვართ, თუმცა, რეალობა არის განუვითარებელი ეკონომიკა, მძიმე სოციალური ფონი, მოუგვარებელი კონფლიქტები და დაკარგული ტერიტორიები. არც დანარჩენი მსოფლიო მიიჩნევს ქართველობას განსაკუთრებით უნიკალურად, მათთვის განუვითარებელი ქვეყანა ვართ, დიადი წარსულით, საეჭვო აწმყოთი და გაურკვეველი მომავლით.

ჩვენი ქვეყნისათვის უდიდესი პრობლემაა ტერიტორიების დაკარგვის საკითხი, კონფლიქტები, რომლებიც ორი ათეული წელია გაყინულია და წინსვლა არ იგრძნობა. რა კავშირი შეიძლება ჰქონდეს თვითშეფასებას კონფლიქტების მოგვარებასთან?

ცუდია, როდესაც ადამიანი აღმატებულად ან არასათანადოდ აფასებს თავს, ეს ცუდია განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც საქმე ერთ ადამიანს კი არა, მთლიანად ერს ეხება. გამოსავალი ჯანსაღ თვითშეფასებაშია. ჯანსაღი თვითშეფასება გულისხმობს, შევაფასოთ საკუთარი თავი სხვისი თვალით, დავინახოთ ჩვენი მინუსებიც და პლიუსებიც, განსაკუთრებით ნეგატიურისათვის თვალის გასწორება ჭირს, თუმცა, რელობის დასანახად უარყოფითის გააზრებაც საჭიროა.

აფხაზეთისა და ე.წ. სამხრეთ ოსეთში არსებული კონფლიქტების დარეგულირებაში, ხშირად, სწორედ არასათანადო თვითშეფასება გვიშლის ხელს. ვხედავთ მხოლოდ ჩვენს პლუსებს და სხვის მინუსებს, ურთიერთბრალდებები არ სრულდება, მაშინ, როდესაც ქართლელებთან, მეგრელებთან თუ სვანებთან ერთად აფხაზები და ოსებიც მსხვერპლად შეეწირნენ დიდი ქვეყნის იმპერიულ ზრახვებს.

ძნელად ვიაზრებთ, რომ ომი აფხაზეთში, ომი სამხრეთ ოსეთში იყო მოძმე, საუკუნეების განმავლობაში ერთად მცხოვრები ხალხის ომი. გვავიწყდება, რომ, საქართველოში მცხოვრებმა ყველა კუთხის წარმომადგენელმა დედამ შესწირა შვილი ამ კონფლიქტებს, მათ შორის არც ოსი და აფხაზი დედები ყოფილან გამონაკლისები, გვავიწყდება, რომ ომში ყველამ ერთნაირად დავკარგეთ ახლობლები, მეგობრები, დედმამიშვილები, მშობლები.

ნდობის აღდგენა, ურთიერთობების დამყარება ვერასოდეს მოხდება იმ ხალხებს შორის, რომლებიც კონფლიქტს ცალმხრივად, მხოლოდ საკუთარი კუთხიდან აფასებენ. ომში არ თამაშობენ დადგენილი წესებით და არასოდესაა მხოლოდ ერთი მხარე მტყუანი ან მართალი. როდესაც ორივე მხარე გაიაზრებს, რომ დავაშავეთ ორივემ და დავზარალდით ორივე, რომ ორივე დავმარცხდით საკუთარი მოძმის წინააღმდეგ დაწყებულ ომში, მაშინ დაიწყება მრავალსაუკუნოვანი ურთიერთობების აღდგენა. სხვისი ნაჭუჭიდან საკუთარი თავისა და მოქმედებების დანახვა, ჯანსაღი თვითშეფასება – დაგვეხმარება გავალღოთ გაყინული, ცალმხრივად აღქმული კონფლიქტები. ვეცადოთ, სათანადოდ შევაფასოთ მომხდარი, მოვიხადოთ ბოდიში შეცდომებზე და დავინახოთ ერთმანეთის პლუსები.

აქცია-პერფორმანსი „ქალების ხმა“

"ქალების ხმა"21 ოქტომბერს, საქართველოს მთავრობის კანცელარიასთან, მოქალაქეთა საინიციატივო ჯგუფის ორგანიზატორობით, აქცია-პერფორმანსი “ქალების ხმა” გაიმართა. პერფორმანსის მიზანი, თანამედროვე საქართველოში ქალების მდგომარეობის გაპროტესტება იყო.

აქციის მონაწილეებმა პროტესტი ქვაბებითა და კოვზებით ხმაურითა და თვალების ახვევით გამოხატეს, რითაც მათი თვალით დანახული არსებული რეალობა ასახეს.

პერფორმანსის მიზანია გაპროტესტება ძალადობის რიცხვის ზრდის და გენდერული უთანასწორობის იმ მძიმე პრობლემებისა, რომლებმაც პირობითად გურჯაანიდან ამოაღწია და ილიას უნივერსიტეტის სტუდენტების თვალწინ გაცხადდა. მიუხედავად ამისა, მთავრობის წარმომადგენლები ამას საგანგაშოდ არ მიიჩნევენ და ნეიტრალურ განცხადებებს აკეთებენ.“ – თქვა პერფორმანსის ორგანიზატორმა სოფო კილასონიამ.

აქციის ორგანიზატორმა პეროფრმანსის ფორმაზეც ისაუბრა: „ჩვენ დღეს ავიხვიეთ თვალები იმიტომ, რომ ქალებს ტრადიცია, ფსევდოკულტურა, ფსევდორწმენა გვაიძულებს, არ დავინახოთ ჩვენი და ერთმანეთის პრობლემები. პირი ავიკარით იმიტომ, რომ გვასწავლიან, ვიყოთ მოთმინებით აღვსილნი. ამ ჩვენმა დუმილმა და არდანახვამ გამოიწვია ის, რომ კულტურა ჩვენზე ძალადობს არა ფსიქოლოგიურად, არამედ ქალებს ფიზიკურადაც ანადგურებს,“ – თქვა სოფო კილასონიამ.

კილასონიას თქმით, აუცილებელია ამ პრობლემებზე შესაბამისმა ინსტიტუციებმა და მთავრობამაც ისაუბროს, რადგან ძალადობა გამწვავებულია და უკიდურეს ფორმებს იძენს.

სტუდენტები უნივერსიტეტთან გაზგასამართი სადგურის მშენებლობას აპროტესტებენ

DSC_0307

ავტორი: ქეთა კანდელაკი

ივანე ჯავახიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მაღლივ კორპუსთან გაზგასამართი სადგურის მშენებლობა სტუდენტებმა 20 ოქტომბერს გააპროტესტეს. “დაიცავი თსუ!” – ამ სახელწოდებით გამართულ აქციას შეუერთდნენ სხვა უნივერსიტეტის სტუდენტები და ახალგაზრდული ორგანიზაციები “ალტერნატივა”, “მწვანე მუშტი”, „პარტიზანული მებაღეობა თბილისში“, „სტუდენტური სოლიდარობა“, „თბილისის ფაბიანური საზოგადოება“,”სამხატვრო აკადებია სტუდენტებს!” და „რეაქტორი“.

სოლიდარობის გამოსახატავად, პარალელურად, ბათუმში, შოთა რუსთაველის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სტუდენტებიც მართავდნენ აქციას.

თავდაპირველად, გაზგასამართი სადგურის მშენებლობასთან დაკავშირებით, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორმა, ვლადიმერ პაპავამ განცხადება გამოაქვეყნა, სადაც ამბობდა, რომ უნოვერსიტეტის კუთვლნილი ქონების გასხვისებამ და უნვერსიტეტის სასწავლო კორპუსებთან მიუღებელი და შეუფერებელი საქმიანობის წამოწყებამ ინტენსიური ხასიათი მიიღო.

“გარდა იმისა, რომ გაზგასამართი სადგურის აშენების გადაწყვეტილება პირდაპირ უკავშირდება ახალგაზრდების უსაფრთხოების ზომების უგულებელყოფას, აფერხებს საუნივერსიტეტო სისვრცის განვითარების შესაძლო პროექტებს.ასევე იგნორირებულია არაერთი საინტერესო ინიციატივა  მათ შორის, ახალგაზრდული ცენტრის, კვების ობიექტების, მშენებლობაზე, რაც სტუდენტებისთვის განსაკუთრებულ საჭიროებას წარმოადგენდა”- ნათქვამია ვლადიმერ პაპავას განცხადებაში.

თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის რექტორს თბილისის მერიამ კი საპასუხოდ განაცხადა, რომ მშენებლობის ნებართვა გაცემულია უსაფრთხოებისა და ყველანაირი ტექნიკური მოთხოვნის სრული დაცვით და  მაღლივ კორპუსთან მშენებარე გაზგასამართი სადგური პრობლემას არ შეუქმნის სხვა ობიექტების ფუნქციონირებას, მათ შორის, არც თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტს და ახალგაზრდული ცენტრის მშენებლობის პროექტს.

სწორედ გაზგასამართი სადგურის მშენებლობის საკითხის გადაუხედავობის გამო სტუდენტებმა საპროტესტო გამოსვლები განაგრძეს. „გაზზე გადაყვანილი სტუდენტები“, „თქვენი დახმარება სჭირდება უნივერსიტეტს“ „დაიცავი თსუ“ „იყავით სოლიდარულნი“ – ამ ტრანსფარანტებით უნივერსიტეტთან შეკრებილებმა მალე  საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსთან გადაინაცვლეს.

“ეს მოთხოვნა არ დაიყვანება გაზგასამართ სადგურამდე, ეს არის დამოუკიდებლობის საკითხი”- განაცხადა აქციის ერთ-ერთმა ორგანიზატორმა ლევან ლორთქიფანიძემ.

სამინისტროსთან შეკრებილ სტუდენტს არცერთი პასუხისმგებელი პირი არ გამოეხმაურა. აქციის ორგანიზატორის, ირაკლი კუპრაძის განცხადებით სტუდენტები და მათი მხარდამჭერები ერთობლივი მოლაპარაკების საფუძველზე შეიმუშავებენ სამომავლო სამოქმედო გეგმას.

ბოდიში, თქვენ გელით სიკვდილი

tumblr_mnxg0uBCtD1qd4vugo1_1280ავტორი: ნინა კოპალეიშვილი

ქალაქის ცენტრალური საავადმყოფოს ეზოში ვდგავარ. ამ მომენტში მარტო, სხვა დროს კი ბევრნი ვართ ხოლმე. სასწრაფო დახმარებამ ვიღაც დაჭრილი პატრული მოიყვანა, გარს უამრავი პოლიციელი და კიდევ უფრო მეტი ჟურნალისტია. ქალაქში საყოველთაო ფსიქოზია, თუმცა ,,ყველა მკვლელობას ხომ თავის მიზეზი აქვს”. სასაცილო სულაც არაა, ალბათ უფრო  სატირალიც ეთქმის, როდესაც ვერგაგებული ინგლისურის პარალელურად, მკვლელობების სავარაუდო მოტივები ზედა ეშელონებში ასე კარგად ესმით.

ჩემი ბავშვობის მეგობარს ველოდები. ქეთი გამოვიდა, ხელში უამრავი ფურცელი უჭირავს, სახეზე კი უამრავი კითხვის ნიშანი აწერია. დაბნეული და უაზრო გამომეტყველებით მოდის ჩემსკენ. ვხდვები, რაღაც ისე ვერაა,როგორც ჩვენ გვინდა რომ იყოს, თუმცა აღმოჩნდა, რომ არც ისეა, როგორ ნებისმიერ ნომარმალურ ქვეყანაში იქნებოდა. აგერ უკვე მეორე კვირა იწურება, რაც ყოველი დღის ნახევარს  ამ საავადმყოფოში ვატარებთ. გიჟები არ გეგონოთ, არც მოხალისეები ვართ და არც სამედიცინო პრაქტიკანტები, უბრალოდ ქეთის დედა უბედური შემეთხვევის შედეგად რეანიმაციაშია, უბედური სისტემის შედეგად კი ჩემი მეგობარი – ვალებში.

მოკლედ ასე : ზუსტად ორი კვირის წინ აქ პირველად მოვხვდით. დამთრგუნველი გარემოა, ირგვლივ ყველას უჭირს, ყველა სასოწარკვეთილი და გაუბედურებულია.ორ წამში ერთხელ სასწრაფოს სისხლიანი პაციენტები მოჰყავს. ემერჯენსის დანჯღრეული სკამები კი უაზრო ნაცრისფერ კოლოფში მოუთავსებიათ, რომლის ერთ საღებავგაცრეცილ კედელზე ხატებია, მეორე მხარეს კი პატარა  ”ფორთოჩკაა”, საიდაც ელი, რომ ოდესმე ვინმე შენი პაციენტის ამბავსაც გამოგძახებს. დგახარ მოსაცდელში და ელოდები, რას – თვითონაც არ იცი.

რამდენიმე პასუხგაუცემელი კითხვის დასმის შემდეგ, ექიმი თავად გამოდის და ჩატარებული ოპერაციის შედეგს გიყვება. არ ვიცი ვის როგორ, მაგრამ ჩვენ გაგვიმართლა, საუკეთესო ქირურგებმა საუკეთესოდ იმუშავეს, პაციენტი აგვიწყვეს, ამ სიტყვის სრული მნიშვნელობით. ჯადოქარმა ექიმებმა დიდი იმედები ჩაგვიდეს გულში, ჩვენ კი სანაცვლოდ დიდი ფული უნდა ჩავუდოთ საავადმყოფოს სალაროში (რომელიც არ გვაქვს და რომ ვივარაუდოთ, არც გვექნება).

ქირურგი გვიხსნის, რა და როგორ გააკეთა, ჩვენც ვისმენთ ჩინურ ანა-ბანას. რომელიღაცამ გაბედა და იკითხა, უფრო ქართულად ხომ ვერ აგვიხსნიდოთო, თუმცა გულგრილობამ სძლია მწვანეხალათიანს და  ამის გაკეთება არ დაანება. ისედაც დაბნეულები, კიდევ უფრო დაგვაბნია, მხოლოდ ის გავიგეთ , რომ რამდენიმე ოპერაციამ წარმატებით ჩაიარა.

რამდენიმე დღეში გვიმართლებს, მომდევნო ოპერაციის შემდეგ უკვე სხვა ექიმი არა მარტო ,,ადამიანი სკალპელითა და უცნაური ტერმინებით”, არამედ  ადამინიც გამოდგა და ადამიანურადაც განგვიმარტა, რომ, მაგალითად,  დიდი წვივის დისტალური ნაწილის მოტეხილობა, ჩვენებურად ფეხის მოტეხვას ნიშნავს.

ერთი კვირის თავზე გადავწყვიტეთ გაგვერკვია რა თანხაზე ავიდა გაწეული სამედიცინო მომსახურების ხარჯი, თუმცა გაგებისთანავე ვინანეთ ჩვენი განზრახვა. ხარჯი თითქმის 50000-მდეა ასული, საყოველთაო დაზღვევა კი, მხოლოდ 15000 ანაზღაურებს. მომდევნო გაოცებას  ქმედება, ფონდები, საქველმოქმედო ორგანიზაციებში რეკვა და მერიაში სირბილი მოჰყვა. გაირკვა, რომ ადრე, დადებითი გადაწყვეტილების შემთხვევაში,   გამგეობას ერთ ბენეფიციარზე 10000 ლარიანი ლიმიტი ჰქონდა, ახლა კი 1500-მდეა დაწეული ეს თანხა.

საავადმყოფოს თითქმის ჩემხელა (მე 21 წლის ვარ) ფინანსურ მენეჯერს ვეუბნები, რომ ოჯახს შესაძლებლობა არ აქვს და ამ თანხას ვერ დაფარავს, ის კი აპრეხილ წამწამებს მალვინასავით ახამხამებს და სრულიად არგუმენტირებულად მიხსნის , რომ ეს მისი პრობლემა სულაც არაა.

მომდევნო დღეს ისევ ოპერაცია დაინიშნა.

ოცდაათ კაცამდე ვსხედვართ დერეფანში და აგერ უკვე 9 საათია შედეგს ვუცდით, რომელიც იგვიანებს და გვაფიქრებინებს რომ ძალიან ცუდია. ფოიეში შუქები ჩაგვიქრეს, ერთი ის არ უთქვამთ ადექით, ვიკეტებითო. დერეფანში გამოჩენილ ყველა მწვანეხალათიანს ჩვენი პაციენტის ამბავს ვეკითხებით, გულრგრილი და გაღიზიანებული თეთრფლოსტა პერსონალი კი მოთმინებისაკენ მოგვიწოდებს. გვეუბნებიან, დამთავრებისთანავე გამოვა ექიმი და ყველაფერს გეტყვითო. შუქი ეზოშიც ჩაქრა. ერთმანეთს თვალებში ვეღარც ვუყურებთ, ვხდებით რაღაც ცუდი ამბავი მოხდა ან ხდება. ყველა ცალ-ცალკე მიდი-მოდის, არავინ აღარ შევდივართ ერთმანეთთან კონტაქტში. დაძაბულობა და გაურკვევლობა პიკს აღწევს.

გაცოფებული ერთ-ერთი ჩვენი მეგობარი ზემოთ-ქვემოთ იწყებს სირბილს. რამდენიმე წუთში გაბრაზებული მორბის და ამბობს, ქეთის დედის ოპერაცია 3 საათის წინ დამთავრდა და ყველაფერმა კარგად ჩაიარაო. ქეთი, რომელიც დედის ამბავს აგერ უკვე მეათე საათია უცდის, გაცოფებულია. ხელისკანკალით ურეკავს ქირურგს საყვედურებით, ასე როგორ შეიძლებაო, სამი საათის წინ დამთავრებულ ოპერაციაზე ვინმეს რამე ხომ უნდა ეთქვაო. ექიმის ბოდიშებისა და ,,ვერ გიპოვეთ პაციენტის პატრონების”  შემდეგ ქეთი რეანიმაციაში რეკავს, რეანიმაციის მორიგე ექიმი კი კივილ-წივილით უხსნის წესებს (რომლებსაც თავად არღვევს მომდევნო წუთს) და ყურმილს უკიდებს. დაცვა თავისთვის დგას და რაღაცებს ბუტბუტებს, დარწმუნებული რომ მის ავტორიტეტულ მონოლოგსა და მითითებებს რომელიმე ჩვენგანი მაინც უსმენს.

მომდევნო დღეს თანხა კვლავ გაიზარდა. რეანიმაციაში წოლა ათას ლარს უდრის დღეში, მიუხედავად ამისა,  პაციენტის სპეც-საკვები მისმა პატრონმა აფთიაქიდან უნდა მოიტანოს, რისი საწყისი ფასიც 40 ლარია. ირგვლივ სრული უიმედობაა, გგონია რომ,, გეღადავებიან” და არ გეხუმრებიან. ფანტაზიას თუ გასაქანს მისცემ, შთაბეჭდილება გექმნება, რომ ვიღაც ,,ტიპი”  თავის კაბინეტში მყუდროდ მოკალათებულა, კამათელს აგორებს და ფიქრობს, დღეს რომელი პაციენტის ქეისი ამოიღოს მიზანში და ბონუსად როგორ დაუმატოს მის ახლობლებს ერთი-ორი პატარა პრობლემა .

ჰოდა, მოკლედ თუ პაციენტი ხართ და თქვენს ოჯახს ფული არ აქვს, ბოდიში, თქვენ გელით სიკვდილი, უკეთეს შემთხვევაში კი სპეც-საჭმლის გარეშე თავის გატანა და ჰაერით გამოკვება. პაციენტის ახლობლებს კი, ბოდიში, მაგრამ საავადმყოფოსთან ვალში დარჩენილებს წინ გრძელი სასამართლო პროცესები და კაცმა არ იცის კიდევ რა სურპრიზები ელით.

- მაია ცირამუას ლექცია – ძალადობა ქალებზე – ტრადიცია თუ ახალი ტენდენცია

ხუთშაბათს, 23 ოქტომბერს 20:00 საათზე „ლიბცენტრი“ გამართავს ფსიქოლოგ მაია ცირამუას საჯარო ლექციას

ძალადობა ქალებზე – ტრადიცია თუ ახალი ტენდენცია

დასწრება თავისუფალია.

საკონტაქტო ინფორმაცია:

მისამართი: Conference Hall, რუსთაველის 31 მელიქ აზარიანცის სახლის უკანა მხარე

ვარდების რევოლუციის მოედანი (ველოსიპედის ძეგლის პირდაპირ)

ტელეფონი: 2 98 22 51

e_mail: liberalismcenter@gmail.com

10307178_298608820315686_3360180702311409634_n

ზეგინდელი საქართველო

10726366_845418682155355_706662410_n

ავტორი: გიორგი არობელიძე

მართალია, ცისკრის ვარსკვლავმა ცოტა დააგვიანა ამოსვლა,მაგრამ საბოლოოდ,როგორც იქნა,მაინც ამოვიდა და ორ ზღვას შუა არის გაბრწყინებული.

დიდი სუფრაა გაშლილი. რა თქმა უნდა, სუფრას ის კაცი უძღვება, 5 წუთში და 46 წამში რომ ატევს ყველაფერს. ცოტა კი მობერებულა, მაგრამ ხმა ისევ ისეთივე აქვს – ომახიანი. გვერდს ის ჩოხიანი კაცი უმშვენებს, ბედნიერებას რომ ესაუბრება-ხოლმე. მოკლედ, ყველა აქაა, ყველანი ბედნიერები.

მიდის სადღეგრძელო-სადღეგრძელოზე, დიდი ლხინია. „მრავალჟამიერის“ ფონზე ისმება ყანწები, ითქმება ლექსები, მიცვალებულებზე ისევ არ ჩერდებიან, მანდილოსნების ხსენებაზე ისევ ყველა განსხვავებულს ითხოვს, საქართველოს სადღეგრძელოზე თამადას ისევ ახსენდება, რომ კოლუმბი როცა ამერიკას დაეძებდა, ვახტანგ მეფე მაშინ კანონებს წერდა. მოკლედ ყველა ამაყია.

ამაყები არიან იმით, რომ შეინარჩუნეს ის, რაც მამა-პაპამ დაუტოვათ. ამაყები არიან იმით, რომ დიდი ხნის წინ გაანადგურეს ყველა, ვინც არ იყო ისეთი, როგორებიც თვითონ არიან. დიახ, მათ იბრძოლეს და ამ ბრძოლაში გაიმარჯვეს. მათ ბოლო მოუღეს ადამიანებს, რომლებიც მართლმადიდებლურ სახელმწიფოში არ იყვნენ ქრისტიანები, გააჩუმეს ადამიანები, რომლებიც რაღაც “პარადების” ჩატარებას აპირებდნენ თურმე, ბოლო მოუღეს იმ ქალებს, რომლებმაც გადაწყვიტეს სახაჭაპურე ცომით დასვრილი ხელების დაბანა. მათ ყველას გაანადგურეს, ვინც სხვანაირი იყო და ახლა ისინი შეჰყურებენ გარწყინებულ ცისკრის ვარსკვლავს.ა

მერე რა, რომ ეს არც ვაჟას და არც ილიას ვარსკვლავი არაა ,მერე რაა, რომ ეს არც რუსთაველის და ბარათაშვილის ვარსკვლავია.

დიდი ხნის წინ, როდესაც ადამიანებს ქუჩებში ცემდნენ,როცა ქალებს ოჯახში კლავდნენ, როდესაც ადამიანებს უნგრევდნენ სალოცავებს, თავისთვის მშვიდად ეძინა სამოქალაქო საზოგადოებას.

მე ვგმობ!

10735807_820658647984801_1671095458_nავტორი: ქეთა კანდელაკი

ვიცი თითოეული ქართველი, რომელიც ახალ ამბებს ეცნობა საგონებელშია. ვიცი, უმრავლესობამ თავისი სიტყვაც თქვა მოხდარ ფაქტებთან დაკავშირებით (ჩემთვის მისაღები თუ მიუღებელი), ვიცი გულის სიღრმეში ყველას გვეშინია ხვალინდელი დღის, რადგან იგივე სიახლეების მოსმენა არ გვინდა. ამდენი სისხლი, ზღვარს გადასული ოჯახური კონფლიქტები, დაღუპული, ნაცემი და უფლებებშელახული ქალები მეტისმეტია.

ვცადე, კარგად გამეანალიზებინა მოვლენები,რაც ბოლო პერიოდში დატრიალდა, ვცადე კარგად ამეწონ-დამეწონა ადამიანთა არაერთგვაროვანი მოსაზრებები, თუმცა, დამეთანხმებით, სიღრმეებში შესვლა ძალიან რთულია და მეც, მხოლოდ ისღა დამრჩენია საკუთარი აზრი მოგახსენოთ საკუთარი უძლური ხელებით,უძლური იმიტომ, რომ მეც ქალი ვარ და არ გამოვრიცხავ, ერთ დღეს მეც მესროლონ.

მაკა წივწივაძის მკვლელობა არ არის ერთადერთი ტრაგედია, რამდენიმე წუთის წინ გავრცელებული ინფორმაციით კიდევ ერთმა ქმარმა მოკლა კიდევ ერთი ცოლი. ახლა სადღაც, რომელიღაც ოჯახში ქმარი ცოლს სცემს, ემუქრება, სექსუალურ ზეწოლას ახორციელებს.

სად არის ამ დროს ცნობისმოყვარე, ყველაფრის მცოდნე ქართველი საზოგადოება?

იგი ჯუტად დუმს!

იგი უმოქმედოა!

არადა, გესვრიან თუ არა ყველამ ყველაფერი იცის შენს ცხოვრებაზე, ისიც კი, რაც თავად არ იცოდი. ზოგი იმდენად ჰუმანურია, რომ მკვლელობის ფაქტს მსგავს კომენტარს უკეთებს: “არავინ არავის კლავს უმიზეზოდ”(ადამიანის უფლებათა დაცვის კომიტეტის თავმჯდომარე).

ყველგან, ყოველთვის გვაქვს შესანიშნავი გამოსავალი-“მაგრამ”. “როგორც ქალი ვგმობ და ძალიან ვწუხვარ მომხარის გამო, მაგრამ ამ საქმესთან დაკავშირებით კანონმდებლობით გათვალისწინებული ყველა საჭირო მოქმედება ჩატარდა”(შსს-ს საზოგადოებასთან ურთიერთობის სამსახურის ხელმძღვანელი).

იცით, რომ საზოგადოების დიდი ნაწილი ყოველთვის მიმართავს “მაგრამს”, როცა საქმე ქალებს ეხება, კერძოდ ქმრებს გაშორებულ, ძალადობის მსხვერპლ ქალებს. ქალებს რომლებსაც ემუქრებიან, რომლებსაც დანას ყელზე ადებენ, ქუჩაში სახეს უსერავენ, ურტყამენ, მუხლებს უმტვრევენ, აგინებენ, აფურთხებენ, აუპატიურებენ…

აუცილებლად შეიბრალებენ, აუცილებლად იტყვიან, რომ ცოდოა, თუმცა ყოველთვის დააყოლებენ მაგრამსაც( ცოდოა, მაგრამ კაცი აქამდე არ უნდა მიიყვანო, კაცს “მოზომილად” უნდა ელაპარაკო).

კაცის კულტი-სამყაროს ცენტრალური ფიგურა.

მეც მახსოვს მეუბნებოდა ბებიაჩემი ასეთი ხასიათით ცოლად რომელი “კაცი” მოგიყვანსო, ან თუ მოგიყვანს და მეორე დღესვე უკან გამოგაბრუნებსო. ჩემთან ილაპარაკე ბებია, მაგრამ კაცთან ასეთი აზრები არ აფრქვიოო, კაცებს “დამყოლი” ხასიათის ქალები მოსწონთო.

გაგიკვირდებათ და გავთხოვდი ჩემი “ასეთი” ხასიათით.

იმ დროიდან მაწუხებდა პროტესტი იმისა, თუ რატომ იყო ასე ანგარიშგასაწევი კაცი და მე როგორც ქალს, რატომ უნდა ჩამეკლა პირადი ინტერესები, მიზნები თუ აზრები მხოლოდ იმიტომ, რომ ქალი ვარ და არა კაცი.

ეს პროტესტი დღითიდღე მიმძაფრდება. მოდი და შეხედე ამდენ მკვლელობას გულგრილად, შეხედე ამდენ ჩაგვრას და ყოველგავრ ლოგიკას მოკლებულ ფესვებგადგმულ ცნებას- კაცს, როგორც სამყაროს ცენტრალურ ფიგურას.

საზოგადოება ვერ ხვდება, რომ დაღუპულ ქალებს არ სჭირდებათ არანაირი “ცოდოა”, არ სჭირდებათ ცრემლები, მითუმეტეს არ სჭირდებათ “მაგრამ”. დაღუპულ ქალებს საერთოდ აღარაფერი სჭირდებათ, ცოცხლებმა დახმარებისთვის ხელები გამოგვიწოდეს და ჩვენ მათი გამოწვდილი ხელები ასევე დავტოვეთ.

დიახ, ჩვენ! მეც, შენც, ყველამ უპასუხოდ დავტოვეთ იმათი პრობლემა, რომელიც არ ყოფილა მხოლოდ ერთი ოჯახის.

ხვალ, სრულიად შესაძლებელია იმავე პრობლემამ შემაწუხოს, იმავე პრობლემამ შეგაწუხოს შენც!

სხვისი ჭრილობები არც ისე ღრმაა, თუმცა საკუთარს აუცილებლად ვიგრძნობთ! და მაშინ მივხვდებით, რომ ვიდექით იქ, სადაც ის ადამიანები იდგებიან, რომლებიც ჩვენს ყვირილს არ გაიგონებენ, ჩვენს ცრემლებს არ დაინახავენ, ჩვენს ხელებს არ შეეხებიან!

ყველაფერი ცუდადაა და ასე იქნება მანამ, სანამ მე, შენ და ასე ყველანი ხმას არ ავიმაღლებთ იმ დეიდებზე, ბიცოლებზე, ნათესავებზე, ქმრებზე, ქმრების ნათესავებზე, რომლებსაც მივყავართ ტყვეობამდე. ყველაფერი ცუდადაა და ასე იქნება მანამ,სანამ ქმართან გაშორება ქალის უზნეობის პირდაპირპროპორციული იქნება. მანამ, სანამ ქალები სამზარეულოში იტირებენ და ფეისბუქზე “ბედნიერი” ქორწინების ილუზიას მოებღაუჭებიან. მანამ, სანამ ქალების ზარებს მუქარის შესახებ უპასუხოდ დავტოვებთ, მანამ სანამ ქალებს მხოლოდ მას შემდეგ შევამჩნევთ, როცა მოკლავენ.

მე ვგმობ!

ხელმოწერა სიკვდილზე

090712-Domestic-Violence

ავტორი: მარიამ დემეტრაშვილი

ცხოვრების თანამგზავრის არჩევამდე დაფიქრება რომ გვმართებდა, ეს ისედაც ვიცოდით. თუმცა თუკი აქამდე „ასჯერ ვზომავდით და მერე ვჭრიდით“, ახლა, ალბათ, ორასჯერ, სამასჯერ და ათასჯერაც კი უნდა „გავზომოთ“. მერე რა, თუკი არჩეულ პარტნიორთან თანაცხოვრება არ გამოგვივა? დავშორდებით? არც ისე ადვილია ყოფილი პარტნიორისგან გათავისუფლება. საქართველოში არ სცნობენ სიტყვა „ყოფილს”, მით უფრო თუ მისით სიტყვათშეთანხმება „ყოფილი ქმარი“ გამოდის.

დღევანდელი რეალობის გათვალისწინებით, ქორწინების მოწმობაზე ხელის მოწერით საკუთარ სიკვდილზეც შეიძლება აწერდეს ხელს არაერთი ქალი. ამის თქმის საშუალებას ქმრების მიერ ცოლების მოკვლის ბოლო დროინდელი სტატისტიკა გვაძლევს. ჩვენს ქვეყანაში ქმრისთვის ცოლი (ხშირ შემთხვევაში) არა დამოუკიდებელ, თავისუფალ პიროვნებად, არამედ მის საკუთრებაში მყოფ ნივთად აღიქმება; უსულო, უუფლებო, უპრინციპო, უ-ყველაფრო სხეულად, რომელსაც სურვილისამებრ გამოიყენებს. ხოლო, როცა ეს „ნივთი“ სასურველობას დაკარგავს, გაანადგურებს, მოსპობს- სიცოცხლეს წაართმევს.

მდგომარეობა არც მაშინ იცვლება, თუკი ცოლი ქმართან გაშორებას გადაწყვეტს. ქალის სურვილი, რომ გაწყვიტოს ურთიერთობა და თავისი ცხოვრება სხვაგვარად წარმართოს, სურვილადვე რჩება. ქმრისთვის ხშირად სულერთია ისევ უყვართ თუ არა, მასთან დარჩენა სურთ თუ არა, მხოლოდ მაშინ გაშორდება, თუკი ამას თავად კაცი მოისურვებს. ქალს ამ გადაწყვეტილების მიღება ძვირად უჯდება, ზოგჯერ მეტისმეტად ძვირადაც კი. მიტოვებული ქმარი ვერ ეგუება, რომ ყოფილი ცოლი აღარ არის მის წინაშე ანგარიშვალდებული, რომ აღარ აქვს უფლება ჩაერიოს მის ცხოვრებაში. ამავე დროს ფიქრობს, რომ მისი „მამაკაცურობა“ შეილახა, რომ „თავლაფდასხმულია“ და ამისთვის ცოლს პასუხი უნდა აგებინოს. იწყებს ჩხუბს, ფსიქოლოგიურ ზეწოლას, დაშინებას და ყველაზე უარეს შემთხვევაში, მუქარა სისრულეში მოჰყავს.

რას აკეთებს ამ დროს საზოგადოება? ისევ არაადეკვატური რეაქცია აქვს. ილიას სახელწმიფო უნივერსიტეტში მომხდარ ფაქტს, რომელიც ერთმნიშვნელოვნად კრიმინალია, კვლავ სხვადასხვაგვარად აფასებს: ერთნი, ამ ამბით აღშფოთებულები, გმობენ მკვლელის საქციელს, სხვებს კი მიაჩნიათ, რომ არაფერი უმიზეზოდ არ ხდება და რომ ყოფილ ქმარს მკვლელობის ჩადენის მიზეზი ექნებოდა. ამ უკანასკნელთა რიცხვს მიეკუთვნება ადამიანის უფლებათა დაცვის კომიტეტის თავმჯდომარე, ეკა ბესელია. მისი თქმით – „ყველა მკვლელობას, განსაკუთრებით ასეთ ოჯახურ ტრაგედიებს აქვს მიზეზობრივი კავშირი. ყველა ასეთ შემთხვევას სჭირდება სიღრმისეული შესწავალა. რა იყო ამ შემთხვევაში ამ ტრაგედიის მიზეზი, რადგან არც ერთი მკვლელობა არ ხდება უმიზეზოდ განსაკუთრებით როცა ოჯახური ძალადობაა“. საკითხავია, დასაშვებია კი ადამიანისთვის სიცოცხლის წართმევა რაიმე მიზეზით?

იმ დროს კი, როცა ქალი ყოფილი ქმრის მუქარის წინააღმდეგ ზომების მიღებას ითხოვს, პოლიცია მხოლოდ მოძალადის გაფრთხილებით შემოიფარგლება. მსხვერპლი კი ისევ საკუთარი თავის და „აეროზოლის“ იმედად რჩება. შედეგი ერთია: ტყვიისგან აეროზოლმა ვერ დაიცვა, ვერც პოლიციამ.  „გაგებით მოვეკიდოთ მეგობრებო“!

ყვითელი საქართველო

unnamedავტორი: ქეთა კანდელაკი

“მიყვარს ჩემი ცხოვრება!”

ბანალური დასაწყისია არა? მე კი გიპასუხებთ, რომ სულაც არა და საერთოდაც ეს ის იშვიათი ფრაზაა, რომლის გაგონების შესაძლებლობაც გაქვთ, მითუმეტეს აქ და ახლა.

რთულია ადამიანებს საკუთარი ცხოვრების სიყვარული მოსთხოვო. ქართველთა ცხოვრება ხომ ყველა სხვა ქვეყნის მოქალაქეთა ცხოვრებაზე რთულია (არა, მე კი ვიცი, რომ არსებობს ტერიტორიები, სადაც იმაზე რთულადაა საქმე ვიდრე ადამიანის ფანტაზია შესწვდება, თუმცა რაც შეეხება ქვეყანას, წელში გამართვის პრეტენზიის მქონეს, გვიჭირს).

წარმოიდგინეთ დილა პრაქტიკული საზრუნავით და არცთუ ისე ფერადად გეწყება, ფანჯარაში გახედვა არც ღირს, დამთრგუნველია. რთულია გიყვარდეს ყოველდღიურობა, როცა საყვარელი საქმე არ გაქვს, ან გაქვს და საარსებო მინიმუმის პრობლემას ეჯახები იმიტომ, რომ ეს შენი საყვარელი საქმე არ ვითარდება და არაპრაქტიკულია.

არც ის არის მარტივი, როცა შენს ქვეყანაში ყველაფერი ნაცრისფერია, ყვითელი ყუთების გარდა, რომელსაც ავტობუსებს ვუწოდებთ (არ მინდა გამომრჩეს ყვითელი პრესა, რომელზეც ვიყიდებით). რთულია აბა რა უნდა იყოს, როცა სწორედ ზემოთნახსენები “ყუთებით” გიწევს გადაადგილება და შენი შუბლი იმდენჯერ ეხეთქება მინას, რამდენჯერაც ყუთი გატოკდება.

ესეც რომ არ იყოს, ქართველი კაცის ერთადერთი კუნთი (ღიპი) სახეზე გადევს და დილიდანვე დაღლილი და ტვინამღვრეული ოთხით ჩადიხარ შენს გაჩერებაზე. (სხვათაშორის ყვითელი ყუთი ერთადერთია, სადაც ნორმალურ რაოდენობაზე 5-ჯერ მეტ ადამიანს სამი რამ აერთიანებს: სიცივე (ან სიცხე, სეზონურად), სევდა და ნერვოზი.

მართლაც და, როგორია გიყვარდეს ცხოვრება და ტკბებოდე მისით, როცა ისეთ ქვეყანაში ცხოვრობ, სადაც ცნება „თავისუფლება“ ისეთივე შორეული და საშიშია საზოგადოებისთვის, როგორც ამაზონის ჯუნგლები (ან მეტადაც, არვიცი).როცა შენი ოჯახის წლიური შემოსავლის ნახევარზე მეტს იხდი განათლებაში (თუ დაფინანსება არ გაქვს) და რომლის პერსპექტივაშიც დიპლომის გარდა იშვიათად შედის ნორმალურანაზღაურებადი სამსახური.

ცხოვრობ ქვეყანაში, სადაც არავინ იცის ხვალ როგორ გათენდება ან თუ გათენდება საერთოდ. სადაც არაფერია სტაბილური, ადამიანთა არსებობაც კი და საიდანაც ყველას გაქცევა სურს შორეულ დასავლეთში, თუმცა არავინ იზიარებს დასავლურ ღირებულებებს.

როგორ გინდა იყო ბედნიერი როცა იმ ქვეყნის შვილი ხარ, რომლის მამა-პატრონნიც ტელევიზორის ეკრანიდან მხიარულად გეღრიჭებიან და აზრს ვერ გამოიტან, რისი თქმა სურთ. სადაც ერთი ადამიანი წყვეტს თურმე ქვეყნის არსებობა-არარსებობის პრობლემას და ამას ასევე მომღიმარი პრემიერ-მინისტრი აღნიშნავს გამარჯვების 2 წლის თავზე (საბჭოთა პერიოდშიც ასე სწამდათ თავიანთი ბრძენი “საჭეთმპყრობლის”).

მთელი დღის რუტინის შემდეგ დაღლილი და მშიერი ბრუნდები სახლში და ყვითელ ყუთში მჯდარი, სხვათა სახეებით სულდამძიმებული თავს იმხნევებ, რომ შეიცვლება შენი ცხოვრება და ახლა ისეთი გიყვარს, როგორიც არის. ადამიანები თითქოს არ იცვლებიან, თითქოს ისინი არიან, ვინც დილით იყვნენ, ოღონდ ოდნავ მეტად დათრგუნულნი და შემცივნებულნი.

შენი ლოყა კვლავ რომელიმე კარის მინაზეა აკრული და თვალებს ქაჩავ, რათა გარეთ გაიხედო, იქნებ მოწყდე ამ დროებით რეალობას, რომლის დროებითობაც ღმერთმა იცის, სადამდე გასტანს, ქართული “ეროვნული საცობების” გამო.

ეს ის საქართველოა სადაც, ყველა სხვა ზემოთნახსენებ სიკეთესთან ერთად, დასაქმების პრობლემაც აქტუალურია. ერთი მეორის მიყოლებით სტუმრობ დასაქმების საიტებს. ვაი და გაგიმართლა, ” ნორმალური” ვაკანსია იპოვე (მთავარია ვაკანსია იპოვო, ესეც გამშვიდებს). იქნებ შენთვისაც “დადგეს გაზაფხული” ან “იისფრად ჩამოთოვოს”. თუ ვაკანსია იპოვე სამსახურის დაწყების შანსიც მეტი გაქვს (ოპტიმისტური თვითშეფასების გამო), ჯანდაბას ერთი-ორი ლექცია გაგიცდენია…

“ჩამოთოვა!”

კვლავ გადმოდიხარ ყვითელი მართკუთხედიდან და აჩქარებული ნაბიჯით შედიხარ ძვირადღირებულ რესტორანში, სადაც გასაუბრებაზე დაგიბარეს და სადაც 1 წუთი დაგაგვიანდა. დაგვიანების მიუხედავად “კეთილი დეიდები” მაინც გელიან , შენ კი ცდილობ სახიდან მოიშორო ის დაღლილობა და გაღიზიანება, რასაც გარემო გაიძულებს. გასაუბრების მეორე (სახელი და გვარის შემდეგ) კითხვა: კონფლიქტური ხომ არ ხარ?

როგორ გინდა, გულწრფელად გსურს არ იყო, მაგრამ უკვე აღვნიშნე კიდეც, გარემო გაიძულებს – მეთქი საპირისპიროს: სრული ქაოსი ქუჩებში, ჩაშავებული თბილისი (ჩაშავებული იმიტომ, რომ შავი ფერი ყველა სხვა ფერს უხდება და პრაქტიკულად ეკონომიურია “ვაკე-ვერას” საზოგადოების გამოკლებით, რომელთაც სხვა არგუმენტები აქვთ ამ უკანასკნელზე).

იმას ვამბობდი, შეუძლებელია არ იყო კონფლიქტური თუ არა გაღიზიანებული მაინც, როცა კითხვის ავტორის გვერდით მჯდომი პატარა გოგონა (სავარაუდოდ მისივე შვილი) ვითომც აქ არაფერიო მაგიდაზე მოთავზებულ ჭიქებში აორთქლებს, ასე ვთქვათ ერთობა. კითხვის ავტორის შენიშვნას ელოდები თავისი შვილის მიმართ და ამის ნაცვლად კითხვას გიმეორებენ ხართ თუ არა კონფლიქტური და შენიშვნებზე როგორ რეაგირებო. რა გინდა რომ ქნა! აქნევ ამ თავს და გამოდიხარ…

ისევ ყვითელი ყუთი და სახლისკენ მიმავალი გზა…

და მაინც ადგები და იტყვი, რომ გიყვარს ცხოვრება, რომელიც ყვითელია და ცივი. იმიტომ ხომ არა, რომ ოპტიმისტი ხარ და უფრო ზუსტად გამოუსწორებელი ოპტიმისტი?! დაე გიყვარდეს! სიყვარული კარგი რამაა, ნამდვილად პოზიტიური აბსტრაქცია.

რაც შეეხება ოპტიმიზმს, მხოლოდ იმის თქმა შემიძლია, რომ თამბაქოსავითაა-კლავს!

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 3,022 other followers

%d bloggers like this: