არქივი

კალენდარი

November 2014
M T W T F S S
« Oct    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

ქალთა მიმართ ძალადობის წინააღმდეგ აქცია გაიმართა

1509798_374640406045860_131621676449786235_nავტორი: ანანო რაზმაძე

ქალთა მიმართ ძალადობის წინააღმდეგ აქცია 25 ნოებერს, პარლამენტის ყოფილი  შენობის წინ გაიმართა. როგორც აქციის ორგანიზატორებმა, „ქალთა მოძრაობის“ წევრებმა განაცხადეს, თბილისის გარდა, აქცია კიდევ მიმდინარეობდა საქართველოს 22 ქალაქში (ზუგდიდი, ქუთაისი, ოზურგეთი, ბათუმი, თელავი, ნინოწმინდა, ახალქალაქი, მარნეული, გარდაბანი, დმანისი, წყალტუბო, გორი, დუშეთი, რუსთავი, ქობულეთი, სიღნაღი, გურჯაანი,  ბოლნისი, ბორჯომი, წნორი და ხაშური). საკუთარი პოზიციის დასაფიქსირებლად, აქტივისტებისთვის გაკეთდა დაფა, სადაც მათ საკუთარი ხელის ანაბეჭდის დატოვება შეეძლოთ, ასევე შეგროვდა ხელმოწერები პეტიციისთვის, რომლითაც მიმართავენ პარლამენტის თავმჯდომარეს, უზენაესი სასამართლოს თავმჯდომარესა და საქართველოს პრემიერ-მინისტრს, იზრუნონ ქალთა მიმართ ძალადობის აღმოსაფხვრელად.

აქციის ძირითადი მიზანი იყო, უყურადღებოდ არ დაეტოვებინა 2014 წლის, დაახლოებით 10 თვის განმავლობაში მომხდარი 25 ქალის მკვლელობა. აქტივისტები გამოხატავენ მხარდაჭერას იმ ქალების მიმართ, რომლებიც არიან ძალადობის მსხვერპლნი და სახელმწიფოს ამ პრობლემის მოგვარებაზე აქტიურად მუშაობას სთხოვდნენ.

„ქალთა მოძრაობის“ განცხადებით, 2013 წელს „112“-ზე ოჯახურ კონფლიქტთან დაკავშირებით 5 447 გამოძახება დაფიქსირდა. მათი თქმით, ეს რიცხვი არ გამოხატავს ქალზე ძალადობის შემთხვევების ზუსტ რაოდენობას, ვინაიდან შემთხვევების დიდი ნაწილი, სახელმწიფოსათვის შეტყობინების გარეშე რჩება. გამოძახებების მაღალი რიცხვის მიუხედავად, სახელმწიფოს მხრიდან რეაგირების შემთხვევები დაბალია. მაგალითად, იმავე 2013 წელს მხოლოდ 212 შემაკავებელი ორდერი გამოიცა. აქციის ორგანიზატორები განსაკუთრებით საგანგაშოდ მიიჩნევენ იმ ფაქტს, რომ არავინ იღებს ხმას ძალადობაზე, სანამ ის ფატალურად არ მთავრდება.

ასევე, პროტესტი გამოითქვა იმ ფართოდ გავრცელებული შეხედულების მიმართ, რომ ქალზე ძალადობა მხოლოდ „ოჯახის საქმეა“ და მასში ნებისმიერი ჩარევა დაუშვებელია.

სიცივისა და წვიმიანი ამინდის მიუხედავად, აქციაზე 200-მდე ადამიანი მოგროვდა. აღსანიშნავია, ისიც, რომ აქტივისტებში მრავლად იყვნენ სხვადასხვა თაობის , სქესისა და ეროვნების ადამიანები.

დისკუსია – უნდა იყოს თუ არა მსუბუქი ნარკოტიკები ლეგალიზებული?

სამშაბათს, 18 ნოემბერს, 20:00 საათზე “ლიბცენტრი” გამართავს დისკუსიას თემაზე

“უნდა იყოს თუ არა მსუბუქი ნარკოტიკები ლეგალიზებული?”

დისკუსიისას ცენტრის წევრები წარმოადგენენ არგუმენტებს თუ რატომ უნდა /არ უნდა იყოს მსუბუქი ნარკოტიკები ლეგალიზებული.

მხარეების პოზიციის წარმოდგენის შემდეგ არგუმენტებს შეაჯამებს და ანალიზს გაუკეთებს მენტორი – ფსიქოლოგი ჯანა ჯავახიშვილი
დასწრება თავისუფალია

საკონტაქტო ინფორმაცია:
მისამართი: Conference Hall, რუსთაველის 31 მელიკ აზარიანცის სახლის უკანა მხარე
ვარდების რევოლუციის მოედანი (ველოსიპედის ძეგლის პირდაპირ)
ტელეფონი: 2 98 22 51
e_mail: liberalismcenter@gmail.com

legalize cannabis

“რკინის ორლარიანი ჯიბეში…”

ავტორი: ქეთა კანდელაკი    

სამსახურიდან გამოვედი. სამსახურიდან პირობითად, თორემ აბა ეგ რა სამსახურია. სამსახურიდან სიამოვნებით დაღლილები გამოდიან მე კი გაღიზიანებული, ცხოვრების აბსურდულობაში ღრმად დარწმუნებული და არასასიამოვნოდ დაღლილი გახლდით.

10814098_835248636525802_169774012_nგამოვედი და ვიყურები მარცხნივ, მერე მარჯვნივ. როგორც წესი მარცხნივ მივდივარ ხოლმე, ამჯერად მარჯვნივ წავედი. ვიცი, რომ სახლში მელიან, მაგრამ საშინლად მომინდა ლუდის დალევა.

იქვე, ყველაზე ახლოს, მარკეტში ლუდი ვიყიდე, ცოტაც ვიარე ე.წ. სამსახურისგან თავი შორს რომ მეგრძნო და ბორდიურზე ჩამოვჯექი. სიგარეტს მოვუკიდე და ფეხებს დავაშტერდი. 2 ლარი დამრჩა.

როცა ჯიბეში მხოლოდ ორლარიანი მაქვს ნიკა ჩერქეზიშვილის ფრაზა მიტივტივდება ხოლმე: “რკინის ორლარიანი ჯიბეში და ათიათასი ოცნება გულში”. ოცნებები კი მოუხდებოდა ნოემბრისეული სუსხით გაჟღენთილ, უფერულ საღამოს, მაგრამ ვერ ვოცნებობ.

როგორ ვიოცნებო, როცა ვხედავ რომ ცხოვრებაში ყველაზე მნიშვნელოვან რამედ მხოლოდ ფული იქცა, პრინციპში სულ იყო. ფულია, რისთვისაც იბრძვიან ადამიანები, ჩვეულებრივები, ჩემნაირები. მერე რა, რომ ჩემთვის ფულზე მნიშვნელოვანი რაღაცებიც არსებობენ. იმას გვერდი როგორ ავუარო, რომ ოცნებებიც და ცოდვების მონანიებაც კი მხოლოდ ფულთან ასოცირდება ადამიანთა უმეტესი ნაწილისთვის. ერთმანეთს, როგორც ციფრებს, ისე აღიქვამენ და მარტივი და მომაბეზრებელი არითმეტიკის რუტინა ისე მიუხეშებს სულს, აღარ მეოცნებება.

ნოემბერს თავისი სუნი აქვს, ასაფეთქებლების და ნაძვების. ახალი წლის მოახლოებას ეს სუნი მახსენებს ხოლმე. ასეთი სუნია ახლაც, ვზივარ და ფეხებს ვუყურებ ისევ. ბევრი კითხვა მაქვს, მაგრამ პასუხი ცოტა. მაგალითად, ძალიან მაინტერესებს, როგორ ქმნიან ილუზიას იმისას, რომ ყველაფერი რიგზეა. გუშინწინ თავდაცვის მინისტრი გადააყენეს, მერე საგარეო საქმეთა მინისტრი გადადგა მოადგილეებთან ერთად, დღეს ეს მოადგილეები უკან დაბრუნდნენ ან დააბრუნეს. იუსტიციის მინისტრმა ყველაფერი რიგზე გვაქვს და წარმატებულად ვმუშაობთო, პრემიერმა ჩვენს ქვეყანაში ყველაფერი არაჩვეულებრივადაა და ყველა სისტემა გამართულად ფუნქციონირებსო.

მე რატომ ვერსად და ვერაფერში ვხედავ, რომ ქვეყანა დალაგებულია, რატომ ვერ ვგრძნობ, რომ ის, რასაც ეს ადამიანები ტელევიზორის ეკრანებიდან გვედუდუნებიან, სიმართლეა და რეალობა. არადა, გითხარით მეოცნებე არ ვარ-მეთქი. გამოუსწორებელი რეალისტი ვარ და თუ ყველაფერი მართლაც იდეალურადაა, არ გამომეპარებოდა.

სამსახურში რომ მოვდივარ, ჯერ კიდევ ბნელა. ჩვეულებრივზე ორჯერ მეტად ცივა და სიჩუმეა. ცარიელ ქუჩებში მხოლოდ ნარინჯისფერ ფორმიანები მხვდებიან, რომლებსაც მხოლოდ იმიტომ ღვიძავთ ამ დროს, რომ ფულისთვის იბრძვიან, როგორც მე.

ისინიც ფულისთვის იბრძვიან, ვინც ხელისუფლების სათავეშია. არადა, ქართველმა ერმა წარმოუდგენლად დიდი ქონების ფლობის გამო მოიყვანა ისინი სათავეში, ნაკლებს წაგვართმევენო. არაფერი შეცვლილა, ყოველშემთხვევაში კარგისკენ.

იშვიათად იცვლება რამე.

ისევ ვზივარ, ლუდის სმას მოვრჩი და მაინც ვზივარ. აღარც მარცხნივ სიარული მინდა, აღარც მარჯვნივ, მაგრამ ღამდება. დილით ისევ უნდა შევხვდე ნარინჯისფერ ფორმიანებს, დილამდე კი, საკუთარი თავი ოდნავ მაინც უნდა შევცვალო უკეთესობისკენ. ქვეყნის შეცვლაზეც რომ ვიფიქრო მერე.

ჯიბეში ორლარიანს წავალებ: “რკინის ორლარიანი ჯიბეში და ათიათასი ოცნება გულში”… “რკინის ორლარიანი ჯიბეში და ათიათასი ოცნება გულში”…

მე რომ ნორმალურ ქვეყანაში ვცხოვრობდე, საოცნებოდაც და ოცნებების ასახდენადაც საკმარისი იქნებოდა რკინის მონეტა,მაგრამ არ ვიცი, როგორია ნორმალური ქვეყანა, არასოდეს მიცხოვრია.

დავიძარი.

ტოიოტას შავი ჯიპი სიჩქარით ეშვება ქვაფენილზე. გააჩერა. მივედი და ვეუბნები :

-დამლოცე, მამაო.

-ღმერთმა დაგლოცოს შვილო.

ჯიბიდან ორ ლარიანს ვიღებ და ვაწვდი.

- შესაწირში ჩააგდეთ.

მართმევს.

სახლში ფეხით მივდივარ.

ლევან გიგინეიშვილის ლექცია – ტოტალიტარიზმის ანატომია ორუელთან

ხუთშაბათს, 13 ნოემბერს 20:00 საათზე „ლიბცენტრი“ გამართავს ფილოსოფოს ლევან გიგინეიშვილის საჯარო ლექციას

ტოტალიტარიზმის ანატომია ორუელთან

დასწრება თავისუფალია.

საკონტაქტო ინფორმაცია:

მისამართი: Conference Hall, რუსთაველის 31, მელიქ აზარიანცის სახლის უკანა მხარე

ვარდების რევოლუციის მოედანი (ველოსიპედის ძეგლის პირდაპირ)

ტელეფონი: 2 98 22 51

e_mail: liberalismcenter@gmail.com

ლევან გიგინეიშვილი

უხმოთა ყვირილი

scream

ავტორი: ქეთა კანდელაკი

უკვე დავიღლე იმაზე წერით, როგორ ქვეყანაში ცხოვრება მინდა, ან როგორ ქვეყანაში – არ მინდა. დავიღალე ყოველდღე იმ პრობლემებზე საუბრით, რომლის გადაწყვეტის არც შესაძლებლობა არსებობს და არც სურვილი. დავიღალე ჩემი ქვეყნით, რომელშიც საკუთარ თავს ვერ ვგრძნობ, იმედითაც დავიღალე და ყვირილითაც – ეს ხმა მაინც არავის ესმის, ამ ხმის გაგონება მაინც არავის უნდა.

დავიღალე მომავალზე ოცნებით, რომელიც ისეთივე არაფრისმომცემი და უშედეგია, როგორც თავად “ოცნება”, დავიღალე ღარიბაშვილებით, სააკაშვილებით, ივანიშვილებით და უსუფაშვლებით.იმათითაც დავიღალე, ვინც ამათით არ დაღლილა.

ვინ ვინ და ისევ შენ და ის ვიღაც ხართ დამნაშავეები. დიახ, შენც! აიმაღლე ხმა და თქვი, რომ რაღაც არ მოგწონს, თქვი, რომ უნდა შეიცვალოს, თქვი, რომ ეს შენი უფლებაა.

მსგავსი რამეები აქ არ ხდება? ვიცი, ვიცი ჩვეულებრივ მოქალაქეს და მეორე პასუხისმგებლობებმოხსნილ მოქალაქეს ვინმე “ბიძინას” ერთნაირი უფლებები არ აქვთ.

ჰო ვიცი, ესეც ვიცი, რომ აქ შენს იერარქიას შენი ჯიბის სისქე განსაზღვრავს  და მერე სულ ერთია თავში რა გიდევს, ან წარსულში რა “მიგიქარავს”.

21 წლის ვარ და ამ ყველაფრით უკვე დავიღალე.

დაიღლები შენც.

დაიღლება ისიც.

დამიჭერენ მე.

დაგიჭერენ შენ.

ან მომკლავენ.

ან მოგკლავენ.

და დაიღლებიან სხვები, დაწერენ სხვები, ინერვიულებენ, განიცდიან, შეშფოთდებიან სხვები,აქციებზე ირბენენ დიდი პლაკატებით, მაგრამ სხვებიც დაიღლებიან!

მათ ხმას არავინ გაიგებს, ისევე,როგორც არ გესმით ჩემი.ისე,როგორც არ გესმით არავისი, რადგან საკუთარ თავს საკუთარ ოთხ კედელში დაცულად გრძნობთ და გგონიათ,ტყვია, რომელსაც მე მესვრიან, მხოლოდ მე მკლავს.

არადა თქვენ ჩემზე ადრე მოკვდით, ათჯერ, ასჯერ,ათასჯერაც…

თქვენ მოკვდით! დიახ, თქვენ გარდაცვლილი ხართ!

თქვენ აზრი თქვენს კედლებს გარეთ ვერ აღწევს.

დაე, იცოცხლეთ დიდხანს და ბედნიერად თუ ეს სიცოცხლედ მიგაჩნიათ, თუ თქვენს სახლს თქვენს სამშობლოდ თვლით, თუ თქვენი სტაბილურობა ქვეყნის სტაბილურობა გგონიათ.

თუ იმასაც ფიქრობთ, მხოლოდ ასე აგცდებათ ტყვიები, ქაოსი, ტკივილი, დაიბრმავეთ თვალები, ღიმილით უყურეთ სატირალს, დაიხშეთ ყურთასმენა…

იცხოვრეთ ბედნიერად!

უნდა ჰქონდეთ თუ არა უცხოელებს მიწის ყიდვის უფლება? – დისკუსია

ხუთშაბათს, 06 ნოემბერს, 20:00 საათზე ლიბცენტრი გამართავს დისკუსიას თემაზე

“უნდა ჰქონდეთ თუ არა უცხოელებს მიწის ყიდვის უფლება?”

დისკუსიისას ცენტრის წევრები წარმოადგენენ არგუმენტებს თუ რატომ უნდა /არ უნდა  ჰქონდეთ უცხო ქვეყნის მოქალაქეებს საქართველოში მიწის ყიდვის უფლება..

მხარეების პოზიციის წარმოდგენის შემდეგ არგუმენტებს შეაჯამებს და ანალიზს გაუკეთებს მენტორი –  ადამიანის უფლებების სწავლებისა და მონიტორინგის ცენტრის (EMC) იურისტი გიორგი დავითური

დასწრება თავისუფალია

საკონტაქტო ინფორმაცია:

მისამართი: Conference Hall, რუსთაველის 31 მელიკ აზარიანცის სახლის უკანა მხარე

ვარდების რევოლუციის მოედანი (ველოსიპედის ძეგლის პირდაპირ)

ტელეფონი: 2 98 22 51

e_mail: liberalismcenter@gmail.com

ფოტო: რადიო თავისუფლება

ფოტო: რადიო თავისუფლება

განსხვავებულობა და ინდივიდუალიზმი

10751599_925579544137365_1534023740_nავტორი: აკაკი მესაბიშვილი

Be different(იყავი განსხვავებული), ალბათ, ეს ის ლოზუნგია, რომელიც ინტერნეტსივრცეში ვირუსივით გავრცელდა და ადამიანთა ცხოვრებაშიც ყოველგვარი ფილოსოფიის გარეშე დამკვიდრდა. შეხვდებოდით სურათებს რომელზეც 15 ადამიანი შავი ფერითაა გამოსახული და მხოლოდ ერთია ფერადი, ანდა თევზებს რომლებიც დინების მიმართულებით მიცურავენ და ერთადერთი აღმოჩნდება „გულადი“. პინგვინები; იხვის ჭუკები; ჟელიბონები; ფანქრები; ქოლგები – ეს იმ საგანთა მცირე ჩამონათვალია, რომელიც გამოყენებულია იმისთვის, რომ ლამაზად დაგვიხატოს „განსხვავებულბა“.

ამგვარ ფოტოებს აქვთ უნარი ადამიანთა გონებაში დალექვის და შემდეგ მოკალათების, ისე რომ ამას ვერც კი ვაცნობიერებთ, შედეგად კი მართლა ვფიქრობთ, რომ ჩვენ ვართ ფერადები,  დანსხვავებულები და ჩვენ გარშემო ადამიანები არიან შავ-თეთრი კარიკატურები. ანდა პირიქით, ჩვენ ვართ შავ-თეთრი და ირგვლივ ხალხია ფერადი კარიკატურა, თუმცა რა მნიშვნელობა აქვს, შედეგი ხომ ერთია- ჩვენ მოვტყუვდით. ბრბოს თუ მასის ფსიქოლოგიას არავითარი კავშირი არ აქვს ამ ფოტოებთან.

გამოიჭირეთ თქვენ, განსხვავებულებო, საკუთარი თავი ქუჩაში სიარულისას. როგორ უყურებთ ადამიანებს, რომლებსაც AC/DC-ს ან სხვა რომელიმე როკ-ჯგუფის მაისურის ნაცვლად ვარდისფერი ზედა აცვიათ და არც game of thrones-ის ფანებს მიუგავთ სახე, თქვენი სიბრაზე, ალბათ, თვითკმაყოფილებაში გადადის, როდესაც სოლისტი მისამღერში კივილს იწყებს. კიდევ ბევრ რამეში და ბევრ დროს შეიძლება გამოიჭიროთ საკუთარი თავი თუ დაფიქრდებით და ანალიზს დაიწყებთ.

ჩემ მიერ ზემოთ აღნიშნული მეტი არაფერია, თუ არა განსხვავებულობის არასწორი პროპაგანდით გამოწვეული მცირედი საზოგადოებრივი გამოხატულება. რატომღაც ნაკლებად ვხვდები რაციონალუობის, ფიქრის კულტურის, კრეატიულობის, ინოვაციურობის წახალისებას, თუმცა დღე არ გავა რომ არ მოვისმინო ფრაზა- იყავი განსხვავებული ან მასთან რაიმე სახით დაკავშირებული ქვეტექსტი.

ამ ყველაფერზე შეგვიძლია უბრალოდ ვიხუმროთ, თუ არ დავფიქრდებით შედეგზე, რომელიც, სულაც არაა სასიხარულო. ადამიანებში იმის ჩანერგვა, რომ ისინი შეიძლება იყვნენ განსხვავებულები ყოველგვარი რაციონალური საფუძვლის გარეშე, იყვნენ თვითკმაყოფილები თვითშემეცნების გვერდის ავლით, ნიშნავს იმას, რომ მათ მოვუწოდებთ იმოქმედონ გაუაზრებლად.  განსხვავებული ქმედება, სურვილი იმის გაკეთებისა, რასაც საზოგადოების დიდი ნაწილი არ აკეთებს, საკუთარი ცხოვრების შენს ნებაზე წარმართვა თავისთავად კარგია, თუმცა არიან ადამიანები, რომლებიც საკუთარი „განსხვავებულობის“ დამტკიცებას  სხვების გამუდმებული დაცინვით ცდილობენ.

კარგი იქნება თუ არ ვიქნებით წინასწარ უარყოფითად განწყობილები და ვეცდებით, რომ გავუგოთ ერთმანეთს, თუ განსხვევებული ხარ, აუცილებელი არ არის იჯდე ბნელი ოთახის რომელიმე კუთხეში, არ არის აუცილებელი ზიზღით უყურებდე ადამიანებს, რომლებსაც არც კი იცნობ. ამგვარი ტენდენციები ხშირად შემოდის გახლეჩილ საზოგადოებაში, სტერეოტიპეთან ბრძოლის და შენარჩუნების ჭიდილისას. თუ არ გავიაზრეთ ეს ყველაფერი შედეგად „განსხვავებულები“ ერთმანეთს იმდენად დაემსგავსებიან, რამდენადაც საზოგადოების დიდ ნაწილს გამოეყოფიან.

რთულია და ალბათ არასწორი დავიწყო მსჯელობა- ვართ თუ არა ადამიანები ერთნაირები, ან განსხვავებულები ანდა წამოვისროლო, რომ იმდენად ერთნაირები ვართ რამდენადაც განსხვავებულები. გონებამდე მისასვლელი გზა ინდივიდუალურია, რეფლექსიები სხვადასხვანაირი, თუმცა ფაქტია, რომ ყველაფერი საკუთარი თავის შეცნობაზე დადის. და რა არის საკუთარი თავის შეცნობა თუ არა, კითხვების დასმა და ძიება. ამ პროცესში ყალიბდები ინდივიდად ისე, რომ არც კი ფიქრობ განსხვავებულობაზე, პირიქით იღებ შენს თავს ისეთს, როგორიც გახდი. ეს მუდმივი პროცესია, რომელშიც გამარჯვება და დამარცხება განსხვავებულობა და ერთნაირობა არ არსებობს. ინდივიდად ჩამოყალიბება გულისხმობს გაცნობიერებას.

გიფიქრიათ, რა ფერია იასამანი?- მე ვიტყოდი, რომ რაც უფრო დიდია სამყარო, მით უფრო ნაკლებია ადამიანთა ცოდნა მის შესახებ, რაც უფრო ნაკლებია პასუხი, მით მეტია კითხვა.თუ ოდესმე გიფიქრიათ, რა იმალება იმ სისტემის მიღმა, რომელშიც ჩვენ ვცხოვრობთ. მიხვდებით, თუ რაოდენ რთული და ამავდროულად მარტივია აცნობიერებდე, რომ არაფერი არ იცი. ალბათ, ზოგჯერ აღიარებაც კმარა იმ აზრამდე მისასვლელად, რომ ადამიანები განპირობებული არსებები ვართ, ვცხოვრობთ ჩვენ მიერ შექმნილ წესრიგში ჩვენი დადგენილი წესებით და მათგან გადახვევას უცნაურ სახელებს ვარქმევთ.

ყველა ადამიანი არის იმ ეპოქის ქმნილება,

რომელშიც ის ცხოვრობს,

მხოლოდ ცოტას შეუძლია დააყენოს

საკუთარი თავი დროზე მაღლა

ვოლტერი

ნაგავი იქ, აქ, ყველგან

ქვემო ფონიჭალა. ფოტო: მარიტა ტყემალაძე

ქვემო ფონიჭალა. ფოტო: მარიტა ტყემალაძე

ავტორი: მარიტა ტყემალაძე

მინდა ვისუნთქო სუფთა ჰაერი.

მინდა ვისეირნო სუფთა ქუჩებში.

მინდა… მაგრამ სურვილები თავისით არ ხდება.

დაბინძურებული გარემო ხშირად ხდება ჩვენთვის დისკომფორტის მიზეზი. ლაშქრობის, ექსკურსიის დროს ალბათ ყველას გვინახავს ბუნებაში დაყრილი ნაგავი, რომლის შეგროვება და გადაყრა  გვეზარება. ყველაფერი ეს კი  ჩვენს ჯანმთელობაზე უარყოფითად მოქმედებს.

ხშირად მინახავს ქუჩაში, სადარბაზოებში, გასართობ პარკებში დაყრილი ნაგავი, რომლის ურნამდე მიტანა ასე ძალიან არ გვიყვარს. მიმავალი მანქანიდან გზაზე პარკების, საღეჭი რეზინების, სიგარეტის ნამწვავის და ბოთლების გადმოგდება ხომ ჩვეულებრივი მოვლენაა.

ხშირად მიფიქრია ნუთუ ეს ნაგავი მათ არ აწუხებთ, ნუთუ ქუჩაში მოფრიალე პარკები მათთვის გამაღიზიანებელი არაა? მაგრამ ჩვენ ხომ ვფიქრობთ, რომ ერთი ადამიანი ვერაფერს შეცვლის არაფერი შეიცვლება, ყოველთვის სხვას ვუყურებთ და არასდროს არ ვცდილობთ პირველი ნაბიჯი თავად გადავდგათ.

კანონით გარემოს დაბინძურებისთვის ადამიანი ისჯება, დასუფთავების წესების დარღვევისთვის ფიზიკური პირი 200 ლარით ჯარიმდება ხოლო დაწესებულები, ორგანიზაციები – 1000 ლარის ოდენობით. მგონია, რომ ხშირად არ აჯარიმებენ.  წინააღმდეგ შემთხევაში ნაგვის დაყრის სიხშირე ხომ მაინც უნდა შემცირებულიყო.

გარემოს სისუფთავის მხრივ ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ფაქტორი ნარჩენების მართვაა, ჩვენ შეიძლება ნაგავი ურნაში ჩავყაროთ, მაგრამ ამით სულაც არ მოხდეს გარემოს სისუფთავის შენარჩუნება. ამიტომ კიდევ ერთი საკითხი, რაც მოსახლეობამ უნდა გაითავისოს, ეს არის ნაგვის დახარისხება, რათა შემდგომ მოხდეს მათი გადამუშავება და გამოყენება.

გარემოს დაცვის სამინისტრომ მთავრობის ინიციატივით და ევროკავშირის დაფინანსებით შემიმუშავა ნარჩენების მართვის კოდექსი, რაც გულისხმობს  ნარჩენების მართვის სფეროში სამართლებრივი საფუძვლების შექმნას ისეთი ღონისძიებების დანერგვისათვის, რაც ხელს შეუწყობს ნარჩენების  წარმოქმნის პრევენციას და ხელახალი გამოყენების ზრდას, ნარჩენების გარემოსთვის უსაფრთხო გზით დამუშავებას. აქედან გამომდინარე სახელწიფოში უნდა შეიქმნას ნარჩენების გადამამუშავებელი ქარხნები და ზოგიერთმა საწარმომ კი თავად  გადაამუშავოს ნარჩენები. უნდა გადაიხედოს არსებული ნაგავსაყრელები და მათი  უსაფრთხოება დადგინდეს.

თუმცა კანონპროექტის დამტკიცებასთან ერთად ყველაზე მნიშვნელოვანი ისაა, ნაგვის გარეთ დაყრის ნაცვლად ურნაში ჩაყრა ვისწავლოთ.

გამოკითხვა უცხოელებისთვის მიწების მიყიდვის შესახებ

უნდა ჰქონდეთ თუ არა საქართველოში უცხოელებს მიწის ყიდვის უფლება? “ლიბცენტრის” სტუდენტებმა თბილისის მოქალაქეები გამოკითხეს:

უმუშევრობის უსაშველო პრობლემა

2248090560ავტორი: ბელა არუთინოვი

საქართველოში უმუშევრობა ერთ-ერთ მთავარ პრობლემად დღემდე რჩება. ამის შესახებ ბევრი მოსაზრება არსებობს, მაგრამ არის ერთი მნიშვნელოვანი საკითხი – დისბალანსი მოთხოვნა მიწოდებას შორის, ანუ კონკრეტული დარგის სპეციალისტებზე მოთხოვნა ბევრად ნაკლებია, ვიდრე ამ სპეციალობის მქონე ადამიანთა რაოდენობა. სტუდენტების უმრავლესობა პრესტიჟულ პროფესიებს ირჩევს, და შესაბამისად, სხვა ფაკულტეტები უყურადღებოდ რჩება. საბოლოოდ, უნივერსიტეტების მიერ გამოშვებული კურსდამთავრებულთათვის, ხშირ შემთხვევაში, სასურველი სამსახურის შოვნა რთულია, რადგან ვაკანტური ადგილები  გადატვირთულია ან მოთხოვნა სხვა დანარჩენ პროფესიებზე საკმაოდ დაბალია.

კომპეტენცია ხშირად დამსაქმებლის კრიტერიუმებს ვერ აკმაყოფილებს. განათლების ხარისხისათვის რამდენიმე საკითხია მნიშვნელოვანი: სასწავლო პროდუქტი, რომელსაც სთავაზობს უმაღლესი სასწავლებელი, მომხმარებლის მოთხოვნა, თუ რა სახის მოთხოვნა აქვს და შეთავაზებულიდან რა ხარისხის პროდუქტს ირჩევს. შეიძლება ითქვას, რომ სტუდენტები იღებენ იმაზე დაბალ განათლებას, ვიდრე ამას სთავაზობენ.

დასაქმების პრობლემის მიზეზი რამდენიმე საკითხია: პირველი – ორგანიზაციები არასაკმარისი ფინანსური რესურსების გამო ცდილობენ ერთ თანამშრომელს შეასრულებინონ სხვადასხვა ტიპის სამუშაო. ამას ემატება უმაღლეს დამთავრებულთა არასაკმარისი კვალიფიკაცია.

აუცილებლად ხაზგასასმელია მენტალობის თემა. ის ამ საკითხშიც გარკვეულ როლს თამაშობს. ასე მაგალითად, ხშირად აბიტურიენტი ორიენტირებულია არა განათლების მიღებაზე, არამედ იმაზე, რომ დაეუფლოს პროფესიას და შემდგომ ჰქონდეს ხელფასი, რომელიმე პრესტიჟულ დაწესებულებაში. აბიტურიენტთა უმრავლესობა ირჩევს მენეჯმენტს, იურიდიულს და სხვა მათი აზრით ფასეულ ფაკულტეტს. სამწუხაროდ პროფესიები, როგორებიცაა ინჟინერი, ტექნიკოსი, ენერგეტიკოსი და სხვა ნაკლები პოპულარობით სარგებლობს, თუმცა ბაზარზე მათი მოთხოვნაა.

ჩვენთან ყველა რომელიმე უნივერსიტეტში მოხვედრა პრობლემა აღარ არის და  შედეგად ვიღებთ დიპლომირებულ სპაციალისტთა არაადეკვატურად დიდ ნაკადს. უმაღლესი განათლების სისტემის გაფართოების ეს ტენდენცია ეფუძნება იდეას, რომ მეტი განათლება სარგებლის მომტანია როგორც ეკონომიკური,  ისე სოციალური თვალსაზრისით.

სტუდენტები განათლების მისაღებად დიდი რაოდენობით ფულს იხდიან, მაგრამ უმაღლესი სასწავლებლების ნაწილი მხოლოდ თეორიული ცოდნის მიცემას ახერხებს.

საქართველოს სტატისტიკური ეროვნული სამსახურის ინფორმაციით, 2013 წელს აბიტურიენტთა რაოდენობა უპრეცედენტო იყო და 42 ათასს შეადგენდა.

უმაღლესი განათლებისა და სამუშაო ბაზრის ურთიერთმიმართების შესახებ ინფორმაცია საქართველოში დღეისათვის ძალიან მწირია. ამ დეფიციტს პირველ რიგში განაპირობებს ის, რომ ეროვნულ დონეზე არ არსებობს სისტემური მიდგომა ბაზრისა და განათლების სისტემის ურთიერთკავშირის ანალიზისათვის.

კურსდამთავრებულთა და სტუდენტთა დასაქმებისა და შემოსავლების შესახებ მონაცემები სისტემურად არც უმაღლესი საგანმანათლებლო დაწესებულებების დონეზე გროვდება.  მიუხედავად იმისა, რომ პროგრამული აკრედიტაციის სტანდარტი ავალდებულებს უმაღლეს საგანმანათლებლო დაწესებულებებს, მოარგონ პროგრამები ბაზრის მოთხოვნებს, სტანდარტის შესაბამისი პუნქტების შესრულების ინდიკატორები და გადამოწმების წყაროები ბუნდოვანია, არარის საკმარისად დეტალიზირებული თვითშეფასებისა და გარე შეფასების ინსტრუმენტები და, შესაბამისად, არ იძლევა ამ კუთხით მდგომარეობის სრულად და ობიექტურად შეფასების შესაძლებლობას ცალკეული პროგრამების, ისევე როგორც მთლიანად უმაღლესი სასწავლებლის დონეზე.

ამ პრობლემის ერთ-ერთი გადამწყვეტი ფაქტორი შეიძლება იყოს – სრულყოფილი ინფორმაციული ბაზის შექმნა სამუშაო ბაზარზე არსებული სრული სურათის დასანახად და, შესაბამისად, მიღებულ ინფორმაციაზე დაყრდნობით დადგინდეს, თუ რა სფერო საჭიროებს მეტ კადრს.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 3,023 other followers

%d bloggers like this: