არქივი

კალენდარი

April 2014
M T W T F S S
« Mar    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

დემოკრატიის ანი-ბანით გაოცებულნი

ნინო გოგუაძე

ავტორი: ირინა გურგენაშვილი

რამდენიმე დღის წინ პარლამენტის ტრიბუნიდან საზოგადოებამ სრულიად ,,გამაოგნებელი’’ სიტყვები მოისმინა, რომ ,,ყველა ადამიანი კანონის წინაშე თანასწორი უნდა იყოს, მიუხედავად მისი სოციალური თუ ეკონომიკური მდგომარეობისა, რელიგიური აღმსარებლობისა თუ ეთნიკური წარმომავლობისა, სექსუალური ორიენტაციისა თუ პოლიტიკური შეხედულებისა…’’ ეს ჩვენთვის, როგორც დემოკრატიის გზაზე ,,მერანივით გაქროლებული საზოგადოებისთვის“, მართლაც, სასიამოვნოდ მოსასმენი სიტყვები გახლდათ. საზოგადოებისთვის არც ისე ცნობადი სახე, პარლამენტარი ნინო გოგუაძე, ერთხმად ავიტაცეთ. ნინო ჩვენში დემოკრატიის არსის ჭეშმარიტ სახედ იქცა. მისი იდეების მაღალმორალურობის წინაშე კი, ქართველებმა, ქედი მოვიხარეთ. თითქმის, არ დარჩენილა არცერთი ელექტრონული გამოცემა, სატელევიზიო თუ რადიოს ახალი ამბები სადაც ,,თავისუფალი დემოკრატი’’ გოგუაძის სიტყვები არ იყო გაჟღერებული, მიმოხილული და სხვადასხვა ასპექტში დანახული. არადა, ისე რომ ვთქვათ, დასანახი და სალაპარაკო ბევრიც არაფერი იყო. მან მხოლოდ კონსტიტუციით ჩენთვის მონიჭებული უფლებები ჩამოთვალა და შეგვახსენა, რომ ადამიანი, სახელმწიფო და საზოგადოება ერთნაირად თანაბარია კანონის წინაშე.

სოციალური ქსელი მთლიანად მოცული იყო ვიდეოთი. ზოგი აღშფოთებას ვერ მალავდა – ეს მგონი ჩიპიანი პირადობის მოწმობასაც დაუჭერს ხმასო, სხვები ამბობდნენ მხსნელი მოგვევლინა და ეს გადაარჩენს ქართულ დემოკრატიასო, ზოგი, ასე განსაჯეთ, ღარიბაშვილის გადაყენებას და მის ადგილას ნინო გოგუაძის დანიშვნასაც კი მოითხოვდა. გამოხმაურება საკმაოდ დიდი და მრავალფეროვანი იყო, თუმცა ჩვენს სასარგებლოდ უნდა ითქვას, კარგი მეტი იწერებოდა ვიდრე ცუდი.

საინტერესოა, ნინო გოგუაძის გამოსვლა ამერიკის შეერთებულ შტატებში ან საფრანგეთში რომ ყოფილიყო, ან თუ, მაინცდამაინც, პოსტ-საბჭოთა სივრცე გვინდა, ბალტიისპირეთში – ასეთი რეზონანსული თუ იქნებოდა. მეეჭვება. ის რაც თავისთავად ცხადია, იმაზე მსჯელობა და კამათი არც ღირს. საკვირველია, რატომ არ არის ჩვენთვის თავისთავად გასაგები, რომ ადამიანები თანასწორები ვართ და რომ ჩვენ კი არ გვქმნის სახელმწიფო, არამედ სახელმწიფოს ვქმნით ჩვენ.

თავგამოდებული გავიძახით დემოკრატიული ქვეყანა და საზოგადოება ვართო, მაგრამ რეალურად ვერც კი გაგვიგია რა არის ეს დემოკრატია, რას ნიშნავს ადამიანის უფლებები და მოვალეობები. ტაშს ვუკრავთ პიროვნებას, რომელიც გვეუბნება, ხალხო თქვენც პიროვნებები ხართ და არავის აქვს უფლება თქვენს სულში, შეხედულებებსა და მრწამსში ხელი აფათუროსო.

არისტოტელეს გამოქვაბულის ადამიანებს ვგავართ, რეალური საგნების ნაცვლად ამ საგნების ანარეკლებს რომ გვაჩვენებენ და გამოცდას გვიწყობენ – აბა, ანარეკლის ფორმას უკეთ ვინ გაარჩევსო. მართლაცდა, რა არის დემოკრატია და რატომ ვერ ვეღირსეთ მას? როდემდე უნდა იაროს მისმა ლანდმა ჩვენში და როდემდე არ შეისხავს ხორცს?

არ გამკვირვებია ნინო გოგუაძის გამოსვლის ასეთი ატაცება, ნორმალურ მომართვებს ისე გადავეჩვიეთ, ისე დაგვეკარგა პიროვნების სახე, რომ ახლა ყველა გვიყვარს ვინც ადამიანობას დაგვწამებს. საინტერესოა კიდევ როდემდე უნდა ვუკრათ ტაში „ორჯერ ორი ოთხია“-ს, კიდევ როდემდე უნდა გვყავდეს პარლამენტში „ნიუ-იორკის ბანდები“ და კიდევ როდემდე უნდა გაგვიკვირდეს ადეკვატური პოლიტიკოსების გამოსვლა.

პ.ს.

თუმცა, იმ ქვეყანაში, რომლის პარლამენტის თავზე თეთრი და შავი გედ(ევან)ები დაფრინავენ, გასაკვირი არ არის დემოკრატიის ანი-ბანით გაოცება.

მიმართვა „37 მანეთიანელებს“

1017760_621458741271120_3443534773681028040_nავტორი: მიხეილ გაფრინდაშვილი

რამდენიმე დღის წინ რუსეთის საწინააღმდეგო აქციაზე ერთ-ერთმა შუახნის პოლიციელმა აქციის მონაწილეებს დამცინავად მოგვიწოდა, რუსეთის წინააღმდეგობის ნაცვლად უნივერსიტეტებს დავბრუნებოდით და ამ გზით მაინც „გამოვსულიყავით კაცები“. ამით მან არაპირდაპირ გამოხატა თავისი უარყოფითი დამოკიდებულება რუსეთის საპირისპირო აზრის მიმართ. იმ შემთხვევაში ჩვენმა „კეთილმოსურნემ“ ისარგებლა არა მხოლოდ იმით, რომ ფორმა დაიცავდა აგრესიიგან, არამედ იმითაც, რომ ჩვენ მსგავს შეგონებებს მიჩვეული ვართ ე.წ. „37 მანეთიანთა“ თაობისგან.

საზოგადოებაში ყველა პერიოდში არსებობს შინაგანი კონფლიქტი, რასაც ჩვენ „მამათა და შვილთა ბრძოლის“ სახელით ვიცნობთ. ეს არც ორბელიანის დროს დაწყებულა და არც ილიას დაუსრულებია, ეს ხალხის განვითარების თანმდევი პროცესია: საზოგადოების  ორი ნაწილი ებრძვის ან იბრძვის გარკვეული ღირებულებების დამკვიდრებისთვის. ორივე მხარემ იცის, რომ ამ ბრძოლაში ვერც მამები გაიმარჯვებენ ვერასდროს და ვერც შვილები. ეს, მაინც ასე თუ ისე შედეგიანი ბრძოლა გრძელდება დღესაც, რაც ამ მზრუნველი პოლიციელის ერთ ფრაზაშიც გამოიხატა.

უფროს (სსრკ-ს ნგრევაზე მწუხარე) თაობას მინდა მოგმართოთ, მოგიწოდოთ, ან სხვა ფორმით მოგაწვდინოთ ჩვენი ხმა. როცა ჩვენ მსმენელის პოზიციაში ვართ, ხოლო თქვენ მოძღვრის, შეიძლება გაცილებით კომფორტულად ხართ, მაგრამ ამჯერად ორიოდე წუთით როლები იქნებ გავცვალოთ:

  • როცა თქვენ დანანებით გაიხსენებთ რუსულ ძმობას და ერთობას, გახსოვდეთ, რომ ის ფასეულობები, რომელსაც დღეს ჩვენ ვიცავთ, სწორედ თქვენი ბრძოლით მოვიპოვეთ. სწორედ თქვენ იდექით 9 აპრილს რუსთაველზე, თქვენ იცავდით ქართულ ენას, თქვენ მოუტანეთ ქვეყანას დამოუკიდებლობა, და დღეს ამ ყველაფერს თქვენივე ქმედებები უთხრის ძირს.
  • როცა თქვენ იხსენებთ „რა აწყობილი ქვეყანა“ იყო საბჭოთა კავშირი, როგორი მაძღარი კუჭით დადიოდით, ამასთან ერთად არ დაგავიწყდეთ  ისიც, რომ ამ იმპერიაში თავდახრილებს და წელში მოხრილებსაც გიწევდათ სიარული ან ცოცვა, შემთხვევით რომელიმე ორგანოს თვალში ზედმეტად არ მოხვედროდით.
  • როცა სუფრაზე თქვენს ბრტყელ-ბრტყელ სადღეგრძელოებში გაიხსენებთ გმირ წინაპრებს, არ დაგავიწყდეთ, რომ ის გმირი წინაპრები მაძღარი კუჭისთვის კი არა, იმ თავისუფლებისთვის იბრძოდნენ, რაც თქვენთვის ასე უცხო გახდა.
  • როცა თქვენ საბჭოთა კავშირის ნგრევას ტრაგედიას უწოდებთ, გაიხსენეთ თავად ეს იმპერია რამდენი სახელმწიფოს თუ ერის ნგრევის ფასად შეიქმნა. ისიც ნუ დაგავიწყდებათ, რომ ამ ნანგრევებს შორის საქართველოც იყო, თანაც დღევანდელზე გაცილებით დიდი.
  • როცა ერთმორწმუნეობაზე გააკეთებთ აქცენტს, ნუ დაგავიწყდებათ ისიც, რომ რუსეთმა ამ რელიგიაზე არჩევანი ალკოჰოლის სიყვარულის გამო შეაჩერა (აბა სხვა რელიგიები სმას უკრძალავდათ და რა ექნათ).  აი, სმაში კი ბატონო, მოძმეები და უფრო მეტიც – ძმები ვართ.
  • ქართველობის წართმევაში სანამ უცხოელს დაადანაშაულებთ, დაფიქრდით, იქნებ თქვენი რომელიმე ახლობელი ევროპაშია და ისიც ისევე ოსტატურად „ართმევს ევროპელობას“ ადგილობრივებს, როგორც ჩვენ ეს უცხოელი – ქართველობას.
  • სანამ ევროპას გარყვნილების ბუდედ შერაცხავთ, იქნებ სულ მცირე ინფორმაცია მაინც მოგეძებნათ ევროპულ ფასეულობებზე და ღირებულებებზე.
  • სანამ რუსეთთან კულტურულ ერთობაზე ისაუბრებთ, გაიხსენეთ რამდენი ქართველი საზოგადო თუ კულტურის მოღვაწე გაუნადგურებია ფიზიკურად ჩვენს „მოძმე“ ერს.
  • სანამ თავისუფლებას 37 მანეთზე გაცვლით, სხვა თუ არაფერი, იმაზე მაინც დაფიქრდით, შეიძლება ცოტა ძვირიც კი ღირს და ფასში ტყუვდებით.

რუსთაველის ფილოსოფიური ‘დივერსია’ – ლევან გიგინეიშვილის ლექცია

ხუთშაბათს, 17 აპრილს 20:00 საათზე „ლიბცენტრი“ გამართავს ფილოლოგ ლევან გიგინეიშვილის საჯარო ლექციას შოთა რუსთაველის “ვეფხისტყაოსნის” შესახებ

რუსთაველის ფილოსოფიური ‘დივერსია’

დასწრება თავისუფალია.

საკონტაქტო ინფორმაცია:

მისამართი: Conference Hall, რუსთაველის 31 მელიკ აზარიანცის სახლის უკანა მხარე

ვარდების რევოლუციის მოედანი (ველოსიპედის ძეგლის  პირდაპირ)

ტელეფონი: 2 98 22 51

e_mail: liberalismcenter@gmail.com

ლევან გიგინეიშვილი

 

გა-თხოვება

თოჯინაავტორი: ლანა თუთარაშვილი

თხოვება – ერთი პირის მიერ სხვისთვის რაიმე ნივთის დროებით სარგებლობისთვის ნებაყოფლობით  გადაცემა.

დიახ ნივთის და არა ადამიანის !

მაგრამ ჩვენში ქალებსაც ათხოვებენ, ათხოვებენ მამაკაცები სხვა მამაკაცზე.

მამები, ძმები, ბიძები და ა.შ. უფლებას იტოვებენ მათ ოჯახის წევრ დასაქორწინებელ ქალზე, რომ ის ათხოვონ სხვა მამაკაცს და მიაკუთვნონ მას.

ითვლება, რომ ეს ქალის ცხოვრების კულმინაციური და სანატრელი მომენტია, რომელსაც ის მთელი ცხოვრება ელის და მხოლოდ ამის გამო მოავლინა ქვეყანას მისმა დედამ, რომლის ერთადერთი ფუნქციაც რეპროდუქცია და კულინარიაა. თუმცაღა მამას ერჩივნა „ტყუილადმჭამელი“ ქალიშვილის ნაცვლად გვარის გამგრძელებელი-ძე გაეჩინა მის მეუღლეს, რომელიც ასევე ერთადერთი დამნაშავეა იმაში, რომ ქრომოსომები ასე განაწილდა.

ბოლო ინციდენტს ქალების გათხოვების თემასთან დაკავშირებით ტრადიციულ, ღრმადმორწმუნე, ქართულ ოჯახში  შვესწარი. სუფრაზე ჩემთვის უცნობი მექანიკური თუ ინჟინერული კანონების დაცვით, რამდენიმე სართულად განლაგებული თეფშებიდან გადმოსული საჭმლის წვენი ერთმანეთში ირეოდა და სუფრასთან მსხდომ მხოლოდ ორ გოგონას მამაკაცთა ნასვამი საზოგადოება სადღეგრძელოებით და მთელი გულით  გვისურვებდა, რომ შეგვძლებოდა გავმხდარიყავით ნამდვილი ქართველი ქალები (?!). ოჯახის წევრი ქალები კი მამაკაცების საჭმელ-სასმელით მომარაგებით იყვნენ დაკავებული და მათ გვერდით დასაჯდომად არ ეცალათ, უფრო სწორად კი, არ აცდიდნენ რომ მოეცალათ.

უკვე შეზარხოშებულ და ტრადიციულად არეულ მოქეიფეებს ოჯახის უფროსი გამოეყო, ცალკე მჯდომ ახალდაქოწინებულ ქალიშვილსა და მის მეუღლეს შორის ძალით ჩაჯდა, და იღლიაში გამორჭობილ შვილს და სიძეს უკვე ყურსშეჩვეულ ინსტრუქციებს აძლევდა, თუ როგორ შეენარჩუნებინათ ქართველობა და ოჯახური ტრადიციები, რომლებიც ასე აუცილებელი და სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია.

მაგრამ მამის გამოსვლის კულმინაციური და ჩემი საბოლოდ გამანადგურებელი მომენტი მაშინ დადგა როდესაც, კაცი სიძისკენ დაიხარა და უთხრა „ჩემმა შვილმა თუ გაბედოს და რამე გაწყენინოს,  მოდი და მე მითხარიო“.  სიძემ პატივისცემით გამსჭვალული სახით რამდენჯერმე დაუქნია თავი სიმამრს და გაღიმებულ მეუღლეს მრავლისმთქმელი სახით გადახედა.

ვერც გაამტყუნებით, ის გოგო  მამის მიერ „გათხოვებული“ ქალიშვილია, რომელიც ქმარმა „ითხოვა“ და თუ არ დაემროჩილება, ქმარს პასუხის „მოთხოვნა“ მამისთვის შეუძლია.

ესეც მორიგი ქართული ოჯახის იდეალური დასაწყისი.

არასდროს ქართველ ქალს არც დაქორწინებულს და არც დაუქორწინებელს არ ჰქონდა არავითარი უფლება სურვილისამებრ განეკარგა საკუთარი ცხოვრება. ის ყოველთვის იყო მშობლების, ძმების, ოჯახის, მეუღლის, მეუღლის ოჯახის, ნათესავების, საზოგადოების (და ა.შ. უსასრულოდ) წინაშე ვალდებული, რომ ის იქნებოდა კარგი შვილი, კარგი ცოლი და კარგი დედა. არ ჰქონდა არავითარი უფლება ემოქმედა ისე, როგორც თავად მიაჩნდა სწორად. თუნდაც დაქორწინებულიყო იმ ასაკში, როდესაც თვითონ სურდა სასურველ მამაკაცზე. ყველაფერს წყვეტდა გარემომცველი საზოგადოების შეხედულებები, საზოგადოების, რომლის წარმმართველ და იდეურად მაპროვოცირებელ ძალას ერში თუ ბერში მამაკაცები შეადგენდნენ. ამ ყველაფერს ემატება რელიგიის გავლენა და ქალის როლის ამ მხრივაც დაკნინებული მდგომარეობა.

როგორ შეიძლება ქალისადმი პატივისცემაზე ლაპარაკი, როდესაც ენაში ქალის ქორწინების აღმნიშვნელ სიტყვად იხმარება „გათხოვება“. ყველაზე თვალსაჩინო მაგალითი იმისა, თუ  როგორია დამოკიდებულება ქალის მიმართ, რომელსაც ერთი ადამიანი „თხოვნის“ მეორეს. ჩვენთან ხომ ჯერ გასათხოვარი ხარ და მერე გაუთხოვარი, ამ ფრაზების წარმოთქმას დანანების მზერა უნდა ახლდეს თან.

ამ სიტუაციას ამძიმებს ქალების უინიციატივობა.მათ ურჩევნიათ გათხოვდნენ, იცხოვრონ ვიღაცის მიერ შემოთავაზებული წესებით, ხშირ შემთხვევაში აიტანონ დამცირება და ძალადობაც კი. ამ ყველაფრის მიზეზი კი ჩემი აზრით, არის ის, რომ ქალებს აქვთ ნაკლები ინფორმაცია საკუთარი უფლებების შესახებ, არ არიან მატერიალურად დამოუკიდებლები და ამ ყველაფრის გამო ექცევიან საზოგადოების წნეხის ქვეშ.

სამწუხაროდ, გოგონების დიდი ნაწილისთვისაც სწორედ „გათხოვებაა“ ყველაზე სანუკვარი რამ  მათ ცხოვრებაში, რის გარეშეც ყველაფერს აზრი ეკარგება და სასწრაფოდ „გათხოვებისა“ და არასრულფასოვნებსი კომპლექსის დაძლევის სურვილით შეპყრობილები ხშირად საბედისწერო შეცდომას უშვებენ და ქორწინდებიან ადამიანზე, რომელსაც შეიძლება კარგად არც იცნობდნენ. თავიდან რამდენიმე ბინიან/მანქანიან/აგარაკიანი პერპექტიული პრინცი მალე „ქალო ნასკი გამხადე“  ტიპის მამაკაცად ჩამოყალიბებული შერჩებათ ხელში. მაგრამ მაინც, თეთრკაბიანი სურათების ალბომის და მარჯვენა ხელზე ოქროს რგოლის ტარების პრივილეგია მათ აიძულებთ თვალი დახუჭონ არსებულ პრობლემებზე და განაგრძონ ცხოვრება სხვისი მითითებებით. საზოგადოება მხოლოდ ამ ნიშნების მატარებლებს „აფასებს სათანადოდ“ და იტყვის რომ „კარგ ბედში ჩავარდა“ ან „პატრონს ჩაბარდა“.

მუხედავად ყველაფრისა, თუ თავად ქალს სურს, მას შეუძლია საკუთარ ოჯახში არ იყოს უუფლებო და მხოლოდ რეპროდუქციული ფუნქციის მატარებელი.  ოჯახი თანასწორთა კავშირი უნდა იყოს და არა ბატონისა და მონის ურთიერთობის მსგავსი დამოკიდებულება.

პირველ რიგში კი სიტყვები  „გათხოვება”, “გასათხოვარი”, “გაუთხოვარი ქალი“  უნდა გაქრეს მეტყველებიდან, როგორც ქალისათვის ყველაზე შეურაცხმყოფელი რამ.

დღე – 9 აპრილი

ფოტო: რადიო თავისუფლება

ფოტო: რადიო თავისუფლება

ავტორი: გიორგი ბედოიძე

დგება თუ არა 9 აპრილი, მაშინვე  დიდი გულისტკივილის გამოსათქმელად დიდი სამზადისი იწყება. სამწუხაროდ, ბევრმა დღეს ჯერ კიდევ არ იცის რა არის 9 აპრილი, რატომ აღინიშნება ეს დღე ერთდროულად მწუხარებითა და სიხარულით.

მაგრამ რა საჭიროა ვიცოდეთ, როცა  როგორც ერთ-ერთი სატელევიზიო გადაცემის „შუა დღის“ წაყვანებმა  განაცხადეს : „დღეს ამაზე ბევრს ილაპარაკებენ და სწორედ ამიტომ გადავწყვიტეთ, რომ არ დაგვემძიმებინა ჩვენი მაყურებელი და ავირჩიეთ სხვა პოზიტიური თემა.“

მშვიდობიანი ანტისაბჭოთა აქციის დარბევისა და საქართველოს დამოუკიდებლობის გამოცხადების დღეს განსაკუთრებული მწუხარებით აღვნიშნავთ საქართველოს მოქალაქეები. ეს დამოკიდებულება  სამართლიანია და სწორია, მაგრამ :

ჩვენ ის ხალხი არ ვართ, რომელიც მთელი ის პერიოდი, რაც სსრკ დაიშალა თვითმფრინავის  37 მანეთიან ბილეთებს მივტირით?

ჩვენ ის ხალხი ვართ, რომელიც დიდი ნოსტალგიით ვიხსენებთ პერიოდს, როდესაც ათასობით მანეთს გადაიხდიდი და შვილს სამედიცინოზე მოაწყობდი.

ჩვენ ის ხალხი ვართ, რომელიც სტალინის ძეგლის მხარდასაჭერად გამოვიდა გორში და დღესაც მოითხოვს ძეგლის აღდგენას.

ჩვენ ის ხალხი ვართ, რომელიც დღესაც „ლენინის მოედანს“ ეძახის თავისუფლების მოედანს.

ჩვენ ის ხალხი ვართ, რომელიც ვაქებთ და ვადიდებთ სტალინს, როგორც დიად პოლიტიკოსსა და მმართველს. ე.წ. „ძერჟავნიკს“, იმის მიუხედავად, რომ მისმა რეჟიმაა იმსხვერპლა თუდაც მხოლოდ მიხეილ ჯავახიშვილი.

ჩვენ ის ხალხი ვართ, რომელიც ვამაყობთ, რომ სტალინი ქართველი იყო, ის მსოფლიოს აზანზარებდა, თუმცა კარგად გვახსოვს, რომ საბჭოთა რუსეთის მითითებით 1921 წელს გამოცხადდა აფხაზეთის საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა და ამავე წელს შეიქმნა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქი შიდა ქართლის ტერიტორიაზე.

ჩვენ ის ახალგაზრდები და სტუდენტები არ ვართ, რომლის 30 პროცენტი სტალინის მიმართ დადებითად არის განწყობილი, ხოლო 39%-მა არ იცის ვინ იყო იგი. და არც კი გაგვიგია, რომ 1921 წელს სწორედ უნივერსიტეტის სტიდენტები იღუპებოდნენ კოჯორთან და ტაბახმელასთან.

ჩვენ ის ხალხი არ ვართ, რომელიც 23 თებერვალს დიდი სიხარულით აღვნიშნავდით, და ალბათ დღესაც აღნიშნავენ სკოლებში, როგორც ე.წ. „ბიჭების დღეს“?

ჩვენ ის ხალხი ვართ, რომელსაც სძულს 90-იანი წლები, რადგან არც შუქი იყო, არც გაზი, არც წყალი, არც საჭმელი,არც სასმელი, გვარბევდნენ და გვაწიოკებდნენ,  და არც ნორმალური ხელისუფლება, მაგრამ მაინც დიდი მოწიწებით ვიხსენიებთ ამ პერიოდს, ეს ხომ ყველაზე თბილი, ტკბილი დრო იყო, მაშინ ხომ „სხვა“  გაგება, უფროს-უმცროსობა, სხვანაირი სიყვარული და ურთიერთობა იცოდნენ.

ჩვენ ის მორწმუნე ხალხი ვართ, რომელიც დღესაც კი ერთმორწმუნეობის გამო რუსეთს განადიდებს, და გორის მაგისტრალიდან მავთულხლართებს დიდი „მოთმინებითა და დუმილით“ გასქერის.

ჩვენ ის ხალხი ვართ, რომელიც აგერ რამდენიმე კვირის წინ კინოს სახლში, ევრაზიული კავშირის სხდომაზე ფეხზე წამოუდგა აგვისტოს ომში დაღუპულ ოკუპანტებს.

ჩვენ ის ხალხი ვართ, ვინც ზრუნავს რუსეთთან ურთიერთობის დალაგებაზე და თან ევროკავშირსა და ნატოში გაწევრიანება სურს.

ჩვენ ის ადამინები ვართ, რომელნიც ვლანძღავთ დემოკრატიას, იმ დემოკრატიას, რომელშიც არასდროს გვიცხოვრია, და არც ვცხოვრობთ, და არც ვიცით როგორია.

ჩვენ ის ადამიანები ვართ, რომელთათვის საყვარელი ფრაზაა “შეჩვეულ ჭირი გერჩივნოს შეუჩვეველ ლხინსო”.

ჩვენ ის ხალხი  ვართ, რომელიც 9 აპრილს ტრაგედიად ვაცხადებთ, და სსრკ-ს 70 წლიან ოკუპაციას ბედნიერებად და საუკეთესო წლებად.

ამის მერე ჩნდება კითხვა, რამდენად გულწრფელები ვართ იმ ქვეყნისა და ადამიანების წინაშე, რომელთაც ჩვენი არსებობისთვის, გადარჩენისა და დღემდე მოღწევისთვის, თავისუფლებისთვის ყველაზე ძვირფასი – სიცოცხლე გაწირეს.

უნდა აიკრძალოს თუ არა აბორტი? – დისკუსია ლიბცენტრში

ხუთშაბათს, 10 აპრილს 20:00 საათზე ლიბცენტრი გამართავს დისკუსიას თემაზე “უნდა აიკრძალოს თუ არა აბორტი?”

დისკუსიისას ცენტრის წევრები წარმოადგენენ არგუმენტებს თუ რატომ უნდა იყოს დაშვებული ან აკრძალული აბორტი. მხარეების პოზიციის წარმოდგენის შემდეგ არგუმენტებს შეაჯამებს და ანალიზს გაუკეთებს მენტორი – იურისტი ბაია პატარაია.

დასწრება თავისუფალია

საკონტაქტო ინფორმაცია:

მისამართი: რუსთაველის 31 მელიკ აზარიანცის სახლის უკანა მხარე

ვარდების რევოლუციის მოედანი (ველოსიპედის ძეგლის  პირდაპირ)

ტელეფონი: 2 98 22 51

e_mail: liberalismcenter@gmail.com

abortion

შერჩევითი შვილობილობა

childcare_icon.229195049_stdდედაჩემი მხატვარია, მაგრამ აღარ ხატავს. სამი შვილი ჰყავს და თითქმის ჩვიდმეტი წელია სახლიდანაც იშვიათად გადის ანუ მას შემდეგ, რაც მამაჩემი გარდაიცვალა. ოთხი წლის წინ უცნაური თხოვნით მოგვმართა, გვთხოვა მე და ჩემი ორი და ნარკოლოგიურ შემოწმებაზე გავყოლოდით,  რის შემდეგაც გამგვიტყდა რომ აპირებს „დროებითი შილობილობის“ პროექტში ჩართვას და ამ დროსითვის სამოტივაციო წერილი უკვე გაგზავნილი აქვს. იცოდა, რომ ძალიან გაგვიხარდებოდა, ამიტომ ბოლომდე სურპრიზად დატოვა. აღმოჩნდა, რომ ნარკოლოგიური ცნობაც ამიტომ სჭირდებოდა.

დროებითი შვილობილობა არის ნორვეგიული პროექტი, რომლის ფარგლებშიც შეგიძლია იშვილო ერთი ან რამდენიმე ბავშვი და მისცე მას ოჯახური სითბო. შეიძლება ითქვას, ამ ამბის გააზრებაც ვერ მოვასწარით, რომ ერთ კვირაში სახლში რვა თვის რუსი  გოგონა, მოგვიყვანეს სახლში. ტასო ძალიან მოწყენილი და ძალიან ლამაზი იყო, ადამინებთან კონტაქტში შესვლა უჭირდა, მხოლოდ საჭმლის ბოთლზე ჰქონდა რეაქცია.  მისი ბავშვთა სახლიდან ჩვენთან გადმოყვანის მიზეზიც სწორედ ეს გახდა, რადგან ასეთ ბავშვებს უფრო მეტი ყურადღება სჭირდებათ ვიდრე მომვლელებს შეუძიათ მისცენ უამრავი ატირებული ჩვილით სავსე ბავშთა სახლში.

ტასო ერთგვარ ატრაქციონად იქცა ჩემი მეზობლებისთვის, მეგობრებისთვის, ნათესავებისთვის ყველანი მოდიოდნენ და ათვალიერებდნენ, ასეირნებდნენ საჩუქრები მოჰქონდათ. ტასოც გაიზარდა და ძველი პრობლემა ახალმა შეცვალა თუ ადრე ადმიანებთან კონტაქტს  ვერ ახერხებდა,  ახლა პირიქით არის, ყველასთან და ყველაფერთან უნდა ურთიერთობა, რის გამოც უფრო დიდ ატრაქციონად გადაიქცა და ყველას ძალიან უყვარს.

წელიწადნახევრის წინ კიდევ ერთი ბავშვი ვიშვილეთ. ის სულ ცხრამეტი დღის იყო და პირდაპირ სამშობიაროდან მოიყვანეს ჩვენთან, ბუბუ პატარა აზერბაიჯანელი ბიჭია და ეპილეფისური ნიშნები ქონდა ამის გამო ის ვერ იქცა ატრაქციონად. ნათესვებეის, მეზობლების, მეგობრების ცხოველი ინტერესი მის მიმართ მაშინ ჩაქრა, როცა გაიგეს, რომ არც ქართველია და არც რუსი.

დროებითი შვილობილობის პროექტი თავის თავში მოიაზრებს სახლის ტიპის ბავშთა სახლს, რაც ნიშნავს რომ ბავშვი, ბავშვთა სახლის ნაცვლად შენთან ოჯახში იზრდება და შენი სახლიდან უნდა იშვილოს მან, ვისაც შვილად აყვანა სურს. თუმცა, შენ გაქვს უფლება თვრამეტ წლამდე დაიტოვო და არც არავის მიაშვილო შენი გაზრდილი ბავშვები.

ტასოს შვილად აყვანა სურდა ნახევარ საქართველოს, ტასო არ შვილდება, რადგან მას ჰყავს მშობლები და არ აპირებენ ტასოს გაშვილებას, პირიქით ოცნებობენ, რომ ჰქონდეთ საკუთარი სახლი, სადაც ერთად შეძლებენ ცხოვრებას.  ბუბუს შემთხვევაში კი ყველაფერი სხვანაირად არის. მას მხოლოდ ეროვნების გამო იწუნებენ, ეროვნების, რომელიც საქართველოში აღმსარებლობაში ერევათ. ერთმა ქალბატონმა დედაჩემს უთხრა, მუსულმანი რომ არ იყოს, ვიშვილებდიო.  ჰო, რამდენიმე დღის ბავშვზე სწორედ ასე უთხრა – „მუსულმანი“.

სწორედ ამ ფრაზის გამო გიყვებით ჩემი ნაშვილები ბავშვების ამბებს, რადგან ძალიან მეშინია ამ ფრაზის, ეს ფრაზა სუნთქვის საშუალებას არ გავძლევს, თავისუფლად სუნთქვის. სამწუხაროდ ჩვენ მახინჯი აზროვნების საზოგადოებაში ვცხოვრობთ. საზოგადოებაში, რომელიც ფიქრობს, რომ რუსი რვა თვის ბავშვი აუცილებლად მართლმადიდებელი ქრისტიანია და  ცხრამეტი დღის აზერბაიჯანელი ბიჭი, მუსლიმი.

რა კავშირი აქვს ეროვნებას რელიგიასთან?  რატომ გვგონია, რომ რუსი არის კარგი და ჩვენიანი? რატომ გვგონია, რომ უკეთესი ერი ვართ, ვიდრე  აზერბაიჯანელები? რითი ვჯბოვართ მთელ მსოფლიოს ?

საქართველოდან ბავშვები ძირითადად საზღვარგარეთ შვილდება,  სადაც არავინ იწუნებს მათ ეროვნებისა და ჯანმრთელობის პრობლემის გამო.  საქართველოში კი  სამიათას კაციანი რიგი დგას ბავშვის აყვანაზე. არსებობენ ოჯახები, ვინც თორმეტი ან მეტი წელია ელოდება თავის რიგს, მაგრამ ისინი ჯერაც ვერ მიხვდნენ, რომ თუ შვილის აყვანა მართლა გინდა, მისი ეროვნება არ უნდა გაინტერესებდეს და არც ის, თუ რას იტყვიან შენი მეზობლები.

ჩვენ ვცხოვრობთ ქვეყანაში, სადაც არ გვესმის, რომ ყველა ბავშვი თანასწორი მისი კანის ფერისა და თვალის ჭრილის მიუხედავად.

ინდოქტრინაცია სკოლებში

ინდოქტრინაცია

ავტორი: მარი კახაძე        

თებერვლის ბოლოს  მოხალისედ ვიყავი ერთ-ერთი რეგიონის  საჯარო სკოლაში, სადაც მე-11 კლასში ლექცია ჩავატარე.ვსაუბრობდი თანასწორობაზე ამერიკაში.

აღვფრთოვანდი აუდიტორიით. რამდენიმე თავგამოდებით იცავდა საკუთარ აზრს და საუბრობდა იმაზე, რომ უნდა ჩაიცვას შარვალი, მაგრამ თავს იკავებს, რადგან მშობლის რეაქციის ეშინია და სურვილი არ აქვს  მეზობლებმა იჭორაონ. ერთ-ერთი ამბობდა, რომ ხალხი იტყოდა, როგორი გაუზრდელი იყო და აკლდა მშობელთა ყურადღება. რამდენიმემ განაცხადა, რომ მსგავსი პრობლემა მათაც აქვთ და ურჩვენიათ უარი თქვან რიგ უფლებებზე ოღონდ  საზოგადოებამ არ გაკიცხოს.

ლექციას ესწრებოდა იმავე სკოლის ისტორიის მასწავლებელი, რომელიც აშკარად არაადეკვატიურად აფასებდა მოსწავლეების აზრებს. ბავშვებს პატივს არ სცემდა. გოგოს, რომელმაც დააფიქსირა თავისი აზრი ჩაცმულობასთან დაკავშირებით, მასწაველებელმა უსაყვედურა. პედაგოგის აზრით, კარგად აღზრდილი ადამიანისთვის მსგავსი სურვილები მიუღებელია.

ლექციისას რელიგიურ თანასწორობასაც შევეხეთ, ვისაუბრეთ იმაზე,  რომ აღმსარებლობის მიუხედავად ყველანი თანასწორები ვართ. მოსწავლეებიც იზიარებდნენ ამ აზრს, იყვნენ ისეთები, რომლებიც უთქმელობას ამჯობინებდნენ.

ამ დროსაც იგივე მასწავლებელი წამოდგა, იმის სათქმელად, რომ ჩვენ ოდითგანვე ქრისტინები ვიყავით და როგორ შეიძლება თანასწორობაზე ვისაუბროთ მაშინ, როცა „მისი ოჯახის დანგრევა იაღოველმა მოინდომა“. ბოლოს ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, თითქოს ის ბავშვები, რომლებიც გაბედულად აფიქსირებდნენ მოსაზრებებს, ეჯახებოდნენ წინაღობას მასწავლებლის სახით. კლასის მეორე ნაწილი, ვინც სიჩუმეს არჩევდა, უარყოფდა თანასწორობის უფლებას ან დუმდა მასწავლებლის მოსალოდნელი რეაქციის გამო, რადგან მასწავლებელი თვლიდა, რომ ეს ბავშვები კარგი ოჯახის შვილები იყვნენ და ასეთი მსჯელობა მათზე ცუდად იმოქმედებდა.

ჩემმა მეგობარმა სტატია დაწერა რელიგიურ დევნაზე, რომელიც იმდენად ხმაურიანი გამოდგა, რომ მისი და დაიბარეს სკოლის სამასწავლებლოში და გაკიცხეს დის სტატიის გამო. პედაგოგებმა აღნიშნეს, რომ მსგავსი ქმედება მკრეხელობაა.

მასწავლებელი უფლებამოსილი არ არის  აგიტაცია ჩაატაროს, რომ იეჰოვას მოწმე არაა ჩვენი თანასწორი. „ზოგადი განათლების შესახებ“ კანონი ნეიტრალურობასა და არადისკრიმინაციულობაზე ამბობს, რომ დაუშვებელია საჯარო სკოლაში სასწავლო პროცესის რელიგიური ინდოქტრინაციის, პროზელიტიზმის ან იძულებითი ასიმილაციის მიზნებისათვის გამოყენება. მაგრამ ფაქტია, არსებობენ  მოსწავლეები, რომლებიც ინდოქტრინაციის მსხვერპლი ხდებიან სასწავლო პროცესში.

როდესაც მოზარდს, რომელიც აზროვნების ჩამოყალიბების პროცესშია, ესმის მსგავსი თემების მცდარი ინტერპრეტაცია, ის ინდოქტრინაციის მსხვერპლია. მერე რა, რომ ეს შეიძლება ყველა საჯარო სკოლაში არ ხდება. ცუდი შედეგისთვისერთი სკოლაც საკმარისია.

17 მაისის მოლოდინში

17 მაისი, 2013  ფოტო: netgazeti.ge

17 მაისი, 2013
ფოტო: netgazeti.ge

ავტორი: ივა ლომიძე

17 მაისის მოახლოებასთან ერთად საზოგადოებაში უკვე დაისვა კითხვა რა მოხდება წელს? გასული წლის 17 მაისს მომხდარ მოვლენებზე საუბრისას ძირითადად ლგბტ პირთა უფლებების დარღვევაზე კეთდება ხოლმე აქცენტი. თუმცა, ვფიქრობ 2013 წლის 17 მაისი არის არამხოლოდ კონკრეტული სექსუალური ორიენტაციის მქონე  პირების წინააღმდეგ ჩადენილი დანაშაულის თარიღი, არამედ ქართული სახელმწიფოსა და ყველა იმ მოქალაქის წინააღმდეგ განხორციელებული ძალადობის დღე, რომელთაც სამართლებრივ და ლიბერალურ ღირებულებებზე დაფუძნებულ სახელმწიფოში გვსურს ცხოვრება. რადგან ამ დღეს ყველაზე დიდი დარტყმა სწორედ ქართულმა სახელმწიფომ მიიღო.

დღეს, როდესაც თითქმის ერთი წელი გავიდა მომხდარიდან, საზოგადოებამ ამ თემაზე საუაბრი განაახლა.  ჩვენ ვიმყოფებით მომავალი 17 მაისის წინაშე და ჩნდება ლოგიკური კითხვა – რა კონკრეტული ნაბიჯები გადაიდგა იმისათვის, რომ ის, რაც მოხდა, აღარ განმეორდეს და საქართველოს მოქალაქეებმა შეძლონ კონსტიტუციით მიცემული უფლებების რეალიზება. რას გააკეთებს და რა უნდა გააკეთოს სახელმწიფომ იმისთვის, რომ პირნათლად შეასრულოს დაკისრებული ვალდებულებები?

გაცილებით სწორი იქნება თუ პრობლემის განხილვისას ფოკუსში სწორედ სახელმწიფოს მოვაქცევთ და ყველა იმ რეციდივზე, რაც შეიძლება მომავალ 17 მაისს მოხდეს, სრულ პასუხისმგებლობას მას დავაკისრებთ. რადგან  ნებისმიერ ცივილიზებულ ქვეყანაში შეიძლება იარსებოს ფუნდამენტალისტურად განწყობილმა ადამიანთა ჯგუფმა, რომელიც მზადაა  თავისი ღირებულებებისთვის სხვა ადამიანის სიცოცხლე ხელყოს, მაგრამ იმ ქვეყნებში არსებობს სახელმწიფო სტრუქტურები და ინსტიტუციები, რომლებიც მოაქალაქეების უსაფთხოების გარანტი არიან.

სახელმწიფოს ანტიკური მოდელებისგან განსხვავებით, რომელიც ადამიანთა „საერთო სარგებლიანობის ცნობიერების“ (არისტოტელე) და სამართლიანობის (პლატონი) საფუძველზე იქმნება, სახელმწიფოს დაფუძნების მოდერნული მცდელობები ძირითადად აპელირებს ადამიანის, როგორც სიკვდილის შიშით ატანილი ცხოველის სწრაფვაზე, დადოს ხელშეკრულება სხვა ადამაინებთან და უარი თქვას მთელ რიგ უფლებებზე, რომელთა კეთების უფლებაც მართალია მას ბუნებით მდგომარეობაში აქვს, მაგრამ პრაგმატული გათვლებიდან გამომდინარე უარს ამბობს მათზე. სახელმწიფო კი არის დადებული ხელშეკრულების შესრულების გარანტი. ისაა „ხელოვნური ადამიანი“, რომელსაც მოქალაქეები გადასცემენ ძალადობის უფლებას, იმ შემთხვევაში თუ რომელიმე მათგანი დაარღვევს დადებულ ხელშეკრულებას. ჰობსის ეს აზრი საუკეთესოდაა შეჯამებული ვებერის სიტყვებში – სახელმწიფოს აქვს ლეგიტიმაცია ძალადობაზე.

მე, როგორც მოქალაქე, როდესაც ვხედავ როგორ ძალადობს ადამიანთა ერთი ჯგუფი მეორეზე და ამავდროულად ვერ ვხედავ სახელმწიფოს რეაქციას მომხდარზე, მიჩნდება დაუცველობის განცდა და იმის შეგრძნება რომ არ ვცხოვრობ სახელმწიფოში. რადგან თუ ერთ შემთხვევაში სახელმწიფომ ვერ შეასრულა თავისი მოვალეობები, არანაირი გარანტია არ მაქვს, რომ ხვალ ჩემს მიმართ განხორციელებული ძალადობა იქნება აღკვეთილი.

გასაგებია, რომ ეკლესია ძლიერი ძალაა, რომელსაც ადამიანთა დიდი რაოდენობა უმაგრებს ზურგს. ისიც გასაგებია, რომ ნებისმიერი მთავრობისთვის გაცილებით უფრო კომფორტულია ეკლესიის მასათა სამართავ ინსტრუმენტად გამოყენება, ვიდრე მასთან ღია კონფრონტაციაში შესვლა. მაგრამ პოლიტიკური დივიდენდების მოპოვების სურვილით შეპყრობილი მთავრობა, რომელიც არ უპირისპირდება მოძალადეებს, რადგან ეს უკანასკნელნი უმრავლესობას წარმაოდგენენ, კონფლიქტში მოდის სახელმწიფოს ფუნდამენტურ იდეასთან და ამდენად, საკუთარი ძალაუფლების ლეგიტიმურობას აყენებენ კითხვის ნიშნის ქვეშ. რაც ნორმალური ხელისუფალისთვის გაცილებით დიდი კატასტროფა უნდა იყოს ვიდრე უკმაყოფილო ბრბო.

სამწუხაროდ სახელმწიფოს მხრიდან ამ მიმართულებით გადადგმულ ვერანაირ ნაბიჯს ვერ ვხედავთ. სამაგიეროდ ეკლესიის წარმომადგენლების მხრიდან ვისმენთ განცხადებებს, რომ წლევანდელი 17 მაისი ლგბტ თემისთვის გაცილებით მძიმე იქნება;  თავად ლგბტ პირთა ნაწილი თავს იკავებს აქციაში მონაწილეობის მიღებისგან, რაც საბოლოო ანგარიშით ქვეყნის ინტერესების წინააღმდეგ მუშაობს, რადგან თუ ერთხელ და სამუდამოდ არ გადავლახეთ ის აზრი, რომ სახელმწიფოში შეიძლება კანონზე და კონსტიტუციაზე მაღლა ვინმე ან რამე იდგეს და სანამ სახელმწიფო ღიად არ იტყვის, რომ არაფერია ისეთი, რაც კანონს შეიძლება აღემატებოდეს, მუდამ უმწიფარი საზოგადოება ვიქნებით და არშემდგარი ქვეყანა გვექნება.

გასული წლის 17 მაისს ეკლესიამ დეკლარირებულად განაცხადა პრეტენზია ძალაუფლებაზე, და ყველა ის პათოლოგიური სიმახინჯე გამოავლინა, რაზეც მანამდე ცალკეული ადამიანები სამზარეულოებსა და მაქსიმუმ ინტერნეტ სივრცეში საუბრობდნენ. ის დაუპირისპირდა დამოკრატიულ ღირებულებებს და სახელმწიფო ინსტიტუტებს.

დღევანდელი მოცემულობით  ერთ მხარესაა ტაბურეტებით  შეიარაღებული ბრბო, რომელიც დევნის და, როგორც ცხოველებზე, ისე  ნადირობს ადამიანებზე. მეორე მხარეს კი კონსტიტუციით დადგენილი წესებით მომქმედი ადამიანები, რომლებიც მოითხოვდნენ კონსტიტუციის ფარგლებშივე მოახდინონ საკუთარი თავის მანიფესტაცია. ქართული სახელმწიფო დგას გამოწვევის წინაშე და ამ გამოწვევაზე გაცემულ პასუხზეა დამოკიდებული ვიცხოვრებთ თუ არა სახელმწიფოში, სადაც მთავარი ღირებულება ადამიანია, ყველა მოქალაქე კანონის წინაშე თანასწორია და შერჩევითი სამართლის პრინციპი არ მუშაობს.

არგუმენტი თითქოს პარაფირების ხელშეკრულების გამო არ უნდა ჩატარდეს აქცია სრული აბსურდია, რადგან ევროპა პირველ რიგში კონრეტული ღირებულებების – თანასწორობისა და თავისუფლების – ერთობლიობაა და თუ ქართულ სახელმწიფოს არ შეუძლია ადამიანის ეს ფუნდამენტური უფლებები დაიცვას, მაშინ ვერანაირი ხელმოწერილი დოკუმენტი ვერ მიგვაახლოვებს ევროპასთან.

მომავალი 17 მაისი კარგი ტესტი იქნება ხელისუფლებისთვის, რომელსაც არამხოლოდ ევალება, არამედ უკვე მოეთხოვება იყოს მოძალადე მოძალადეების მიმართ.

 

 

ლიბერალიზმი – საქართველოს ევროპული ვექტორი – ზვიად ქორიძის ლექცია

ხუთშაბათს, 3 აპრილს 20:00 საათზე „ლიბცენტრი“ გამართავს ჟურნალისტ ზვიად ქორიძის საჯარო ლექციას

ლიბერალიზმი – საქართველოს ევროპული ვექტორი

დასწრება თავისუფალია.

საკონტაქტო ინფორმაცია:

მისამართი: რუსთაველის 31 მელიკ აზარიანცის სახლის უკანა მხარე

ვარდების რევოლუციის მოედანი (ველოსიპედის ძეგლის  პირდაპირ)

ტელეფონი: 2 98 22 51

e_mail: liberalismcenter@gmail.com

ზვიად ქორიძე

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 2,983 other followers

%d bloggers like this: